<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://asheghanroman.loxblog.com</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com</link>
<description></description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>رمان تقدیر(آخرین قسمت)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیرآخرین-قسمت</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیرآخرین-قسمت</guid>

<description><![CDATA[
روزها ی تعطیلات بین ترم با سرعت باور نکردنی در گذر بود  حامد به یاد نداشت هیچ وقت از آغاز ترم جدید احساس ناخوشایندی داشته باشد ،  ولی این بار ... باید پایان نامه اش را تحویل میداد ... باید دنبال یک شغل  ثابت میگشت ...
&nbsp;


روزها ی تعطیلات بین ترم با سرعت باور نکردنی در گذر بود  حامد به یاد نداشت هیچ وقت از آغاز ترم جدید احساس ناخوشایندی داشته باشد ،  ولی این بار ... باید پایان نامه اش را تحویل میداد ... باید دنبال یک شغل  ثابت میگشت ...
کار های زیاد ی به اوپیشنهاد شده بود اما تصور اینکه از صبح تا شب حتی یک  بار هم فرزانه را نبیند ، دشوار بود ! مخصوصا در این چند روز که فرزانه سنگ  تمام گذاشته بود. 
قرار بود اقوام و همکاران و دوستان هانیه و فرزانه برای دیدن عروس خانم  بیایند و علی و حامد باید بیرون میرفتند ! مراسم کاملا زنانه بود  ...
حامد : فرزان من بی تو هیچ جا نمیرم .
فرزانه : خودت میدونی که مجبوریم !
علی به حامد پیشنهاد داد تا شهر را کامل به او نشان دهد .
حامد حتی دلش نمیخواست یک ثانیه ی این روزها را بدون فرزانه بگزراند !
چرا که خوب میدانست با شروع ترم ، نه خودش و نه فرزانه وقت کافی نخواهند داشت ؛ اما چاره ای نبود ، پس با علی راهی گشت و گزار شد .
ترنم : فرزانه عزیزم ما خریداتونو ندیدیما !
فرزانه : راست میگید کاش حامد بود هدایا تونو میدادیم ..
ترنم و هانیه خندیدند و هانیه گفت : منظورش این نبود ، منظور مادر شوهرت  این بود که یه لباس بپوش که معلوم باشه خانواده ی داماد به اندازه ی کافی  بهت توجه دارند !در هر حال نمیشه جلوی دهن مردم رو بست !
فرزانه تمام خرید ها را آورد. حلقه اش را به دست کرد و سرویس را انداخت .به  خواست مادر لباس قرمز و مشکی ای را که با رنگ مشهایش هم خوانی داشت پوشید  ....
باز بودن یقه ی لباس به واقع آزارش میداد و مدام سعی در پوشاندن آن را داشت!
ترنم : فرزانه گلم اگه معذبی میتونی لباستو عوض کنیا !
فرزانه : این انتخاب حامد بود بالاخره که باید بپوشمش  ...
ترنم عروسش را بوسید و شروع به آرایش کردن او کرد .
هانیه وقتی محبت و صمیمیت ما بین فرزانه و ترنم را میدید احساس آرامش میکرد ، شاید مشکل اکثر عروس های جوان مادر شوهر هاشان بود!
بالاخره مهمان ها آمدند فرزانه با تمام وجود سعی میکرد به همه برسد وپذیرایی کند ، ولی دلتنگ شده بود !
با خود فکر میکرد از چند روز دیگر در دانشگاه میخواهد با این دلتنگی چه کند !
دلش واقعا در جمع نبود هرچند سعی میکرد بخندد و شاد به نظر آید اما انگار زمان واقعا قصد سپری شدن نداشت !
بیرون رفت شاید اگر کمی هوا میخورد بهتر میشد .
و فاطمه همراهش آمد دوست خوبش که تنها کسی بود که فرزانه روی نگاه کردن به او را نداشت !
فاطمه دستش را گرفت و بی هیچ حرفی به سمت تاب ها رفتند .
فاطمه : کوفتش بشه !
فرزانه : چی ؟!
فاطمه : هیچی دوست خوشگل من کوفتش بشه !
فرزانه : کوفت کی ؟
فاطمه :حامد جونت !
فرزانه : واااااااااااای نگو!
فاطمه خنده اش گرفت : نه بابا ؟!
فرزانه سرخ سرخ شده بود ، فاطمه بلند شد و رو به روی فرزانه ایستاد : فرزان دوسش داری ؟ نباید به من هیچی میگفتی ؟ تو عروس شدی !
فرزانه : تا منظورت از عروس چی باشه !
فاطمه غش غش خندید : خودتی فرزان ؟ این تویی که شیطونی میکنی ؟ باور نکردنیه! من باید این حامد جادوگر رو ببینم !
فرزانه : حامد نه ، آقا حامد !
فاطمه : جمعش کن بابا !
فرزانه جدی شد : میترسیدم سرزنشم کنی !
فاطمه : من ؟!!!!! تو رو ؟
فرزانه : تو با ازدواج زود مخالف بودی ! 
فاطمه : برا خودم نه تو! 
فرزانه انگار تازه یاد پسر عموی فاطمه افتاد با شیطنت گفت : حتی اگه سروش بخواد؟
فاطمه :  شروع نکنا فرزان !
فرزانه : فاطمه چرا هیچ وقت ازش حرف نمیزنی ؟ خوب یادمه از تابستون اول دبیرستان به دوم دیگه یک کلمه هم ازش حرف نزدی ! 
فرزانه هرگز ندیده بود فاطمه گریه کند یا به جز شوخی کاری کند ، اما اینبار  فاطمه برای چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت : فرزان یقه ات رو جمع کن ! یک  ربعه دارم نگاش میکنم  ، انگار نه انگار! حیات بر باد رفت که رفت !
فرزانه : برو بابا حواسم نبود ... منوباش فکر کردم این شازده عاشق تشریف دارن !
فاطمه : کی؟ من! مگه مثل تو قاطی دارم؟! که به بیست سالگی نرسیده بشینم به کهنه شویی !
فرزانه : خیال کردی من تا دکترام از این غلطا میکنم ؟
فاطمه غش غش خندید : تو قرار نبود به این زودیا عروسی هم بکنی ! یادته ؟
و شروع کرد به سوت زدن !
فرزانه : باز حرص منو در نیییییییییییییییار!
فاطمه : خیلی زشته یه خانم متاهل جلوی این همه زن که عاشق حرفای خاله زنکی  ان ، جیغ جیغ کنه ها !برو تو ! برو تو عروسسسسسسسسسسسسسس خانم !
لحن فاطمه شاد بود وگرم! ولی نمیتوانست فرزانه را فریب دهد ، فاطمه باز هم از حرف زدن درباره ی سروش طفره رفته بود !
فرزانه خیلی دوست داشت سروش راببیند ، اما خوب نم یتوانست به خانواده فاطمه بگوید ، خود فاطمه هم بی شک هیچ نمیگفت .
فرزانه از صحبت های قدیم فاطمه فقط اینقدر میدانست که سروش باید 25-26 ساله باشد نه یک کلمه بیشتر !
هوا رو به تاریکی میرفت و مهمان ها یکی یکی شروع به رفتن کردند ، دیگر به جز فاطمه کس دیگری نمانده بود .
فاطمه : خوب دیگه منم برم ؟ 
فرزانه : بشین بابا ! نمیخوی حامد رو ببینی ؟
فاطمه : چرا اما دیر وقته  ...
فرزانه : من و حامد می رسونیمت !
فاطمه رو به هانیه گفت : این میخواد به بهونه ی من با شوهرش بره بیرون من تضمینی نمیکنما ، بگم از حالا !
هانیه خندید: بلا نگیری دختر ! راستی ماجرای سعید به کجا کشید ؟
فرزانه : ماجرای کی ؟
هانیه : سعید ! مامان فاطمه میگفت خواستگار فاطمه است .اما فاطمه نمی پذیرش ! چرا؟ شنیدم دانشجو ی پزشکیه ...
فاطمه خیلی جدی گفت : خواهش میکنم ... به اندازه ی کافی خونه رو برام جهنم کردن !
در همین حال بودند که صدای در آمد .
فرزانه مثل کودکیهایش که وقتی صدای در می آمد ، شتابان به سوی در می دوید .  این بار هم رفت تا در را بازکند ، به خیال اینکه حامد است ...ولی  احمد  بود!
احمد : سلام فرزانه خانم!
فرزانه : سلام !
احمد : تبریک میگم!
صدایش میلرزید .
فرزانه : ممنون!
احمد : انگار مامانم کیفشو  اینجا جا گذاشته ...
فرزانه فکر کرد ؛ لابد به عمد! وگرنه چه طور ممکن بود آدم کیفش را جا بگذارد  ؟!
هانیه : کیه ؟
فرزانه : احمد !
هانیه : چه کار داره ؟
فرزانه : مامانش کیفشو جا گذاشته اومده ببره ...
فاطمه :  هه هه هه !یعنی اومده ببینه فرزانه بعدازدواج چه ریختی شده !
ترنم و هانیه خندیدند !
فرزانه : شکر خورده! یالا بیا تو این کیف رو ببر ! 
فاطمه : ای بابا حالا من یه چیزی گفتما! 
وغرغر کنان رفت تا کیف را تحویل دهد که در آستانه ی در حامد رادید ،  نمیتوانست باور کند ، چه دنیای کوچکی بود ! او به خوبی این مرد را میشناخت  کاش راه فراری داشت ...
یعنی این حامد همسر فرزانه بود ؟ دوست صمیمی عشقش ؟
دوست صمیمی سروش ؟
چاره ای نبود رفت تا کیف راتحویل دهد ، فقط در دل خدا خدا میکرد که حامد او رانشناسد !
فاطمه : سالم احمد آقا کیفتون !
حامد نیم نگاهی به فاطمه انداخت و بلا فاصله او را شناخت ؛ فاطمه ! باور  نکردنی بود هنوز خوب به خاطر داشت ، آن روزها  سروش واقعا عصبی بود ، او  فاطمه دختر عمویش را میخواست ، ولی مادر ش فقط به این بهانه که فاطمه یک  دختر بزرگ شده یک شهر کوچک است و سنش کم است و اصلا آنان رسم عشق وعاشقی  ندارند ، خیلی زود دختر دوستش را برای برای سروش عقد کرد . حامد افسردگی ها  و خستگی های سروش را خوب به خاطر داشت .
با وجود اینکه تا حالا ذهنش مشغول این بود که این پسرک کیست که با دیدن او اینقدر هول شده ، حالا فقط به فاطمه و سروش فکر میکرد .
چه قدر فاطمه بزرگ شده بود ! با خود فکر کرد لابد آن زمان که او در حال  دلداری دادن دوستش بوده همسر کنکونی اش هم سرگرم آرام کردن فاطمه بوده است  ...
احمد کیف را گرفت و رفت . علی هم رفته بود کمی خرید کند ، پس حامد وفاطمه وارد شدند .
حامد : سلام فاطمه خانم !
فاطمه دلش ریخت ؛ وایییییییییی یعنی شناخته بودش !
فاطمه : سلام حال شما خوبه ؟
حامد : مرسی ... مرسی ... منو شناختید ؟
فاطمه  سری تکان داد. 
حامد : حالشو نمی پرسید ؟ شایدم دیگه مهم نیست ؟! 
فاطمه :  فکر کنم الان حرف های مهم تری وجود داره ، من باید بهتون تبریک بگم خوب دوست منو بر زدید  ..
حامد : بله ، بله ، من ودوستم هر دو خوش سلیقه ایم !
فاطمه : بله افسانه دختر شایسته ای بود.
حامد : خوب میدونی که افسانه انتخاب سروش نبود.
فاطمه : در هر حال بریم توفرزانه منتظرتونه ! 
حامد کاملا احساس کرد فاطمه دوست ندارد دراین باره صحبت کند ، حق هم داشت .  او یک دختر شایسته بود و می توانست به  آینده ی روشنی فکر کند . حداقل به  مردی که فرزندی ندارد ...
با هم وارد شدند و فاطمه شد همان فاطمه ی شوخ و حامد هم از دیدن همسرش در آن لباس زیبا به وجد آمد  !
وقتی روحیه ی فاطمه را دید مطمئن شد از طرف او هیچ احساسی وجود ندارد یا حد اقل اکنون وجود ندارد ...
ولی هرچه می گذشت ، حامد بیشتر به اینکه این دو چه قدر برای هم مناسب هستند  فکر میکرد .هر دو شوخ و سر زنده !حتی میشد گفت محمد پسر سروش ، تا حدی  شبیه به فاطمه هم هست !
فاطمه : ببخش فرزان جون میشه یک زنگ به یه آژانس بزنی ؟
- آژانسی نبودی !
فاطمه خندید و پاسخ داد:  لارج شدم اشکالی داره ! 
فرزانه : می رسونیمت دیگه !
فاطمه : ممنون وقتتون رو تلف من نکنید  !
و به حامد نزدیک شد : به شما هم باز تبریک میگم ، مواظب دوست من باشیدا! 
حامد : چشم ، چشم ، حتما! کی میتونیم منتظرتون باشیم ؟ فرزانه انگار واقعا عاشق شماست !
فاطمه : یعنی من و شما رقیب عشقی هستیم ؟
حامد خنده اش گرفت !
و نا خود آگاه گفت : شما شباهت اخلاقی عجیبی با یکی از دوستای من دارید !
فاطمه اخم کرد ولی حامد خندید .
به میان آمدن موضوع سروش روی رفتار دخترک تغییر محسوسی ایجاد میکرد و این حامد را خوشحال میکرد ...
حتی اگر امید بیهوده ای بود حامد دوست داشت این امید وجود داشته باشد !
چرا که شک نداشت اگر کسی باشد که سروش حاضر به ازدواج با او باشد ، همین دختر خوش سر و زبان و مهربان خواهد بود  ...
فاطمه رفت و هانیه و ترنم که حسابی خسته بودند ، رفتند بخوابند.
و فرزانه برای تعویض لباس به اتاقش رفت !
روی تختش دراز کشیده بود و غرق فکر بود ...
حامد : خانمی من فیلسوف شده ! چرا اینقدر تو فکری ؟
فرزانه : تو فکر فاطمه ام ، قصه اش مفصله! 
حامد : دوست دارم بدونم!
فرزانه باشیطنت گفت : بله؟
حامد : فرزانه ، فاطمه برام مهمه !
فرزانه : چشششششششششمم روشن !
حامد : خودتو لوس نکن! منم دلیل دارم من فاطمه رو از خیلی سال پیش میشناسم!
فرزانه : آی بخت کور! ببین منو فاطمه هوو در اومدیم !
حامد : چشم من روشن ، نکنه تو هم به سروش چشم داشتی داری !بگو چرا جلوش هول میشی ساکت میشی!
فرزانه : حامد!!!!
حامد خندید: شوخی میکنم بابا !
فرزانه به فکر فرو رفت ؛ سروش ! یعنی ممکن بود این سروش همان سروش باشد؟
حامد : رفتی تو فکر !
فرزانه : حامد منظورت این بود که فاطمه سروش خودمونو دوست داره ؟
حامد: سرو ش خودمون ؟ مگه مال ماست ؟
فرزانه : میشه جدی باشی ؟ برا من مهمه ! فاطمه تنها چیزی که باعث میشه دست و  پاشو گم کنه ، اسم سروشه ! البته من نمیدونم همین سروش یا نه ! یعنی  میدونی من و فاطمه از بچگی با هم بزرگ شدیم ، خوب یادمه وقتی بچه ها عاشق  رمان عشقی و این چیزا بودن ، من که سرم تو درسم بود . فاطمه هم به جز خنده  کاری بلد نبود انرژی مثبت کلاس بود ، تا اینکه یه روزی احساس کردم یه  چیزیشه ! هی پیگیر شدم و عاقبت گفت یه پسر عمو داره که امسال فارق التحصیل  میشه و اون پسر عموش برای روز تولدش یه کارت پستال ویه دفترچه ی خاطرات  فرستاده و توش نوشته تقدیم به نگاه معصومانه ات ! حامد نمیدونی چه شور  وشعفی داشتیم ، وقتی اون دفتر خاطرات رو میدیدم!
حامد خندید ...
فرزانه : خنده داره ؟
حامد : نه ، ولی سروش واسه نوشتن این جمله و خریدن این هدیه منو کشت !  فرزانه نمیدونی با چه شوری از چشمای فاطمه حرف میزد ! من و سروش هم اصلا تو  این دنیا ها نبودیم ، دقیقا من  مثل تو سرم تو کار درسم بود و اون روزها  مشغول درس خوندن برا المپیاد ریاضی بودم - که طلا هم گرفتم - سروش هم شوخی !  منو یادت خاطرات خودم انداختی ...
فرزانه ادامه داد : در هر حال روز ها میگذشت و شعف فاطمه بیشتر میشد و  توجهات سروش هم ! من فکر میکردم سروش تو شهر خودمونه ، نمیدونستم که نیست !  این قضیه ادامه داشت تا یک روز بین تعطیلات تابستون اول و دوم دبیرستان ما  که فاطمه اینا اومدن تهران ، حدود 5 سال پیش تا چند وقتی اصلا فاطمه حالش  خوب نبود و بعد از اونم اصلا حاضر نشد درباره ی سروش حرف بزنه ! حالا به  نظرم اون تابستون لابد عقد سروش بوده !
حامد : آره من به سروش فشار آوردم که با خانواده اش درباره ی فاطمه صحبت  کنه ، صحبت همان و خواستگاری مادرش از افسانه همان ! اصلا نفهمیدیم چی شد  که سروش رو نشوندن پای سفره ی عقد ، بعدشم که ......
فرزانه : حامد نفهمیدیم یعنی چی ؟! سروش پسر بود میتونست نپذیره! 
و ادامه داد :حداقل میتونست بچه دار نشه ها ؟
نگاه حامد به او فهماند که هیچ حرف خوبی نزده و حامد دوست ندارد همسرش اینگونه در باره ی دیگران حرف بزند !
حامد : فرزانه جون ، در هر حال گذشته ها گذشته !  راستی حالا به چیه فاطمه فکر میکردی ؟
فرزانه : سعید دوست دائیم اینطور که مامان میگفت از فاطمه خواستگاری کرده ،  خوب فاطمه جواب نمیده ،این منطقیه ولی اینکه وقتی باهاش در باره ی ازدواج  حرف میزنی اینطور به هم میریزه ، به نظرم اصلا منطقی نیست. 
حامد : کاش هنوز سروش رو بخواد...
فرزانه : ولی سروش یه پسر داره ! مطمئنا خانواده ی فاطمه به همین راحتی دخترشونو به یه مرد بچه دار نمیدن !
حامد چراغ را خاموش کرد و پیش فرزانه دراز کشید .
و آرام گفت : چه خوب که من و تو خانواده ی با درک بالا داریم !
هر دو لبخند زدند و شب به خیر گویان به خواب رفتند .
دیگر وقت بازگشت بود ... حامد شک نداشت هرگز این روز های زیبا را فراموش نخواهد کرد . 
فرزانه و حامد داشتند وسایلشان را جمع میکردند که ناگهان چشمشان به دو انگشتر افتاد! 
فرزانه :  هنوز اینا رو ندادیم !
حامد : من مست و  تو دیوانه ما را که برد خانه 
صد بار به تو گفتم کم خور دو سه پیمانه 
فرزاانه : واقعا !
و با صدای بلندی گفت : مامانا یک لحظه میاین ؟
ترنم : دوره زمونه رو ببین ! اینا با ما کار دارن ما باید بریم پیششون !
هانیه : خوب خبریه جوونا ؟ 
ترنم : هانی جون تو پیر شدی من هنوز جوونما ! 
حامد : بر منکرش لعنت ! مامان من 14 سالش بیشتر نیست !
فرزانه دو انگشتر را جلوی مامان ها گرفت و گفت : نا قابله ! هدیه ی عقد ما  ! 
ترنم : فدای عروسم بشم الهی ! عروسی پسرت رو ببینی ! 
حامد که منتظر رنگ به رنگ شدن فرزانه بود ، درکمال تعجب دید دخترک فقط لبخند زد.
هانیه : ممنونم حامد جان تو زحمت افتادی !
حامد : من ممنونم ! خیییییییییییییلی ممنون !
فرزانه : به خاطر من ؟ 
حامد خندید و خودش را با موبایلش مشغول کرد . 
ترنم : واااااااااااااا چرا انگشتر من مثل این هانیه ی پیر زنه ؟
و شروع کرد به سر به سر گذاشتن با هانیه ، آنقدر غرق گفت و گو بودند که حامد دلش نمی آمد بگوید وقت رفتن است ، ولی چاره ای نبود . 
حامد چند بار به فرزانه اشاره کرد ، دوست نداشت او بگوید برویم ، ترجیح  میداد فرزانه تصمیم بگیرد بالاخره تازه عروس بود و باید باز ترک دیار میکرد  ؛ هرچند با یار !
ترنم : حامد مادر تو مگه لال شدی انقدر ایما اشاره میکنی ؟ حرفتو بزن !
حامد : مامان !
ترنم : فرزانه بیا برو ببین این چی میگه ! خودشو کشت !
فرزانه متوجه موضوع شد ، حتی از اشاره ی حامد به ساعت فهمید ماجرا از چه  قرار است ؛ خوب میدانست وقت رفتن است ، پس با افسردگی عمیق به خانه و حیاط  چشم دوخت ... دوست نداشت این روزها به این زودی به پایان برسد  ...
هانیه : فرزانه یه لحظه میای تو اتاق دخترم ؟
فرزانه مطیعانه مادر را همراهی کرد و در آخرین لحظه نگاهی به حامد انداخت و او طبق معمول غرق موبایلش بود  !
یک ساعتی گذشته بود و طاقت حامد طاق !
حامد : چرا نمیان؟ دارن چه کار میکنن  ؟
ترنم با خنده گفت : داره شوهر داری به دخترش یاد میده !
حامد : مامان اذیت میکنیا !
ترنم جدی شد : حامد راستش هانیه قصد داره این خونه رو بکوبه و یه مدرسه تو زمینش بسازه ! اوضاع مدرسه ها  اینجا خیلی خرابه !
حامد : اما ...
ترنم : تصمیم با خودشونه ! 
حامد : قطعا !
ولی حامد عاشق این خانه شده بود ، یاد روزی که فرزانه با کلی ذوق دستش را  گرفته بود ؛ به زیر زمین برده بود و کلی از خاطراتش را برایش تعریف کرده  بود از ذهنش خارج نمیشد ... کاش به اندازه ی کافی پول داشت ، چرا که مطمئنا  هانیه و فرزانه از این خانه کلی خاطره داشتند و خیلی بیش از او این خانه  را دوست داشتند... 
در همین فکر ها بود که هانیه و فرزانه آمدند .
فرزانه مثل یک روح به سمت تاب ها رفت : حامد تابم میدی ؟
حامد : آره عزیزم !
فرزانه چشمهایش را بست ، میخواست با تمام وجود از بادی که به صورتش میخورد  استقبال کند ، شاید دفعه ی بعد که برمی گشت دیگر این خانه وجود نداشت ... 
تصورش هم سخت بود اما بی شک برای مادر سخت تر ... مادر واقعا  یک فرشته بود یک فرشته ی آرام و صبور .
حامد با وجودی که وقت زیادی نداشتند در سکوت فقط خداحافظی فرزانه را با خانه تماشا میکرد .
ناگهان صدای در آمد ، حامد رفت تا در را باز کند ! 
فاطمه : سلام آقا داماد !
حامد با شیطنت گفت : سلام عروس خانم بعد از این ! 
خوب فهمیده بود فاطمه جنبه ی شوخی را دارد !
فاطمه : دوست من هست ؟
حامد : بله ، بله ، بفرمائید !
هانیه : سلام خانم مهندس ! 
فاطمه : خانم مهندس منومیگید ؟ تا من مهندس شم .......اوووووووه دارم به انصراف فکر میکنم !
فرزانه : چرند نگو ، تو کلی زحمت کشیدی  !
فاطمه : دلم میخواد یک کتابفروشی بزنم ... آخ اگه بدونی ! دلم میخواد یه کارگاه مجسمه سازی هم داشته باشم !
فرزانه : همه چی بعد درست ! مگه نه حامد؟
حامد : ای فرزانه جان ! اگه من حریف سروش شدم تو هم حریف دختر عموش میشی !
ترنم که ماجرای سروش را میدانست ، فهمید این فاطمه همان فاطمه است !باور نکردنی بود!
فاطمه چهره اش برافروخته بود : بچه ها این هدیه ی ازدواجتونه !
و مجسمه ی دو قو ی بی نظیر را که خود از چوب تراشیده بود ،را نشانشان داد .
حامد : خدای من ! این محشره نگو که کار خودته !
فاطمه خندید .
حامد : حرفمو پس گرفتم ، فاطمه باید کارگاهشو بزنه !
فرزانه : حاااااااااااااااااامد !
فاطمه مهلت بحث را به فرزانه و حامد نداد ؛ میترسید اگر یک دقیقه ی دیگر بماند
نتواند خود را کنترل کند ...  هرکه نمیدانست ، خودش خوب میدانست از روزی که  حامد را دیده بود ، فکر سروش یک لحظه هم راحتش نمیگذاشت  ...
فاطمه : خیلی دوست دارم بازم تو جمعتون باشم ، ولی باید برم دیر شده ! خداحافظ!
حامد : زحمت کشیدی فاطمه خانم ، برا کسی پیغامی چیزی ؟!
فاطمه از کیفش یک خرس کوچولو در آورد  ،بدون اینکه حامد یا فرزانه را نگاه کند گفت : اینم مال محمده ... 
و با سرعت باد غیب شد .
حامد و فرزانه و ترنم حتی یک ثانیه ی دیگر هم برای تلف کردن  نداشتند ، پس راهی شدند . تا فرودگاه راهی نبود ، اما اگر یک ثانیه دیرتر  رسیده بودند هواپیما پریده بود! 
سر فرزانه روی شانه ی حامد بود و غرق تماشای ابر های زیر پا ...
فرزانه : حامد !
حامد :جان حامد !
فرزانه : به نظرت فاطمه دوسش داره ؟
حامد : تو چی فکر میکنی ؟
فرزانه: هیچ وقت اینطوری ندیده بودمش !
حامد :دوسش داره ، اما حالا حالا ها بابت محمد سروشو سر میدوونه ، البته حق  داره! ولی خوب باید حساب زندگی زناشویی رو از عشق جدا کرد!
فرزانه :بله ؟یعنی من بمیرم ، تو میری زن میگیری ؟
حامد :خوب اگه خدا بخواد ، من که نمیتونم رو حرفش حرف بزنم!
فرزانه :ازش بچه دارم میشی ؟
حامد در حالی که سعی میکرد خنده اش را پنهان کند گفت : اگه خدا بده ! 
فرزانه :جیغ میکشمااااااااا!
ترنم که خود را به خواب زده بود ، گفت : عروس منو اینقدر ناراحت نکن!
فرزانه حسابی خجالت کشید ، او آنقدر لوس با همسر حرف میزد که حتی فکر اینکه ترنم حرف هایش را شنیده ، خجالت زده اش میکرد !
- مسافرین گرامی ما بر فراز آسمان تهران هستیم ، لطفا کمربند های خود را بسته و آماده ی .........
فرزانه آنقدر غرق خواب بود که اصلا نفهمید چه طور به خانه رسیدند و حامد هرچه میکرد فرزانه را بیدار کند نمیشد که نمیشد!
با آن همه وسایل واقعا نمیتوانست فرزانه را کنترل کند و هر آن نزدیک بود فرزانه مابین چرت های مرغوبش نقش زمین شود ...


صبح  هر دو مثل بچه مدرسه ای ها دوان دوان به دانشگاه رفتند . حامد نه تنها  برای خود کار مناسبی یافته بود ، کلی پروژه ی دانشجویی هم بر سر فرزانه  خروار کرد !

حامد : الو ، سلام  فرزان کلاست که تموم شد ، نرو خونه ، میام دنبالت یه سور پریز عالی!
فرزانه : سلام ، نه نیا دانشگاه ! من میام فست فود سروش میبینمت!
حامد : باشه !
واقعا تحمل این ادا های فرزانه را نداشت ؛ ولی چاره چه بود !
استاد محمودی : خدای من آقای ایزدی چه قدر دنبالتون گشتم خوبید؟
حامد: سلام استاد ، حال شما؟ امری داشتید ؟
استاد محمودی : راستش من به یه دستیار نیاز دارم برای آموزش یه سری  جستجوهای پشرفته توی اینترنت و آزمایشگاه ! اگه شما وقت داشته باشید واقعا  خوشحال میشم ..
حامد :لطف دارید استاد ! اگه بتونم در خدمتتون باشم خوشحال میشم اما.....
استاد محمودی :اگه مشکل مالی وجود داره مطمئن باشید....
حامد: نه نه! چه حرفیه! فقط میخواستم با کار بیرونم هم زمانی نداشته باشه!
 استاد محمودی :مگه شاغلید ؟ 
حامد: راستش موسسه ی رویان بهم پیشنهاد کار داده!
اسم رویان معجزه میکرد !
استاد محمودی :خدای من !خدا رو شکر، حامد جان! تو واقعا لیاقت بیش از اینها رو داری ...
حامد : ممنون استاد !
استاد محمودی : راستی حامد جان کارای بورستو به کجا رسوندی ؟
حامد : ولش کردم !
استاد : چی ؟چرا ؟!!!!!!!!
حامد : من با اجازه تون  ازدواج کردم استاد!
استاد: جدی ؟ امروز روز سورپریز شدن منه !پسرم هم بهم گفت براش از یکی از  دانشجوهام خواستگاری کنم ،تو هم که ... پس کو شیرینیت  پسرم ؟ 
حامد احساس خوبی داشت :حتما میدم خدمتتون! 
استاد :خوب ازدواج کنی ، با همسرت برو و به درست برس ها ؟
حامد :آخه ایشون از دانشجویان همینجان و نمیتونن بیان با من!
استاد : خوب ، اگه ناچاری تنها برو ۴-۵ سال که بیشتر نیست !
حامد با نارضایتی استاد را نگاه کرد !استاد برایش جالب شد ، در این 6 سالی  که حامد ایزدی را میشناخت ندیده بود به جز درسش چیز دیگری برایش مهم باشد  ...
استاد :حامد جان ! بریم به اتاق من خیلی دوست دارم با این خانم خوشبخت آشنا بشم .
حامد نمیخواست به استاد محمودی چیزی بگوید ، ممکن بود دکتر محمودی که استاد  فرزانه هم بود سر کلاسشان چیزی میگفت و فرزانه را به هم میریخت وحامد این  را نمیخواست پس طفره رفت ...
حامد :راستش استاد من باید برم ، وگرنه حتما مزاحمتون میشدم !
ساعتش را نگاه کرد و به سمت فست فود سروش راهی شد ....
ماشین را پارک کرد ، عروسک را برداشت و داخل فست فود شد! 
سروش : سلام شازده !
حامد : سلام ، محمد کو ؟
سروش : محمد بابایی ، بیا این جا!
محمد : سلام عمو حامد خوبی ؟ خاله کو ؟
حامد : سلام گلم ، میاد بیا این یه هدیه است از طرف دوست خاله ات ! 
و همانطور که زیر چشمی سروش را نگاه میکرد گفت : فاطمه !
سروش واکنشی نشان نداد .
محمد : عمو منو از کجا میشناسه ؟
حامد : باباتو خوب میشناسه و تو رو هم خیلی دوست داره !
سروش ناگهان ناپدید شد ولی بعد با دو فنجان قهوه برگشت .هنوز ننشسته بود که فرزانه رسید پس رفت یک فنجان دیگر هم آورد .
سروش : خوب، خوب خوش گذشت ؟ حسابی رنگتون باز شده !
فرزانه : شهر ما بی نظیره ! مگه میشه توش خوش نگذره ؟
سروش : یعنی حضور حامد هیچ فرقی نداشت دیگه در واقع !
حامد با خنده و مهربانی همسرش را نگاه کرد که به کمکش نیاز داشت و خجالتش نمیگذاشت از پس زبان سروش بر آید !
حامد : مظلوم گیر آوردی سروش خان ! جای فاطمه خالی جوابتو بده! 
سروش : اوووووووووه ترسیدم! از یه دختر بخورم ؟
حامد : بله از یه دختر جناب یوسفی  !
سروش : من شدیدا مشتاق دیدار این خانم خوش سر زبونم که به شما ثابت کنم اونه که کم میاره !
حامد : تا ببینیم ! 
و شماره ی خوابگاه فاطمه را گرفت و گوشی را دست فرزانه داد .
فرزانه از ته دل خندید .
فرزانه : سلام خانم ، خسته نباشید ! داخلی 71 لطفا! 
چند بوق خورد و صدای فاطمه : مامان اگه باز زنگ زدی جواب بگیری جواب من نههههههههههه ! خوب ؟
فرزانه بلند خندید : حالا خودتو کنترل کن ! کی از تو جواب خواست ؟ 
فاطمه : واااااااااای فرزان ! تویی ؟ انقدر عصبیم کرد که حتی فکر نکردم  شاید با یکی دیگه کار داشته باشن ، بالاخره اتاق خصوصی که نیست !
فرزانه باشیطنت گفت : مادره ، دل داره ، میخواد عروسی دخترشو ببینه ، خوشبختیشو ، چرا عروس نمیشی راحتش کنی ؟
فاطمه : ببین من باید تو رو سرزنشت میکردم ،که اینجوری واسه من زبون در نیاری! دختره ی هووووووووووول ! می ترسیدی بترشی !
فرزانه : تو رم میبینیم ههههههههه !
فاطمه : فرزان ، مرسی زنگ زدی ، داشتم دق میکردم !
فرزانه : نگو اینطوری ! خدا خیرش نده اونی که باعث شده یه خواستگار تو رو اینطوری به هم بریزه !
نمیتوانست غم دوست عزیزش را ببیند آن هم فاطمه ی شاد ...
فاطمه : بی خیال بابا ، خوبی تو ؟ اون حامد مسخره ات خوبه ؟
فرزان : حامد نه ، آقا حامد ! 
حامد خنده اش گرفت ، چه قدر فاطمه را دوست داشت ، مثل یک خواهر دوست داشتنی! چه میشد اگر بهترین دوستش با فاطمه ازدواج می کردند ؟
فاطمه : اوووووووووووووووه ! باشه بابا ! ننر ... 
فرزانه :  انقدر حرف میزنی آدم یادش میره  واسه چی زنگ زده بود ! بیا ، ما  شرط بستیم تو میتونی حال یکی رو خوب جابیاری ، باهاش حرف بزن !
فاطمه : من درخدمتم برا هر نوع ضد حال !
سروش گوشی را گرفت ، اما ناگهان سکوت کرد . این صدا را خوب میشناخت و بعد گوشی را گذاشت روی میز و گفت : قطع کرد ... 
نگاه سرزنش آمیزی به حامد کرد و پی کارهایش رفت . 
فرزانه : کار بدی کردیم!
حامد : نه فرزان ! سروش باید ضعفشو بپذیره ! 
محمد : واااااااااااااای سلام خاله ! از خاله فاطمه هم مرسی کن ! 
بچه خودش میدانست یک جای این جمله میلنگد ! پس کمی فکر کرد و گفت : یعنی بهش بگو مرسی دیگه !
فرزانه و حامد به لحن و فکر کودک خنده شان گرفت و شروع به خندیدن کردند ... 
سروش : یه بچه گیر آوردید ! اگه راست میگید به من بخندید! 
حامد : تو که ته خنده ای عمو !
سروش : نه بابا!
حامد : آره بابا !
و خندید ولی محمد کو چولو نمیدانست دارند شوخی میکنند .
محمد : بابا ی منو اذیت نکن آقا حامد !
حامد دست هایش را به نشانه ی تسلیم  جلوی محمد بالابرد ! 
و گفت : ما چاکر شما هم هستیم !
محمد با لحن کودکانه ای پرسید  : بابا چاکر یعنی چی ؟
فرزانه داشت از ته دل میخندید که ناگهان ...
فرزانه کیفش را برداشت و تقریبا  به سمت دستشویی دوید !
حامد و سروش متوجه ماجرا نشدند ...
سروش : چی شد ؟ حالش به هم خورد ؟
حامد : نمیدونم ، فکر نکنم ، بزار برم ببینم! 
و به سمت دستشویی رفت ، در را باز کرد و فرزانه را درحالی که داشت مشت مشت به صورتش آب میزد ، یافت ...
حامد نگران به سمتش رفت :خوبی عزیزم ؟ چیزی شده ؟
فرزانه :حامد من خییییییلی احمقم !
حامد :چی ؟
فرزانه :نمیدونم چه طوری بگم !
حامد :چی رو ؟
فرزانه که تا به حال خود را کنترل کرده بود زد زیر گریه ... 
حامد نمیدانست چه کند و چه طور باید  فرزانه را دلداری بدهد ، یعنی چه اتفاقی میتوانست او را چنین به هم بریزد ؟!
حامد با شتاب باور نکردنی رانندگی میکرد و فرزانه  نه تنها جرئت اعتراض نداشت بلکه از نگاه کردن به حامد هم میترسید .
حامد به شکل باور نکردنی از  وقتی ماجرا را شنیده بود ، عصبی شده بود  ،آنقدر عصبی که بی توجه به سروش و محمد کوچولو ، فست فود را ترک کرده بودند  ... 
فرزانه از ترس میخواست عقب بنشیند ، اما نگاه سرزنش آلود همسر او را از این  کار باز داشته بود و اینک در این ترافیک خسته کننده حامد سرش را روی فرمان  گذاشته بود و غرق فکر بود ، حامد باور نمیکرد ؛ باور نمیکرد احترام گذاشتن  به خواسته ی همسرش چنین اتفاقی را به بار باورد ، خواستگاری از فرزانه !
فرزانه زن او بود ، هیچ کس حق نداشت چنین جسارتی کند ، از همه بدتر اینکه  فرزانه تازه هنگامی که آن پسرک گستاخ را در فست فود دید ، این ماجرا را  برایش گفت ! یعنی انقدربی اهمیت بود که فراموش کرده بود به همسرش بگوید !
غرق فکر بود و صدای بوق ماشین های اطراف را که به او میگفتند حرکت کند را نمی شنید .
فرزانه آرام و با ترس گفت : میشه حرکت کنی ؟
حامد بدون نگاه کردن به فرزانه راه افتاد .
حامد : نمیتونستی زودتر بگی؟
و فرزانه را گذرا نگاهی کرد ، انگار روح داشت از بدن دخترک خارج میشد ؛ حقش  بود ... او متعلق به حامد بود و نمیخواست بپذیرد  ... پس حقش بود ...
حامد از این فکر شرمنده شد ، اما وقتی به یاد می آورد که در توالت فست فود  فرزانه برایش گفته بود که پسر دکتر محمودی از او  خواستگاری کرده و حالا با  دوستش به کافی شاپ آمده است ، دیوانه میشد ! فکر اینکه فرزانه آن پسرک را  به او ترجیح میداد ... اگر غیر از این بود چرا با دیدن او پا به فرار  گذاشته بود؟ چرا از اول ماجرا را نگفته بود و هزاران چرای دیگر ، اصلا چرا  گریه نمیکرد ؟ او باید گریه میکرد ...
حامد احساس میکرد دیوانه شده است ...
به خانه رسیدند و فرزانه که دیگر نمیتوانست فضای اتومبیل را تحمل کند ،  سریع پیاده شد و وارد خانه شد و به عکس حامد سرش را روی فرمان گذاشت و در  همان حال ماند ! 
ترنم داشت روی بند لباس پهن میکرد و صدای شهرام ناظری به گوش میرسید :
شوی پشیمان به خدا وای وای بر دل من ...

حرف دل فرزانه بود دخترک نمیتوانست از هجوم اشکهایش جلوگیری کند .
ترنم : فرزانه !!!!!!!!
فرزانه  : اون دیگه منو نمیخواد !
ترنم : چی میگی ؟ چی شده ؟ آروم باش دخترم !
نوازش  دست های لطیف ترنم فرزانه را آرام نمیکرد ، روح فرزانه نوازش دست های دیگری را میطلبید ، هرچند زمخت تر ......
در حیاط یک چراغ کم نور روشن بود ، صدای باد لای شاخ و برگ درختان به گوش میرسید ،
ستاره ها میدرخشیدند ، اما فرزانه احساس خوشبختی نمیکرد ، به یک باره تنها شده بود
، تنها و غمگین ...
از وقتی که&quot; فریبم دادی &quot;را از زبان حامد شنیده بود مدام این جمله در سرش  تکرار میشد ، حامد چرا وارد خانه نمیشد ؟ چرا او را آنقدر تلخ نگاه کرده  بود ؟ دیگر دوستش نداشت ؟!!!!!!از او متنفر شده بود ؟ نه امکان نداشت !
اما فرزانه انزجار را در چشمهایش دیده بود ! 
در آرام باز و بسته شد و حامد وارد شد !
و با صدایی که به زور شنیده میشد ، گفت : بیا تو اتاق ! 
فرزانه با ترس بلند شد و ملتمسانه به ترنم که مات و مبهوت بود ، نگاه کرد ... 
حامد داشت طول و عرض اتاق را می پیمود .
حامد : تو از اینکه من همسرتم خجالت میکشی ؟ 
فرزانه نمیتوانست جواب دهد !
حامد  خنده ای عصبی کرد : سکوت علامت رضاست ؟ 
فرزانه دستش را به سمت دست حامد برد ، حامد با خشونت دستش را کنار زد .
فرزانه : نمیفهمم چرا اینقدر عصبی هستی ؟
حامد خودش هم حس کرد واقعا عصبانیتش بیش از  حد است ؛ بی جواب به سمت حمام رفت و فرزانه به دنبالش راه افتاد و پشت در حمام نشست! 
ده دقیقه ای نگذشت که حامد درب حمام را باز کرد و با حوله خارج شد ، بی اهمیت به فرزانه میخواست خارج شود که فرزانه مانع او شد ... 
حامد میخواست او را کنار بزند اما دیر جنبید و نتوانست بر رقت قلبش غلبه کند و چه بهتر که نتوانسته بود  !
فرزانه در آغوشش اشک میریخت ...این همه غصه برای قلب کوچکش زیاد بود ، حامد   هم صدای شجریان دم گوشش گفت : بار غم عشق او را گردون نیارد تحمل 
چون میتوان کشیدن این پیکر لاغر من ...
تمام عصبانیتش ذوب شده بود 
اما ................ دلخور بود دلخور 
حامد : مامان شما شماره ی این شیرینی فروشیه رو که برا تولد سروش بهش کیک سفارش دادیم رو یادتونه ؟
ترنم : شیرینی !
حامد : آره عزا داری که نداریم هههههههههه خواستگاریه !
فرزانه که فکر کرد بخشیده شده است ، احساس کرد دارد دق  میکند ، نگاهی ملتمسانه به حامد انداخت ! یعنی حامد میخواست برای زجر دادن  او یک مراسم خواستگاری به پا کند ؟ً!
حامد : چی شد ؟ خله شوخی کردم ! میخوام شیرینی بخرم برا فردا ببرم واسه بچه ها!
با تحکم مردانه ای ادامه داد : از امشب نبینم حلقه دستت نباشه ! برا فردا هم اگه لباس مناسب یه نو عروس نداری ، بریم خرید ؟
فرزانه با چشم هایش تشکر کرد ... 
اما حامد مفهوم این نگاه را نمیفهمید !
حامد : فرزانه دیگه باید تو دانشگاه اعلام کنیم !
و با شک و تردید ادامه داد : مگه اینکه تو بخوای کاملا به همش بزنیم!
فرزانه  با تمام خجالت برای اولین بار در مقابل مادر شوهرش آرام حامد را بوسید ،  هزاران احساس متمایز به قلبش هجوم آورده بود ولی شک نداشت هیچ چیز و هیچ کس  را به عمر اینهمه دوست نمیداشته است ... و بعد به سمت آشپزخانه رفت !
فرزانه : مامان میشه امشب من آشپزی کنم ؟
ترنم : مگه درس نداری خانمی ؟
ترنم  در تمام این مدت سکوت کرده بود تا دو جوان خود مشکلشان را حل کنند هیچ از  دخالت در زندگیشان خوشش نمیآمد . او پذیرفته بود هم خانه ای هایش هرچند  جوان ،زن و شوهرند ، خوب به خاطر داشت حتی بعد از تولد پسرش از طرف مادر و  خواهر شوهرهایش کودک به حساب می آمد و این حالش را به هم میزد ... 
حامد : حالا یه بار بزار یه کاری بکنه مامان ! دو سال دیگه میخواد چه کار کنه؟ درس و کار بیرون و کار خونه و بچه داری! 
این آخری را با شیطنت خاصی گفته بود ، باید از دل همسر جوانش در می آورد! 
ترنم : من نوکرشم هستم ، بچه ای هم اگه باشه خودم بزرگش میکنم! 
و ناخداگاه به شکم فرزانه نگاه کرد !
حامد  غش غش خندید ، تصور دیدن فرزانه در شمایل یک زن باردار مسخره به نظر می  آمد ، اما خوب قولش را به خاطر داشت و به آن پایبند بود !
فرزانه دلش میخواست شوهر و مادر شوهرش برای چند لحظه تنهایش بگذارند ، نمیدانست چرا اما دلش برای چند لحظه تنهایی میخواست .
مادرشوهرش چیزهای لازم را به او داد و حامد با تعجب به این همه استعداد کشف نشده ی فرزانه مینگریست .
حامد : کمک نمیخوای خانمی ؟ 
فرزانه : حامد ، من دوست داشتم تو از اول اصرار کنی که به بچه ها بگیم ! من فکر کردم شاید نخوای همه بدونن و ...
حامد : این همه اعصاب خوردی سر هیچی !
فرزانه با لحن غمگینی تایید کرد : اوهوم ...
حامد دست انداخت دور کمر فرزانه و سرش را روی شانه ی او گذاشت . 
فرزانه گفت : الان روغن می پاشه به چشمات !
حامد  سرش را برنداشت : عیبی نداره ... فرزانه فردا شیرینی می بریم به همه عالم  می گیم تو زن منی ، مال منی و هیچکس حق نداره اسم تو رو بیاره ...
فرزانه آه عمیقی کشید .
- چی شد ؟ بازم که موافق نیستی ؟
- لابد دو روز دیگه هم با همین تشرا و ناز کردنا میخوای بگی بچه بیاریم ، من حوصله ام سر رفته !
حامد خندید : نه ، دو روز بیشتر ، باید صبر کنیم تا من دکترامو بگیرم ...
- واقعا که حامد ، قرارمون چی بود ؟
حامد قهقهه زد : قرارمون چی بود ؟ یادم رفته ! من دکترا بگیرم بسه دیگه ! تو بشین تو خونه ضعیفه !
فرزانه با قاشق محکم زد پشت دست او!
- آخ ! سرورم ! هر چی شما امر کنین ! من چاکر شما ! من نوکر شما !
صدای جیلیز ویلیز سیب زمینی ها بلند شد و صدای ترنم بلند شد : فرزان میخوای بزاری خودم درسش کنم ؟ شما انگار سرتون شلوغه !
حامد : قربون دستت ترنم جون ! بیا خودت درسش کن مام به اموراتمون برسیم ...
فرزانه سرخ شد : نه ترنم جون ، الان تمومش میکنم !
حامد را هل داد عقب : برو بزار کارمو بکنم !
حامد از تک و تا نیفتاد : پس بعدشم آشپز خانه رو تی بکش ، ظرفارم بشور ، لباسای منم اتو کن ، بیا پشت منم ماساژ بده ...
- دیگه چی ! مگه من نوکرتم ؟
- تو تاج سرمی عزیز من !
ترنم : فرزانه ؟ بیام ؟ 
فرزانه و حامد هر دو خندیدند .
فرزانه تصمیم گرفت برای سال نو به شهر خودشان نرود و تمام  تعطیلات را در تهران بماند ، نمی توانست به شهر خودشان باز گردد و به خانه ی  پدریش نرود ، می خواست آن خانه را برای همیشه همانطور در ذهنش نگه دارد که  بود ، قرار شد هانیه به آنجا بیاید ، فرزانه هم تلفن کرد خانه ی فاطمه و  کلی اصرار کرد تا مادر فاطمه اجازه دهد او برای دو روز به تهران بیاید و  پیش آنها بماند ..
قرار شد فاطمه روز چهارم  بیاید ، ترنم و هانیه برای تمام روز برنامه داشتند و حامد و فرزانه نقشه  کشیده بودند سروش را هم برای شام دعوت کنند و آنها را در عمل انجام شده  قرار دهند ، فرزانه از حامد خواست محمد را از صبح بیاورد تا با فاطمه باشد ،  فکر می کرد اگر بچه با فاطمه احساس صمیمیت کند روی رابطه ی سروش و فاطمه  تاثیر بیشتری خواهد داشت ، فاطمه صبح رسید و وقتی برای دوش گرفتن به حمام  رفت حامد با محمد از راه رسید ، درباره ی محمد خیلی سفارش کرد و بعد آنها  را تنها گذاشت .
هر چه فرزانه اصرار کرد محمد صبحانه نخورد ، نشست پای کارتونی که فرزانه برایش گذاشت و مشغول جویدن پف فیل شد .
فاطمه از حمام بیرون آمد و با تعجب به محمد زل زد : مگه من چند سال تو حموم بودم ؟ تو تهران زمان به سال نوری می گذره ؟
فرزانه او را برد سر میز برای صبحانه و گفت : نه بابا ، این پسر دوست حامده ! سپردش امروز دست ما !
دو  دوست در تنهایی مشغول حرف زدن شدند ، فرزانه می خواست سرزبان فاطمه را  درباره ی خواستگارش بخاراند ولی فاطمه که تیز بود ، پا نمی داد و از دست  فرزانه در می رفت . 
فاطمه داشت برای کمک به  فرزانه سالاد درست می کرد که محمد آمد و پیش او ایستاد ، فاطمه با سرخوشی  به کاهو و گوجه اشاره کرد : می خوری ؟
محمد شانه هایش را بالا انداخت : نه !
ولی  چشمش به هویج ها بود که با رنگ تند نارنجیشان کنار سبزی کاهو چشمک می زدند  ،فاطمه یک هویج برداشت و به طرف او گرفت . محمد این بار آن را بی حرف گرفت  ، فاطمه هم نصف یک گوجه را به دهان گذاشت : اسمت چیه ؟
محمد که از صدای خرد شدن هویج زیر دندان هایش کیف می کرد با دهان پر گفت : محمد !
فاطمه  به فرزانه نگاه کرد که مثلا خودش را مشغول به اجاق و غذاها نشان می داد ،  چیزی نگفت و دوباره به طرف محمد برگشت : می دونی چه حیوونیه که خیلی هویج  دوست داره ؟
- من !
فاطمه خندید : نه عزیز دلم ، گفتم حیوون ، تو آدمی ! خرگوشه که خیلی هویج دوست داره ! تا حالا خرگوش دیدی ؟
محمد عروسکش را از جیب درآورد : آره !
فاطمه  که انتظار نداشت عروسکی را که خودش به او کادو داده بود ، ببیند ، جا خورد  ، یعنی واقعا این پسر سروش بود ؟! لبخند با محبتی زد : نه این یه خرسه !  بریم از خاله فرزانه بپرسیم ببینیم تو خونه خرگوش ندارن ؟
بالاخره  موفق شدند روی یکی از شلوارهای فرزانه عکس خرگوش پیدا کنند ، ولی این برای  محمد کافی نبود ، فرزانه و فاطمه ادای خرگوش ها را در می آوردند و هویج می  خوردند ، محمد هم با دیدن آنها خرچ خرچ هویج می جوید و می خندید ...
حامد  که به خانه آمد با صحنه ی حیرت آوری روبه رو شد ، مبلها را به هم چسبانده و  با چادر نماز فرزانه روی آنرا پوشانده بودند و کسی آنجا دیده نمیشد ، چند  سرفه کرد و و بعد فرزانه را دید که چهاردست و پا از آن خانه ی کوچک بیرون  آمد : سلام عزیزم ، خسته نباشی !
بعد ناگهان  متوجه وضعیت غیرعادیشان شد ، خندید و از آنجا بیرون آمد ، اطرافش را نگاه  کرد تا بالاخره روسری فاطمه را دید ، آن را برداشت و پرت کرد آن زیر : بازی  تموم شد بچه ها !
محمدهم از زیر چادر بیرون آمد : سلام عمو حامد !
حامد دستی به سر او کشید و بیرون آمدن فاطمه را تماشا کرد : مثل اینکه من شما رو دست محمد سپردم ، محمد از خاله ها مواظبت کردی ؟ 
هر سه خندیدند. 

فرزانه  هم قرمه سبزی پخته بود و هم - بیشتر به خاطر محمد - سالاد ماکارونی ! محمد  بشقاب پرش را گرفت و مشغول خوردن شد ! حامد با سر اشاره ای به محمد کرد و  آهسته پرسید : بهونه نگرفت ؟
فرزانه با شادی خندید : نه ، بازی کردیم ، خیلی خوش گذشت !
حامد با خوشحالی به فاطمه نگاه کرد ولی او مثل محمد نبود که بشود زیر گوشش حرف زد و او متوجه نشود .

بعد  از غذا حامد و محمد ، مشغول بازی با کامپیوتر شدند ، فاطمه رفت که استراحت  کند و فرزانه مشغول تماشای شوهرش شد که چطور با سرخوشی شریک بازی با محمد  شده بود ...

بعد از ظهر حامد دوباره رفت ولی با فرزانه قرار گذاشته بودند قبل از غروب با سروش به خانه بیاید . 
دخترها و محمد نشستند به تماشای کارتون و مشغول خوردن چای و تخمه شدند . 
فرزانه  با بدجنسی مشغول قلقلک دادن فاطمه شد که فاطمه ی قلقلکی تاب نیاورد و با  فرار از دست او پایش را محکم زد زیر سینی و پوست تخمه ها همه جا پخش شد !
- خدایا ! فاطمه !
قاطمه قهقهه زد : حقته ، حقته ! امشب شب عقدته !
فرزانه با پریشانی موهایش را کنار زد : شما برین یه جای دیگه تا اینجا رو جارو بکشم !
- خودم بکشم ؟
- نخیر خیلی ممنون ! تو برو با محمد بازی کن !
فاطمه دست محمد را گرفت : بیا بریم تو حیاط طناب بازی !
فرزانه  داشت با بی حوصلگی اتاق را جارو می کرد ، خدا می دانست که پوست تخمه ها  چطور در همه ی گوشه های سالن پخش شده اند . صدایی شنید ولی فکر م]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان تقدیر(2)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیر2</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیر2</guid>

<description><![CDATA[
&laquo;دانشسرای عالی سابق همین تربیت معلم الان قبول شدم اما  خوابگاه جا نداشت ، پدرم تونست یک اتاق تو یه خونه ی قدیمی جور کنه یکی از  اون خونه هایی که شاید تو نمونه اش رو تو فیلم ها دیده باشی یک حیاط بزرگ  که دور حیاط پر از اتاقه  و یکی از این اتاق ها شد نصیب من !بابا ت پسر  صاحب خونه بود ؛ مهربون وخوش برخورد مدام به ما سرکشی میکرد گاهی منو تا  دانشگاه میبرد و ...
&laquo;دانشسرای عالی سابق همین تربیت معلم الان قبول شدم اما  خوابگاه جا نداشت ، پدرم تونست یک اتاق تو یه خونه ی قدیمی جور کنه یکی از  اون خونه هایی که شاید تو نمونه اش رو تو فیلم ها دیده باشی یک حیاط بزرگ  که دور حیاط پر از اتاقه  و یکی از این اتاق ها شد نصیب من !بابا ت پسر  صاحب خونه بود ؛ مهربون وخوش برخورد مدام به ما سرکشی میکرد گاهی منو تا  دانشگاه میبرد و ...تا اینکه یه روز مادر بزرگت که انگار بو برده بود قصه  از چه قراره اومد باغچه ( به اون خونه میگفتیم باغچه ) کلی چیز بار من کرد ،  حامد جان ! اون موقع ها عشق وعاشقی باب نبود ، مخصوصا بین خانواده های  مذهبی و سنتی قدیم . خواست منو از خونه بندازه بیرون که پدربزرگت نگذاشت و  پدرت که خوب میدونست اگه بیشتر پا فشاری کنه مادرش قصه رو میزاره کف دست  خانواده ی من ، سکوت کرد و دیگه به باغچه نیومد  !
باغچه جای بزرگی بود و خیلی ها عروسیشونو اونجا میگرفتند . و همه تو مهیا  کردن خونه کمک میکردن ، دنیا مثل الان نبود ! القصه عروسی ای  به پا بود و  من هم در حال کمک ، که فهمیدم داماد پسر صاحب خونه ، پدر شماست ! سخت بود ،  ولی گذشت .
من درس خوندم و شدم معلم و با درآمدم و وام تونستم یه خونه ی فسقلی بخرم .  یه روز که رفته بودم مدرسه یه دخترک که به زور میاومد 17 سالش باشه اومده  بود تا سوم راهنمایی نامنویسی کنه ، اما ازدواج کرده بود و یه بچه ی 2 ساله  ی نازم داشت میخواست بچه اش رو هم بیاره ، چون کسی حاضر نبود بچه اش رو  نگه داره تا اون درس بخونه ، شوهرش هم کار میکرد و نمیتونست بچه رو نگه  داره . اونجا با ترنم و 
پسر نازش حامد آشنا شدم ... 
حامد : من و مامان  !
هانیه : آره ، چه میدونستم ترنم زن عشق سابقمه ! گفتم بچه اش رو بیاره من  به عنوان بچه ی خودم میسپرمش مهد کودک مدرسه !رابطه ی من وترنم هر روز بهتر  و بهتر میشد ...تا اینکه یه روز مادر شوهرش  من رو دید و از ترنم خواست  رابطه اش رو با من قطع کنه ؛ ترنم  خیلی خواهش کرده بود تا علتشو بدونه و  حمید قبل از اینکه مادرش چیزی بگه قصه رو گفته بود ! ترنم چند وقتی تو بستر  بیماری افتاد و همش خودشو مقصر میدونست که چه میدونم من زندگیم تباه شده !  و مادربزرگت دست بردار نبود که من اومدم تا زندگیشونو نابودکنم !
منم که دیگه تاب اونجا موندن رو نداشتم رفتم  سپاه دانش و شروع کردم به  تدریس به بچه های یه روستا ! یه معلم دیگه هم اون جا درس میداد ؛ آقای  فرهاد شایسته ! 
من با فرهاد با زندگی عارفانه آشنا شدم ...با عشق واقعی با ...
فرهاد جواب صبر من بود حالا به نظرت به جز خوشقلبی مامانت تقصیری داره ؟ &raquo;
حامد از ته دل خندید ، دوباره خودش بود ؛ پس با شیطنت کودکانه ا ی گفت : ببخشید شما چند سالتونه ؟! قصه خیلی قدیمی به نظر میاد ا
هانیه خنده اش گرفت :10 سالی از مامان تو بزرگترم ، زیاده ؟ نا قابل 50 سال !
حامد شیفته ی صبر و لحن آرامش بخش هانیه شده بود ...
هانیه : شماره ی دوستتو ندادیا !
حامد : برای چی میخواین ؟
هانیه : به من اعتماد نداری ؟
حامد شماره ی پژمان را داد . 
هانیه بی وقفه تماس گرفت :سلام پسرم ! خوبی ؟ ... من مادر فرزانه شایسته  هستم  ... بله دوستت حامد بهم گفت ... پسرم قصه از این قراره که دختر من  نامزد داره و تو از نامزدش خواستی ازش خواستگاری کنه ... آره پسرم ، حامد!  ...نه خودتو سرزنش نکن 
... با خودش تماس بگیر  ! ... چه حرفیه ؟!
از شنیدن کلمه ی &laquo; نامزد &raquo; قند توی دل حامد  آب میشد که موبایلش شروع به  زنگ زدن کرد  : سلام پژمان جان ... نه ،  چه حرفیه ؟ ... ببخش نخواستم  ناراحتت کنم ... چشم شیرینی هم میدم انشا الله  ... پژمان خیلی مردی ...  حالا یه دفه تحویلش گرفتیما ... نامرد خودتی ... باشه بابا شیرینی میدم  دیگه  ... ای بابا !
و شوخی شوخی شوخی ..
هانیه با علی تماس گرفت و فقط گفت وقتشه !!!!
حامد : وقت چیه ؟ وقت اعدام من ؟ 
هانیه با لخنی جدی گفت : 100 در 100!  برو خونه اتون تا به حسابت برسم ! باورش شده نامزد دخترمنه ، میخواد شیرینی هم بده !
حامد همراه هانیه وارد خانه شد ، هنوز فرزانه خانه نبود . 
هانیه : تو کجا اومدی دنبال من  ؟ برو دنبال دخترم ! 
حامد : چشم !
هانیه : چه چشم گو هم شده !!!!!! به ترنم تا حالا گفتی چشم ؟!
حامد : شما امر کنید میگم چشم مامان جون !
هانیه : روتو زیاد نکن زن ذلیل!  دخترم هنوز جواب نداده ها !
حامد هر جور بود فرزانه را راضی کرد دست از آخرین کلاس بکشد و به خانه برود .
و در راه حامد حتی یک کلمه هم نمیتوانست حرف بزند ، چند با ر فرزانه را زیر چشمی نگاه کرد .
فرزانه : چرا اینطوری نگاهم میکنید ؟ 
حامد : آخه امروز خیلی ناز شدی !
فرزانه  به یاد نداشت حامد اینطوری با او حرف بزند  : پرو نشو !
و دیگر تا خانه ، سکوت و سکوت  ...
و از آن طرف ترنم وقتی چشم گشود ، هانیه را بالا ی سرش دید و گفت : دیدی هانیه تقدیر داره با بچه ام چه کار میکنه !
هانیه : تقدیر داره با بچه ی تو چه کار میکنه یا با من و بچه ام ؟ انصشافش  این بود من میشدم  مادر شوهر !!!!!!ببین ترنم گفته باشم دخترمو اذیت کنی ،  کشته ای!
ترنم همچنان  آرام اشک میریخت .
هانیه : کی میخوای اون قصه رو فراموش کنی ؟! بلند شو که امروز یه خبراییه! میوه داریم یا برم بخرم ؟
و نقشه اش را برای ترنم گفت و هر جور بود ترنم را فرستاد دوش بگیرد !
فرزانه تا رسیدند ، مثل فشنگ پرید پایین ، حامد زیر لب گفت : وایستا با هم بریم تو !
و برای اینکه فرزانه  حسابی کفری کند تا میتوانست طول داد !
هر دو وارد شدند  .
با مادر بزرگ حامد  ، پدر و مادر بزرگ فرزانه ، علی دائی فرزانه  و رخساره عمه ی حامد مواجه شدند .
ترنم آرام گفت : بچه ها هانیه تو اتاق منتظرتونه ! 
بچه ها سلامی کردند و به سمت اتاق راهی شدند !
فرزانه : سلام مامان !
هانیه : سلام دخترم ! راستش سریع میرم سر اصل  مطلب ، حامد از من خواسته تا  بهت بگم یکی از دوستاش به نام پژمان نورائی ازت تقاضای ازدواج کرده ! 
فرزانه که منتظر خبر بهتری بود ، واقعا نمیتوانست نفس بکشد . بی هیچ جوابی به سمت دری که به حیاط باز میشد رفت ...
و حامد مات داشت نگاه میکرد !
حامد : خاله این چه کاری بود قضیه ی پژمان که منتفی بود !
هانیه : خواستم مطمئن شی چقدر دوستت داره!
حامد هیچ نگفت و به سمت حیاط رفت .
فرزانه به درختی تکیه داده بود  ؛ حامد در حالی که داشت با موبایلش ور  میرفت گفت : شنیدی میگن اگر دیدی جوانی بردرختی تکیه کرده بدان عاشق شده  است وگریه کرده !حالا نکنه رتبه یک کنکور امسالم اسیر شده ! چه دلبری بوده  اونی که دل تو رو برده ! 
هنوز هم فرزانه سرش پایین بود وهیچ نمیگفت ... 
حامد : به مامانم بگم برام اسپند دود کنه چش نخورم انقدر دلبرم ها ؟! نمیخوای سرتو بالا کنی ؟!
فرزانه : حامد مامان در مورد دکتر نورائی راست میگفت ؟
حامد : کرم از خود درخته ، معلوم نیست چه کار کردی بنده خدا گرفتار شده !
فرزانه : یعنی همه چی تمومه ؟
حامد : چی مثلا ؟!
فرزانه : با بغض گفت توکه میدونی ،  آخه من  توی دیوونه رو دوست دارم!
حامد : آفرین گوش کن!
صدایش را ضبط کرده بود !
- حالا دیگه هر وقت زدی زیرش من میدونم با تو !
فرزانه :این که انصاف نیست اگه تو  زدی زیرش چی ؟ 
حامد ضبط صوت موبایلش را روشن کرد و چشم در چشم فرزانه گفت : نه تنها دوست  دارم بلکه قول میدم هیچ وقت دیگه نزارم چشمای خوشگلت  غصه دار بشه فرزانه ی  خودم  ...
فرزانه لبخند پیروز مندانه ای زد و گفت  : حالا جای شادی و دوستش  خالیه !
حامد : بد جنس ! بله رو دفه اول بدیا !
فرزانه : چی ؟!
حامد : پیچ پیچی ! شرطی چیزی ؟ 
فرزانه : وقتی باهام حرف میزنی موبایل بازی نکن ! 
حامد : ببخشید ، من منصرف شدم فرزانه جون ! میتونی بری خونتون ! من بدون موبایلم نمیتونم !
فرزانه زد زیر خنده همراه با خنده اشک هایی هم که قورت داده بود از چشم هایش میبارید اشک شوق بود ...
ترنم که مثلا آمده بود بچه ها را صدا کند ، غرق تماشایشان بود .. 
هانیه : تو وایستادی داری دیدشون میزنی  ؟ میگم برو بگو بیان !
ترنم بیرون رفت و گفت : بچه ها فعلا بیاین تو بقیه ی حرف ها باشه برای بعد !
داخل شدند.
مادر بزرگ حامد گفت : رسم شده دخترا به اسم درس خوندن بیان تهران و پسرای مردم و تور کنن !
و نگاه شماتت باری به فرزانه انداخت  .
این نوع حرف زدن باز خاطرات تلخی را برای ترنم و هانیه زنده کرد ... 
و فرزانه مات و مبهوت بود !
پدر بزرگ فرزانه رو به دخترش گفت :  من گفتم بهتره بیان شهرمون خواستگاری! هانیه ، نگفتم ؟
هانیه با طما نینه گفت : پدر برام سنت ها مهم نیست . مهم دین و آیینه که من  زیر پا نگذاشتمشون دخترم هم !اگر این بین احساسی به وجود اومده گناهی  نبوده اگر قراره روز شادی این دو تا جوون رو خراب کنیم بهتره بی هیچ حرفی  عقد بشن ما دور همیم تا با سنت های خوبمون خوشی این ها رو دو چندان کنیم  بهتره در مورد مهر صحبت کنیم!
ترنم گفت : این خونه چه طوره ؟ 
حامد گفت : مامان 3 دنگش مال شماست . بقیه اش هم مهر فرزانه ، فقط اگه منو از خونه بندازید بیرون دستم به هیچ جا بند نیست  ...
پدربزرگ : چقدر قصد دارید بین عقد وعروسی فاصله بندازید ؟
هانیه : پدر تا درسشون تموم شه !
پدر بزرگ : این که اصلادرست نیست !
ترنم : خوب فوقش هانیه مجبور می شه جهاز وسیسمونی رو با هم بده دیگه !!!!!
این جمله از دهان ترنم خارج نشده فرزانه سرخ سرخ سر پایین انداخت و حامد  برای راحت شدن خیال پدربزرگ و به حالت عادی برگشتن فرزانه بلند شد و به سمت  پدر بزرگ رفت ؛ دست او را بوسید و با جدیت قولی را که پدر بزرگ میخواست به  او داد ...هر جور بود حامد  با همکاری علی توانست اوقات تلخ پدربزرگ  فرزانه و مادر بزرگ خود را هم شیرین کند !
در حال بگو بخند بودند که عاقد آمد ، هانیه و ترنم یک اتاق را با یک سفره ی  زیبا ی عقد آراسته بودند ! ساده بود یک سفره ی ترمه ،یک قران ،آینه ،عسل ،  یک گلدان پر از گل نرگس و شاخه ی نبات عقد ترنم و حمید و ظرف میوه و  شیرینی ... 
اما بی نهایت به دل فرزانه و حامد نشست !
عاقد عقد را خواند و فرزانه با وجود اینکه خجالت میکشید ، به خاطر خواسته ی  حامد همان بار اول بله را گفت . هرچند با نگاه های شماتت بار مادربزرگ  حامد و پدربزرگ خود مواجه شد اما چشم های حامد که از خوشحالی برق میزد  برایش از هر لبخندی ارزشمند تر بود ! بعلاوه مادر وترنم هم بسیار خوشحال  بودند ! 
اول هانیه با بچه ها رو بوسی کرد : حامد هنوز بوسات مثل بچگیت شیرینه پسرم! 
حامدبا شادی خندید : مرسی مامان !
هانیه : جای فرهاد خالی که دست فرزانشو تودستت بزاره !
پدر بزرگ که انگار حامد به دلش نشسته بود آرام جلو آمد وگفت من این کار رو میکنم دختر گریه نکن!
آرام قطرات اشک از چشمان فرزانه هم جاری شد دخترک نمیدانست چرا میگرید ولی نمیتوانست جلوی اشک هایش را بگیرد ... 
ترنم با یک گردنبد طلا مروارید بی نظیر برگشت و آن را به گردن عروس زیبایش انداخت .
طوری پسرش را در آغوش گرفت که انگار اولین بار است او را بعد از مدت ها  می بیند! 
و فرزانه خیلی مودبانه جلو رفت و دست مادربزرگ حامد را بوسید آنقدر  معصومانه که مادر بزگ به جای اخم رو سری را از سرش کشید و با لبخند گفت :  آن موقع ها داماد قبل از عقد موهای عروس رو ندیده بود و این کار رو خودش  میکرد ولی حالا ...
حامد در حالی که دست در موهای بلند و زیبای فرزانه میکشید ، گفت : منم هنوز  موهاشو ندیده بودم ، فکر کردم میگید خیلی گستاخم  اگه این کار رو بکنم!
مادر بزرگ لبخند زد لبخندی گرم و مهربان و روی عروس و داماد را بوسید ... 
مادر بزرگ فرزانه که مادر پدرش بود آرام داشت با جانماز ملیله دوزی عروس  نماز میخواند و برای خوشبختیشان دعا میکرد پیر زن مومن  با لبخند و دعا  جواب بوسه های گرمی که عروس وداماد بر دستش نشاندند را داد .
و حالا نوبت علی بود فرزانه آنچنان خود را در آ غوش دائی علی انداخت که حامد احساس حسادت کرد ؛ کاش تنهایشان میگذاشتند !
رخساره هم با محبت تبریک گفت و همه عروس و داماد را تنهاگذاشتند .
فرزانه آرام دست هایش را دور گردن شوهر حلقه کرد و...
حامد : فرزان میای بریم اتاق من ؟
فرزانه : بریم عزیزم !
حامد نگاهی به پشت سرش انداخت و گفت : منو میگه ها ! 
فرزانه خندید بدون خجالت گفت : خلی به خدا !
- حالا میخوای از همین شب اول فحش نده ها ؟
فرزانه : دستور که نبود ؟
حامد: نه ! بنده شکر خوردم به شما دستور بدم ضعیفه !
فرزانه : خرت از پل گذشت من شدم ضعیفه !
چشمان حامد از شیطنتی کودکانه برق میزد شروع کرد به سمت اتاقش حرکت کردن و  گفت : هنوز کامل از پل نگذشته ها ! مگه ندیدی به بابا بزرگت قول دادم ؟
فرزانه : حاااااااااااااااامد کشته ای !
حامد: فرزانه بیا چند تا قول بدیم !
و روی تختش نشست یک برگه هم گذاشت روی یک کتاب بزرگ جلویش
اصل اول : تا وقتی فرزانه دکتراشو نگرفته هر دو آشپزی میکنیم ، بعدش فرزانه  بعد یه عمر درس خوندن میشینه مثل یک دختر خوب به بچه داری ، ها ؟ خوبه  فرزان ؟
فرزان از شوخی های اخیر حامد حسابی شوکه بود و حامد فهمید زود زیادی صمیمی شده!
حامد : شوخی کردم بابا قیافه رو !
اصل اول : هیچ وقت به هم دروغ نگیم!  
حامد گفت و وقتی فرزانه با سر تایید کرد نوشتش.
فرزانه اصل دوم : به پیشرفت هم کمک کنیم !
حامد نوشت .
حامد : اصل سوم مامان ترنمو تنها نزاریم ، حتی بعد از عروسی ، ها ؟ 
فرزانه با خنده گفت: حتما من عاشق ترنمم !
حامد خندید .
فرزانه : تا قبل از دکترای فرزانه عروسی نگیریم  !
حامد : تخفیف بده فوق لیسانس !
فرزانه : چونه نزن ، همون دکترا !
حامد :بد جنس !!
و نوشت ...
اصل پنجم ......
اصل ششم.......
17  اصل نوشتند و پای آن را امضا کردند و کلی خندیدند . حامد کلی چانه میزد  تا فرزانه را بخنداند و وقتی فرزانه به خواب رفت . کلی  با بابا درد ودل  کرد باورش نمیشد. او اینک یک مرد متاهل بود...........
صبح ترنم وقتی آمد بیدارشان کند ، عروس و داماد هر دو مشغول درسشان بودند!
ترنم : دارید درس میخونید ؟
حامد : چه کار باید بکنیم تو فصل امتحانات ؟
ترنم : هیچی ، شکر خدا ! خدا در و تخته رو جور کرده ! نمیخواین برید خرید عقد ؟ بالاخره حامد باید یه چیزهایی بخرید !
فرزانه : باشه بعد از امتحانات نه حامد ؟
حامد : معلومه ! تازه میشه یک سری چیزا رو هم ترنم با مامان هانیه بخرن ! 
ترنم : بی خود بیخود ! شماها همه کاراتون با آدما فرق داره ! یعنی چی ! خریدتونو هر وقت میخواین خودتون میکنید !
هانیه که داشت میخندید گفت : حرص نخور ترنم ، بزار خودشون تصمیماتشونو بگیرن حالا هم بیاین برا صبحانه !
علی : سلام عروس خانم!
فرزانه : علی ترو خدا این طوری نگو دیگه ! 
حامد : چرا خانمم ؟ خجالت نداره که خوب عجله داشتی ؟!
ترنم : عروس منو اذیت نکن مسخره !
ولی فرزانه واقعا در این دنیا نبود ، خوب امتحان مدار ها را داشت باید به  او حق داد با این وجود واقعا ترنم داشت شاخ در میاورد مگر درس و امتحان چه  قدر مهم بود !
فرزانه 8-10 امتحان داشت پس صبحانه خورده ونخورده از همه خداحافظی کرد و راهی دانشگاه شد ، مثل تمام روزهای دیگر !
پدربزرگ فرزانه : حامد جان چرا خانمتو نبردی ؟
حامد : راستش پدربزرگ فرزانه دوست نداره حداقل تا پایان دوره ی کارشناسیش کسی بدونه که همسر داره !
پدر بزرگ : تو هم هیچی بهش نگفتی ؟
حامد با وجودی که در دل اصلا نمیتوانست مفهوم این خواسته را بفهمد و دلش  میخواست امروز دست در دست فرزانه به دانشگاه برود گفت : من به خواسته اش  احترام گذاشتم !
پدربزرگ : دوره عوض شده !
حامد نمیخواست بیشتر به این موضوع فکر کند و خود را آزار دهد ، پس او هم خداحافظی کرد و به دانشگاه رفت ساعت 5 امتحان داشت !
بالاخره او دانشجوی کارشناسی ارشد بود و باید چند پروژه و کیس استادی و  مقاله تحویل میداد اول  به سایت رفت تا پروژه هایش را چک کند ،
حدود ساعت ده  بود که از سایت خارج شد تا به کتابخانه برود که صدای فرزانه را شنید 
میخواست به سمت صدایش برود که با خود فکر کرد شاید فرزانه دوست نداشته  باشد،  آخر فرزانه گفته بود کسی نباید بداند او همسرش است پس به سمت  کتابخانه راه خود را ادامه داد .
فرزانه با خود فکر کرد ؛ حتما متوجه من نشده! مگر میشود یک زن توجه همسرش  را نخواهد ! او فقط نمیخواست کسی بداند او همسر حامد است ، چون حقیقتا  احساس خجالت میکرد ، او فقط18 سال داشت  و همه با خود فکر میکردند او لابد  هول بوده است . حتی ازبردن کلمه ی شوهرم هم خجالت میکشید چه رسد به داشتنش !
راهی خانه شد و تا وقتی حامد بیاید غرق درسش بود .
امتحانات هرچند دشوار گذشت و فردا قرار بود فرزانه آخرین امتحانش را بدهد   .
ساعت 10 شب بود و حامدهنوز نیامده بود ، توی حیاط قدم میزد نمیتوانست روی درسش تمرکز کند و ترنم هم نمیتوانست آرامش کند.
دختراحساس جدیدی را تجربه میکرد ...ناگهان صدای ماشین حامد را شنید و مثل بچه ها به سمت در دوید ...
فرزانه : کجا بودی ؟
حامد : دانشگاه دیگه  سلامت کو ؟!
فرزانه :علیک سلام ! تا حالا ؟
حامد : فرزانه چیزی شده ؟
فرزانه : نگرانت شدم . 
حامد : ببخش گلم !
فرزانه : همین ؟ من داشتم سکته میکردم ! نمیتونستم درس بخونم . اون وقت تو .......؟! گوشیتو چرا خاموش کردی ؟
حامد هنوز نمیدانست یک مرد متاهل نباید بیخبر تا این موقع شب بیرون بماند.
مثل یک بچه ی شیطان که حسابی از اینکه مادرش عصبانیست ،ترسیده است به فرزانه نگاه کرد و گفت : شارژ گوشیم تموم شد ، حالا بخند دیگه !
فرزانه عصبانی بود ، خیلی عصبانی ! نه فقط از دست حامد ، از خودش ، از این  احساس ، از این همه حواسپرتی ! دلش  میخواست گریه کند ،  انگار ازدواج زود  هنگامش اشتباه بوده ، تا این فکر به سرش زد خود را ملامت کرد! او حامد را  داشت ، هرچند او نمونه ی یک موجود بیخیال واقعی بود ؛ اما قلب مهربانی داشت  .
اصلا تحمل آنجا ماندن را نداشت ، پس به سوئیتش پناه برد ! هنوز وقت نکرده  بودند وسایل حامد راهم بالا بیاوردند و فرزانه شاید 1 ماهی بود بالا نیامده  بود ، دقیقا از روز عقدشان  ...
کمی گریه کرد تاسبک شد و نشست سر درسش .
ساعت از 2 گذشته بود که خوابش گرفت اما هنوز در چند مسئله مشکل داشت ، با  وجود اینکه اصلا دوست نداشت  اما ناچار بود از حامد کمک بگیرد . پله ها را  آرام پایین رفت و حامد را دید که کلافه داشت با ماهی ها ور میرفت و وقتی  فرزانه رادید ذوق زده شد ! و گفت :تو هم خوابت نبرد ؟
فرزانه : داشتم درس میخوندم ، سئوالامو جواب میدی ؟
حامد : حتما !
و در یک نگاه تمام مسائل را حل کرد ! این بیشتر فرزانه را عصبی کرد . احساس میکرد ، خنگ شده است و ناگهان شروع به گریه کرد.
حامد : فرزانه چی شده ؟
و سر فرزانه را روی پاهایش گذاشت و مشغول بازی کردن با موهایش شد و
گاهی آرام گونهایش را می ب و س ی د
فرزانه : من خنگ شدم حامد ببین تو این مسئله ها رو تویک چشم به هم زدن حل کردی !
حامد : تو رتبه یک کنکوری بعلاوه من نمره هاتو گرفتم عالین دیونه ! تو خنگی ؟
فرزانه : من اینطوری نبودم ، همشم تقصیر توئه ! همش فکرم پیش توئه! میفهمی؟ 
حامد : فرزانه! درست میشه ، تو هنوز نتونستی به احساست غلبه کنی درست میشه قول میدم !
فرزانه : من اشتباه کردم !
حامد با ناراحتی گفت : چی اشتباه بوده ؟ ازدواج با من ؟!
فرزانه فقط گریست ...
حامد آرام دستش را به پشت فرزانه کشید ، آنقدر این کار را کرد تا فرزانه آرام شد! 
فرزانه : منو ببخش حامد! من خوشحالم که شوهرم فوق العاده باهوشه !
حامد غرق فکر گفت  :  من مقصرم! تو هنوز به وضع دانشگاه عادت نکرده بودی که  ازدواج و عادت به این موقعیتم پیش اومد ، باید میزاشتم چند ترمی میگذشت یا  حد اقل باید کمکت میکردم  ...
فرزانه : ازدواج با تو بهترین کار عمرم بود حتی اگه باعث بشه نتونم درس بخونم !
حامد با چشمانش تشکر کرد ولی برای عوض کردن حال فرزانه گفت : نصفه شبی چه  رمانتیک شده ! تو خواب نداری دختر یا نمیگی من یه کاری دستت بدم؟!
فرزانه  با تحیرگفت : تو به بابابزرگ قول دادی!
حامد از ته دل خندید و گفت :مگه منظور من چه بلایی بود ؟ ببین کرم از خود درخته !
فرزانه در حالی که بی صدا میخندید کتابش را برداشت تا برود  ...
حامد جلویش را گرفت : یالا کجا ؟
فرزانه : برم بخوابم !
حامد : فرزان بی تو خوابم نمیبره ! قول بده در بدترین وضعیت هم  پناهت من باشم نه اینکه ...
فرزانه بی هیچ حرفی لبخند زد ...
صبح شانس آورد تمام سوالات از آن هایی بود که حامد حلشان کرده بود ! 
بعد امتحان داشت با بچه ها سوالات را چک میکرد ، همه میگفتند او نابغه است  که این سوالات راحل کرده و فرزانه در دل فکر کرد اگر خودش هم نابغه نباشد ،  همسرش بیشک نابغه است !
حوصله ی جمع بچه را نداشت ، با آنان بود ونبود .
با چشمانش مدام دنبال یک نفر میگشت  ...
حامد تا دیدش با لحن مسخره ای گفت : خانم شایسته امتحان چه طور بود ؟
فرزانه میخواست نقش بازی کند اما نتوانست !
فرزانه :اگه تو رو نداشتم افتضاح !
و خندید ...
حامد : افتخار در رکاب بودنو بهم میدید بانو ؟
فرزانه : بسه بابا آبرومونو بردی !
یک ناهار بینظیر !فرزانه فکر میکرد ، هیچ وقت غذایی به این خوشمزگی نخورده ! 
فرزانه : زنگ بزنیم ترنمم بیاد بعد بریم دربند ! من دلم هوای آزاد میخواد!
حامد : ترنم که رفت پیش هانیه جونش ! من و تو هم بعداز خرید عقد میریم!
بعدم نگو دلم هوای تازه میخواد ! راست و حسینی بگو حامد من دلم آلو جنگلی میخواد !
تا شب حسابی خوش گذشت ! هم به حامد و فرزانه هم به ترنم و هانیه ! 
هنگامیکه دو دوست داشتند درد و دل میکردند  ؛ حامد وفرزانه بیهوش وسط هال  افتاده بودند . آنقدرکه در طول روز بالا و پایین پریده بودند ، بعلاوه  تصمیم داشتند سوئیت را خودشان رنگ بزنند و کلا یک تغییر اساسی در خانه  بدهند !
حامد : فرزان بلند شو بدو نمازت قضا شد !
فرزانه از خواب پرید و مثل فشنگ رفت وضو گرفت تا نمازش را بخواند ولی وقتی نگاهی به ساعت انداخت هنوز 3 هم نشده بود !
فرزانه : حامد دیوونه الان که 3 صبحه نماز چه وقتی بخونیم ؟! 
حامد  : نماز شب بخون خوب ! من خوابم نمیبره !
فرزانه : خوب به من چه میخوای لالایی بگم برات ؟
حامد : نه تو هم نخواب بیا حرف بزنیم !
فرزانه : تو پاک خلی نصف شبی بگیر بخواب !من که خوابید! 
چه خوش خیال ! حامدانقدر تلق وتولوق کرد که فرزانه نتوانست بخوابد و شبانه 
وسائل سوئیت را پایین آوردند ! وتمام وسایل خانه را در یک اتاق جمع کردند.
صبح هنوز ساعت 7 نشده بود که رفتند دنبال نقاش تا پایین را  رنگ کند ، خودشان هم هر بلایی خواستند سر سوئیتشان آوردند ! بیچاره نقاش  آنقدر از دست این دو خندید که دل درد گرفت !
نقاشی خانه 3 روزی طول کشید صبح روز چهارم بود که ترنم زنگ زد  .   
ترنم : سلام تا کی میخواین این خرید رو طول بدید ؟  
حامد : تا هر جا بشه ، هرچی بیشتر بهتر !
ترنم غش غش خندید ....
ترنم :شازده تا بابا بزرگ زنت نفهمیده با نوه اش تنهاییا ! بلند شو بیا !
حامد : من با زن شرعی و قانونیم تنهام اولا ! ثانیا ایشون مثل شمر ذالجوشنن!  همون ارزونیه بابا بزرگ جووووووونشون !
فرزانه دست به کمر جلوی حامد ظاهر شد : کی شمره اونوقت ؟
حامد : بنده ! شما که فرشته ای !
فرزانه : آره جون خودت جرئت داری وایستا !
و پارچ آب یخ را برداشت حامد باور نمیکرد که قرار است محتوای سرد این پاچ روی سرش خالی شود اما انگار فرزانه کاملا جدی بود.
حامد میدوید وفرزانه به دنبال او ..........
و عاقبت تمام پارچ را روی حامد خالی شد !
حامد : یخ زدم دیوونه !
و شلنگ را برداشت و تا میتوانست تلافی کرد یک آب بازی حسابی !
در همین وضع بودند که صدای در آمد علی بود!
علی :سلام اینجا چه خبره !
حامد : چه میدونم والا !!!!!!!!!
علی کلی به فرزانه و حامد خندید و در دل حسرت خورد که چرا یکی مثل فرزانه همدم لحظه های تنهایی اش نیست !
بالاخره بعد 5 روز زوج جوان تصمیم گرفتند خرید کنند الحق که خرید کردنشان هم ماجرایی بود برای خود در خور تعریف !
مثل کوچولو ها اول کلی پاستیل وپفک و لواشک خریدند و سپس برای خرید حلقه ی ازدواجشان رفتند !
حامد مستقیم به کریم خان زند رفت و فرزانه یک جفت حلقه ی دوقلو ی خیلی ساده انتخاب کرد . 
فرزانه :حامد این دو تا واقعا قشنگن!
حامد :عزیزم خیلی ساده نیستن ! 
فرزانه :چیه  ؟ میخوای یکی از این انگشترای پر نگین بخرم برات لابد حامد خان !
حامد : فکر کن ! 
و با لحن جدی تری ادامه داد :نه عزیزم ولی برا تو خیلی ساده است !
فرزانه : من دوسش دارم رو حرف من حرف نزن!
فرزانه خوب میدانست حامد دوست دارد از در آمد و پس انداز خود هرچند ناچیز خرید کند و قصد نداشت خیلی همسر را در خرج بندازد !
به یک سرویس طلا سفید بسنده کرد اما حامد این باردیگر زیر بار نرفت و یک  سرویس برلیان با نگین های باگت بی نظیری برایش خرید و یک جفت ساعت و کلی  لباس و یک انگشتر برای هانیه و فتوکپی آن برای ترنم ، شد خرید عقدشان ! حتی  به آینه شمعدان فکر هم نکردند!
برای سوئیت بالا هم یک دست مبل چرم راحتی و یک تخت دونفره خریدند ، همین  برای دوره ی نامزدی کافی بود ! و البته یک ماشین ظرف شویی هم برای پایین  خریدند !
حامد اتاق پایینش را به کتابخانه تبدیل کرد و تمام لوازم شخصی اش را به سوئیت منتقل نمود!
آکواریوم را در جلوی چشم ترین قسمت سوئیت گذاشتند ، مبل های چرم جدیدشان  را4 بار چیدندتا مطابق سلیقه ی فرزانه در آمد و با هم تخت دو نفره شان را  وصل کردند و خوشخواب را گذاشتند . 
حامد خودش را روی تخت رها کرد و گفت :مردم از خستگی !
فرزانه : فقط یک میز آرایش کمه !
حامد : عروس من آرایش لازم نداره خدا خودش آرایشش کرده !
فرزانه :بگو نمیخوام خرج کنم !
حامد :میخرم به یه شرط !
فرزانه : هرچی باشه قبول !
حامد : یه دوش د و ن ف ر ه  ( خاک تو سرم ! زیر 18 سال چشاشونو ببندن ) 
فرزنه سرش را پایین انداخت :نخواستم !
حامد هم اصراری نکرد شاید هنوز برای دخترک 18 ساله ناخوشایند بود! 
حامد : نهار چی دارم ضیییییییفه ؟
فرزانه: بله ؟!!!!!!!
حامد: هیچی منظورم این بود افتخار میدید نهار بریم بیرون !
فرزانه از تغییر لحن حامد کلی خندید !
ساکش را برای سفر به شهرشان بست! 
یک زنگ به آرایشگاه زد و وقتش را برای ساعت 4 تثبیت کرد هنوز بعد از عقد وقت نکرده بود آرایشگاه برود !!!!!!
فرزانه : حامد وسایلت آماده است ؟
حامد : زن گرفتم پی واسه چی ؟
فرزانه دستش را به کمر زد : واسه چی  اون وقت ؟
حامد : هیچی واسه اینکه مثل یه پسرخوب خودم وسایلمو جمع کنم و سایل ایشونم روش ! حالا لباسم خوبه ؟ 
فرزانه : چرا لباس های نوت رو پوشیدی ؟!
حامد : تو هم بپوش یالا شب عقد که اسپرت بودی !
فرزانه: من وقت آرایشگاه دارما !
حامداعتراضی نکرد : فقط میدونی ساعت 8 پروازه!
فرزانه : بله یالا بریم تا به نهار برسیم !
راه افتادند و فرزانه تمام راه به این فکر میکرد که دارد اولین سفرش را به شهرشان بعد از دوره ی دانشجویی با شوهرش انجام می دهد ! 
فاطمه  بهترین دوستش چه واکنشی نشان میداد ؟!
فرزانه آنقدر غرق فکر کردن به واکنش دوستان وآشنایان بود ، که نفهمید کی به فست فود سروش رسیدند.
سروش ، دوست صمیمی حامد بود ؛که نمی شد هیچ شباهتی بینشان یافت و فرزانه از دوستی عمیقی که بینشان بود در تحیر بود !
سروش خیلی بزرگ تر از حامد و در واقع بزرگتر از سنش به نظر می آمد . با  وجودی که 25-26 سال بیشتر نداشت ،یک پسر ۳-۴ساله داشت . ترنم برای فرزانه  گفته بود  که سروش در ۲۰ سالگی دختر دوست مادرش را به اجبار خانواده عقد  کرد و یک سال بعد صاحب محمد کوچولو شدند اما افسانه مادر محمد همان زمان از  دنیا رفت .
سروش دیپلمش را هم به زور حامد گرفته بود ، ولی در کار و حرفه ی خود موفق  بود. یک کافی شاپ و یک فست فود داشت ، طبع شوخ وسر زنده ای داشت و همیشه  پسرش ؛ محمد همه جا همراهش بود. با وجود اینکه خودش صاحب مغازه بود همیشه  خودش سفارش دوستان را میگرفت و می آورد .
سروش : به به آقا داماد عروس خانم از این ورا؟ بابا راه گم کردید ؟!!!!
و رو به فرزانه کرد و گفت : فرزانه خانم اگه بدونی شوهرت زمان مجردیش همش  اینجا ولو بود !!! ولی بی عرضه عوض دختر بازی همش به کتاباش ور میرفت راحت  بگم فست فود منو با کتا بخونه اشتباه گرفته بود ! 
حامد : خجالت بکش سرو ش !این حرف ها چیه جلو محمد؟!
سروش محمد رو در آغوش گرفت و گفت :محمد بابایی اسم دوستاتو بگو به عمو حامد!
محمد  : سمیرا، یلدا، مینا ، فرشته و یوسف !
سروش : دیدی بی عرضه ! این بچه از منو تو بیشتر دوست دختر داشته ! من هرچی به تو گفتم من خر شدم تو نشو به گوشت نرفت که نرفت !
و ادامه داد : میدونم سفارشتونو !
و برای دستور آماده کردنش رفت !
حامد : فرزانه  چیزی شده ؟ از سروش دلخور شدی ؟ 
فرزانه غرق فکر بود : نه ... نه ...
حامد دستان فرزانه را در دست گرفت و آرام فشار داد : پس ؟!!!
هنوز فرزانه لب نگشوده بود که سروش گفت : حالا تو بچه رو خراب میکنی یا من ؟ دست دختر مردمو ول کن دههههههه!
و شوخی و شوخی و شوخی
ولی فرزانه هرچه سعی میکرد ،نمیتوانست حواسش را جمع کند و به واکنش هایی  که انتظارش را میکشیدند ، فکر نکند . حتی به واکنش احمد ، خواستگار قدیمی  اش ، و مادرش هم فکر کرده بود !
انقدر غرق افکارش بود ، که سروش هم متوجه پکری اش شد و وقتی فرزانه به  بهانه ی شستن دستها ش رفت تا کمی آب به صورتش بزند ، سروش رو به حامد گفت :  خجالتیه ؟ یا ناراحت ؟
حامد : خجالتی که هست ولی فکر کنم یه چیزیشه ، من هیچ وقت نمیفهمم این زنا چه شونه ؟!
سروش : حامد بهش فرصت بده خیلی جوونه ، فقط 18 سالشه و حالا شوهر داره  میدونی چقدر از آزادیش سلب شده ؟ من هیچ وقت نفهمیدم چرا افسانه از باردار  شدنش اونقدر خجالت زده بود ، ولی حالا میفهمم ! بهش فرصت بده ؟
حامد : فرزانه که باردار نیست!
سروش از ته دل خندید : میخوای باشه ؟!
فرزانه آمد و پسر ها بحث را عوض کردند . سروش بالاخره موفق شد کمی فرزانه  را بخنداند و محمد کوچولو هم کلی از فرزانه خوشش آمده بود و مدام خاله خاله  میکرد  ...
حامد : سروش فکر نمیکنی محمد به یک مادر نیاز داره ؟ ببین چقدر جذب فرزان شده ...
محمد : مادر چرا ولی زن بابا نه! حامد نه ! بحث نکن در این باره ok?
حامد : باشه بابا نزن !
و کم کم با سروش خداحافظی کردند و راهی آرایشگاه شدند !
حامد یک کتاب آورده بود تا بیکار نباشد.
فرزانه از پله ها بالا رفت و منتظر نوبتش شد .
آرایشگر : خانم شما امرتون چی بود ؟
فرزانه : اصلاح و ابرو !
آرایشگر : راستش شما  جنس موهاتونم حرف نداره ، میشه خواهش کنم این مش فشن  رو امتحان کنید؟ این خانم ( به یک خانم اشاره کرد ) چند وقت دیگه عروسیشونه  میخوان برا پاتختی از این استفاده کنن اما مدلشو رو موی کسی ندیدن ...
فرزانه  مکث کرد !
آن عروس خانم جلو آمد شاید 27-28 سالی داشت و صمیمانه از فرزانه خواهش کرد .
فرزانه : امتحانش میکنم اما اول موهامو مصری بزنید بعد مش کنید من خودم مبلغشو میپردازم!
آرایشگر مشغول کار شد وقتی کار زن تمام تمام شد ، خودش از انتخاب به جای  فرزانه ذوق زده بود. مش مو ها سرخابی رنگ بود و به موهای مشکی فرزانه بسیار  می آمد و با سشواری هم که شده بود فرزانه بسیار دیدنی شده بود  ...
دخترک وقتی خود را در آینه دید ، کلی ذوق زده بود .کاش حامد میتوانست زود  تر موهایش را ببیند ! حیف که باید تا 4 ساعت بعد که به شهرشان میرسیدند صبر  میکرد !
فرزانه بی توجه به اصرار های آن زن خود پول را پرداخت و خارج شد قیافه ی  حامد که سعی میکرد خود را کنترل کند و چیزی به فرزانه نگوید دیدنی بود !
فرزانه : ببخش! عصبانی ام نشو برات یه سورپریز دارم...
حامد : باشه ولی میدونی چند ساعته اون تویی  ؟!!!!
فرزانه از لحن همسر کمی رنجید اما مطمئن بود حامد وقتی او را با با موهایی  که حقیقتا چهره اش را تغییر میداد ، ببیند خودش از رفتارش پشیمان میشود .
راهی فرودگاه شدند و ماشین را در پارکینگی نزدیک مهر آباد گذاشتند .
فرزانه که اضطرابش را فراموش کرده بود باز با کنده شدن هواپیما از زمین به  فکر فرو رفت و حامد که با گذشت زمان  ساعتها معطلی را به دست فراموشی سپرده  بود، به خواب رفت و همسر جوانش را در اضطراب رها کرد ...
فرزان : حامد جان رسیدیم بیدارشو !
حامد چشمها را گشود و نگاهی به ساعتش انداخت . کمربند خود وهمسرش را باز کرد و دست او را محکم در دست گرفت .
رفتند تا ساکشان را تحویل بگیرند و به خانه ی پدری فرزانه بروند.
حامد : فرزانه داری میلرزی ؟!
فرزانه : نه نه فقط..........
حامد محکم توی چشم هایش نگاه کرد : فرزانه نمیدونم چته ؟ ولی دوست دارم  بدونی دوست دارم ،خیییییییییییییییلی. من نمیخواستم تو سن کم آزادیتو ازت  بگیرم  با صدای بسیار آرامی ادامه داد :دلم نزاشت....
فرزانه فقط لبخند زد در سکوت   ولی دیگر نمیلرزید ،نمیترسید ، هرکه هرچه  دوست داشت ، فکر کند ؛ اصلا فرزانه هول بود ، آری !هول بود... او عاشق بود و  میتوانست به این عشق پاک تکیه کند . به مرد مهربانی که گرمای دستش داشت دل  فرزانه راگرم میکرد گرم و محکم ...
فرزانه : حامد میای پیاده تا خونه ی ما بریم ؟
حامد : میشه تو اینطوری از من چیزی بخوای من نه بگم ؟ 
و زیر لب ادامه داد : من که مثل تو بد جنس نیستم ...
چشمانش برق  میزد ، برقی کودکانه ... صمیمانه ... شوهرانه ...
فرزانه با خجالت گفت : منم از این به بعد بد جنسی نمیکنم  ...
حامد خندید : تا ببینیم ! 
15 دقیقه ای در سکوت گزراندند .
حامد : فرزان تو از  با من بودن خجالت میکشی ؟
فرزانه : نه ولی از خودت! 
حامد : از خودم خجالت میکشی ؟!!!
فرزانه آرام سر تکان داد ،  حامد فقط خندید و دستان سرد فرزانه را محکم تر گرفت .
حامد : فرزان از خاطره هات بگو! از بابات ! چی ازش یادته ؟
باید بحث را عوض میکرد .
فرزانه شاید از روی اضطراب شاید هم از روی دلتنگی اشک هایش جاری شد! انگار در این شهر حضور پدر را احساس میکرد.
کاش بابا بود!
کاش حامد را میدید !
فرزانه : حامد اول بریم بهشت زهرا ؟
حامد : من هرجا تو ببریم، میام! اشکاتو پاکن تو رو خدا گریه میکنما  ...
فرزانه : مگه بلدی ؟
حامد : شب عقدمون وقتی تو خواب بودی گریه کردم !
فرزانه : بیدار بودم ... حامد بی پدری خیلی سخته ! حامد من هیچ وقت پشتوانه  ی گرم پدر رو احساس نکردم !حامد همه ی خاطراتم ازش محو محوه ... حامد شاید  بخندی ، ولی بعدازدواج تازه میفهمم آرامش پدر داشتن یعنی چی ؟
حامد میخواست حال و هوای فرزانه را عوض کند ! شب بود  ... تنهایی بود ... سکوت بود ... و دل گرفته ....
حامد هم طعم تلخ بی پدری را چشیده بود ! بی پناهی.... ولی او مرد بود ، تکیه گاه فرزانه! نباید میگذاشت  عروسک زیبایش غصه بخورد  ...
حامد : فرزان من باباتم ؟! دست شما درد نکنه! همون فکر میکنه باباشم اینطوری ازم فراریه ...
خیابان خلوت بود و زوج جوان تا بهشت زهرا قدم زدند .
حامد : میشه بری آب بیاری ؟
حامد نمیخواست فرزانه را تنها بگزارد اما رفت و فرزانه را با پدرش در واقع با مزار پدرش تنها گذاشت. 
هنوز خیلی دور نشده بود که پسرکی قرآن خوانی را دید به او گفت آب بیاورد و بیاید و خود آرام پشت یک درخت ایستاد .
دوست داشت حرف های فرزانه را به پدرش بشنود ، مگر فرزانه تا به حال حرف زدن او را با پدرش ندیده بود؟! .......
توجیه خوبی بود ، پس گوش هایش را تیز کرد صدای فرزانه می آمد :
بابا جونم خوبی ؟
بابایی!
و دخترک اشک میریخت ولی حرف ها داشت برای زدن  :
بابا کاش بودی !
بابا میدونی من عقد کردم ؟!
انگار از مزار پدر هم خجالت میکشید ....بابا پسر خوبیه.
بابا اگه بدونی چقدر دلم میخواست بودی و اجازه ی عقد رو تو میدادی ...
بابا تو قبولش داری ؟
بابا حامد منو به عنوان دامادت میپذیری مگه نه ؟
دخترک توان ادامه ی این  گفت وگو را نداشت ،همیشه فقط او بود که حرف میزد: 
بابا تو رو خدا یه بار جوابمو بده باااااااااااا باااااااااااااا
من تنهام 
بی پناهم 
بابا اون شوهرمه ،نه پدرم ! 
اما من ازش توقع پدر بودن دارم بابا ! خوب بابا نداشتم.
بابا تقصیر توئه یا زمونه ؟ بابا بابا .....
خوب شاید اون بچه نخواد! زن بخواد همسر اما من ...
حامد نفهمید چرا به سمت فرزانه رفت! نفهمید چرا او را در آغوش کشید....
پسرک محو تماشایشان شده بود .
و حامد خنده اش گرفت ! رو به پسرک گفت : قرآن بخون براش ..
و آب را از دستش گرفت اول صورت همسرش را با آب شست ، گل پدر را!
بعد سنگ مزار پدر را ، فاتحه خواند ...و به بابای فرزانه قول داد نگزارد دیگر هیچ وقت دخترش اینگونه دلگیر باشد ...
در حال و هوی دلگیر بهشت زهرا بودند و فقط صدای قرآن خوانی پسرک میآمد که صدای موبایل حامد بلند شد .
ترنم بود .
ترنم : سلام کجایید بابا !مردیم از انتظار ....
حامد : پیش بابای فرزانه !
ترنم سکوت کرد .
حامد : زود میایم ..
ترنم : باشه عزیزم .
حامد : بریم فرزان ؟
فرزانه برای اولین بار با تمام وجود بازوی همسر را گرفت و سرش را رو ی شانه اش گذاشت وگفت : بریم !
حامد نشمرد چه قدر ولی مقداری پول در جیب پسرک گذاشت !
چشم پسرک از شادی برق میزد ، این همه پول !!!!
قدم زنان تا خانه رفتند.
دیر وقت بود اما هانیه و ترنم منتظر بودند ؛ که صدای در آمد .
هانیه دوید و از دختر ودامادش با آینه و قر آن استقبال کرد.
هانیه : فرهاد خوب بود ؟!
فرزانه :مثل همیشه !
حامد رو به ترنم گفت : فرهاد کیه ؟
ترنم آرام گفت : بابای فرزانه دیگه !
حامد : هانیه جون خدا رفته ها را بیامرزه منم روش !روده کوچیکه روده بزرگه رو خوردا !
هانیه خندید : باشه شکمو برو اتاق زنت رو ببین تا من سفره رو برات رو تخت بندازم !
خانه  ی بی نظیری بود ، و بوی بهار نارنج تمام محوطه را برداشته بود بویی مثل  بوی گل یاس ، یک حوض یک تخت و یک باغچه ی بی نظیر ، خانه ای بود ک فرزانه  سال ها در آن بزرگ شده بود و یک تاب لابد فرزانه بارها و بارها روی آن تاب  نشسته بود و باد گیسوان زیبایش را پریشان کرده بود ؛ حتی تصور این صحنه  حامد را وسوسه کرد ...
حامد : فرزانه میخوای تاب بازی کنی ؟
فرزانه : الان ؟
حامد : آره دوست دارم تابت بدم ، فقط مقنعه ات رو دربیار ...
میخواست پرواز موهایش را در باد تماشا کند و فرزانه تازه یاد موهای جدیدش افتاد و گفت : یک لحظه صبر کن!
به  اتاقش دوید ، بی توجه به اینکه چه قدر دلش برای این اتاق تنگ شده مقنعه را  از سر در آورد ، موهایش هنوز مرتب بود ؛ با لوازم آرایشی که خریده بود کمی  آرایش کرد. لباسش را عوض کرد ، واقعا زیبا شده بود و شتابان به سمت حیاط  رفت در راه هانیه و ترنم دیدندش و کلی از اینکه محشر شده تعریف کردند . دو  مادر تصمیم گرفتند کمی دیرتر شام بخورند و ناگهان تصمیم گرفتند هوس کنند  سریالی ببینند تا عروس و داماد در حیاط راحت باشند!
ترنم : واقعا محشر شده بود!
هانیه : دختر من محشر بود.... 
و خندیدند !
ترنم :خوش به حالشون !
هانیه : نه بابا !!!
فرزانه در را بست و وارد حیاط شد ، اما حامد بادیدن موهای کوتاه شده ی او واقعا نمیتوانست جلوی عصبانیتش را بگیرد ! 
حامد : این بود سور پریزت ؟! 
فرزانه از نگاه حامد وا رفت و گفت : خوشت نیومد ؟
حامد : باید خوشم بیاد؟ با موهات چه کار کردی ؟
فرزانه  نمیخواست اینطور شود و حامد هم ، اما ... حامد حتی نمیتوانست به فرزانه  نگاه کند ! هرچه سعی میکرد به خود بقبولاند خوب موهای خودش بوده ، این فکر  که خوب او شوهرش است و اگر نمیخواست اجازه بگیرد حد اقل باید با او مشورت  میکرد ، راحتش نمی گذاشت ...
حامد به داخل رفت و در حالی که سعی میکرد لحنش عادی بنماید گفت : چی شد این شام ؟
اما  مادر ها غم را در چشم هایش خواندند ولی به روی خود نیاوردند. همانطور که  به روی خود نیاوردند، حامد حتی یک نگاه هم به فرزانه نکرد ! و هر دو از این  حرکت در عجب بودند آخر فرزانه بسیار زیبا شده بود !
حامد شامش را خورد طبق عادت مسواکش را زد .
حامد : فرزانه بریم بخوابیم .
فرزانه : مسواک بزنم میام. 
فرزانه  خود را حسابی کنترل کرده بود تا اشکش جاری نشود . این روزها به قول قدیمی  ها اشکش دم مشکش بود. مسواک زد و از اینکه حامد گرمای وجودش را از او دریغ  نکرده بود ، خوشحال بود .بیچاره دخترک نمیدانست حامد خود خوابش نمی برده  ...
وارد اتاقش شد. حامد روی تخت یک نفره ی فرزانه یا طاق باز دراز کشیده بود با یک روبدشامبر ... 
فرزانه نمیدانست چه باید بکند ؟! 
حامد : معطل چی هستی ؟ لباستو عوض کن بخواب !
فرزانه : میشه بری بیرون ؟
حامد رویش را به دیوار کرد و گفت : نه !
فرزانه  واقعا دلخور بود ! یک لباس خواب صورتی برداشت و سعی کرد بر خجالتش غلبه  کند .... سریع پوشید و آرام کنار حامد دراز کشید ، 30 دقیقه ای گذشته بود .  و خانه غرق سکوت بود و حامد همچنان رو به دیوار و فرزانه غمگین و آرام گفت  : تو به بابام قول دادی منو ناراحت نکنی! 
حامد بر نگشت .
فرزانه : حامد گناهمو بگو !
باز هم برنگشت !
فرزانه نمی فهمید ، واقعا نمی فهمید مگر موهایش چه قدر اهمیت داشتند !
فرزانه با صدای بغض آلودی گفت : موهام از من مهم تره ؟ من خواستم تو رو سورپریز کنم .
صدای بغض آلود فرزانه اثر خود را گذاشت اگر غرور حامد می گذاشت ...
حامد  رویش را به سمت فرزانه بر گرداند : فرزانه فقط موضوع موهات نیست !قضیه  اینه که من شوهرتم و تو اینو نپذیرفتی! وگر نه منو به دوستات معرفی میکردی!  با افتخار حلقه ات رو دست میکردی ! برای تغییر آرایش موهات برای کوتاه  کردنشون با من مشورت میکردی ! من برات اهمیتی ندارم ...
فرزانه آرام صورت همسر را نوازش کرد . تازه می فهمید قصه از کجا آب میخورد فرزانه : ببینم موی کوتاه دوست نداری ؟
حامد مثل کودکی که ناخواسته لو رفته باشد گفت : نه خیر من به خاطر این قهر نکردم...
فرزانه : پس قهری ؟!
حامد تازه متوجه شد فرزانه برای اولین بار لباس خواب به تن دارد ! 
زیر  نور صورتی رنگ چراغ خواب ؛ رنگ صورتی لباس خواب فرزانه با مش جدید و ته  مانده های آرایش باعث شده بود فرزانه جور دیگری جلوه کند! حامد فقط نگاهش  کرد. آرام دستش را از زیر پهلوی فرزانه ؛ که به پهلو خوابیده بود ، رد کرد و  او را تا جایی که میشد به خود فشرد و در همین حالت کمی با او شوخی کرد .
حامد زمزمه کرد : کاش همیشه قهر میکردم انقدر نازمو میخریدی!
فرزانه : من نازتو خریدم ؟!
حامد : یه نگاه به خودت تو آینه بکن!
فرزانه : اذیتم میکنی ؟!!
حامد  فقط نگاهش کرد . یک نگاه که شاید اگر متعلق به کس دیگری بود حال فرزانه را  به هم میزد. اما احساس لذت تمام وجودش را فرا گرفته بود ...
د رهمان حال به خواب رفتند .
حامد صبح با صدای اذان از خواب بیدار شد نا خوداگاه ]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان تقدیر(1)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیر1</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-تقدیر1</guid>

<description><![CDATA[
آرام بود وخجالتی &hellip;
سکوت وسکوت وسکوت شده بود علنی ترین صفت وجودیش .
شاید به همین دلیل نمیتوانست سریع با افراد رابطه برقرار کند.
به  یاد نداشت حتی برای یکبار هم که شده او آغاز کننده ی یک رابطه باشد , اما  بعد از مدتی دوستی کردن تازه افراد متوجه میشدند این انسان آرام و متواضع  چقدر دوست داشتنی است .
به حق او یک دوست واقعی بود و هست ...


آرام بود وخجالتی &hellip;
سکوت وسکوت وسکوت شده بود علنی ترین صفت وجودیش .
شاید به همین دلیل نمیتوانست سریع با افراد رابطه برقرار کند.
به  یاد نداشت حتی برای یکبار هم که شده او آغاز کننده ی یک رابطه باشد , اما  بعد از مدتی دوستی کردن تازه افراد متوجه میشدند این انسان آرام و متواضع  چقدر دوست داشتنی است .
به حق او یک دوست واقعی بود و هست 
و  حالا که چند روزی تا آمدن رتبه های کنکور بیشتر نمانده بود , مادر به جای  اینکه دعا کند زحمات دختر باهوشش به نتیجه برسد ؛ دعا میکرد با بهترین  دوستش ، فاطمه ، در یک دانشگاه قبول شوند . بعلاوه در شهر کوچکشان فقط  دانشگاه آزاد وجود داشت و مادر دلش میخواست تک فرزندش فرزانه بعد از این  همه سال درس خواندن با قبولی در یک دانشگاه خوب به بار نشستن زحماتش  راببیند .

توقع زیادی نبود ؛ مادر فرهنگی  فرزانه به سختی و به تنهایی تک یادگار شوهر از دست رفته اش را بزرگ کرده  بود؛ به اصطلاح هم پدر دخترک بود هم مادرش .... 
اگر  فرزانه در شهر دیگری قبول میشد مادر نمیتوانست همراهیش کند چرا که پدر و  مادر پیر خودش به کمک و حضورش نیاز داشتند پس مادر حق داشت بخواهد دخترش حد  اقل دوستی در شهر غریب داشته باشد... 

مادر ؛ بیخبر از تقدیر رقم زده شده در حال راز و نیاز به درگاه بی نیاز بود که صدای تلفن بلند شد .
مادر: دخترم فرزانه چرا جواب تلفن رو نمیدی ؟
ناگهان مادر یادش آمد فرزانه چند قرص خورده و خوابیده است پس بلند شد و تلفن راجواب داد.
مادر : سلام بفرمائید
صدای پشت خط : سلام خانم منزل آقای شایسته ؟
مادر : بله بفرمائید .
صدای  پشت خط : من از سازمان سنجش مزاحمتون شدم تبریک میگم خانم فرزند شما رتبه ی  اول کنکور ریاضی و فیزیک شدن . آماده باشید چون شب اعلام نتایج برای  مصاحبه خدمتتون میرسن .بعلاوه ما برای بچه های تک رقمی یک مراسم معرفی رشته  های نوین داریم میخواستم ازتون دعوت کنم تشریف بیارید تهران . 
مادر ماتش برده بود رتبه ی یک !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
صدای پشت خط : الو خانم خوبید ؟ گوشی هنوز دستتونه ؟!
مادر درحالی که صدایش میلرزید گفت :بله خانم بله متوجه شدم ؛ اگه بدونید چه حالی دارم ..... 
صدای  پشت خط : حق دارید خانم ؛ حق دارید .خدا فرزند تون رو حفظ کنه برا خودتون و  مملکت. حضور اینا تو فامیل هم افتخار بزرگیه چه برسه به شما که مادرش  هستید ...
گفتم بازم میگم خدمتتون ؛ لطف کنید آماده ی حضور خبرنگاران برای مصاحبه باشید.
مادر : راستش دختر من خیلی خجالتیه نمیشه معافش کنید ؟
صدا  : چه حرفیه خانم 2 میلیون آدم یا حتی بیشتر مایلن دخترتون روببینن ! در هر  حال وظیفه ی ما بود که اعلام کنیم چون از صدا وسیما اسامیه رتبه های 1 رو  خواستند ؛ گفتیم آماده باشید .
مادر : لطف کردید. راستی این معرفی رشته هاکه گفتید چی بود ؟
صدا  : ببنید خانم؛ دوشنبه ی آینده چندتا از بزرگترین دانشگاه های کشور این  مراسم رو برای معرفی رشته هایی مثل نانو تکنولوژی و بیوتکنولوژی برای رتبه  های یک تا 9 بر گزار کردن , البته نامه اش میرسه خدمتتون طی امروز وفردا؛  دیگه مزاحمتون نباشم خدانگهدار.
مادر : همیشه خوش خبر باشید ؛خدانگهدار .
مادر هنوز باور نمیکرد ! چه طور بایدبه فرزانه میگفت ؟!
خودش هم نفهمید چه طور شماره ی علی، برادرش را که رابطه ی فوق العاده ای با فرزانه داشت گرفت.
علی یک دانشجوی تخصص قلب در دانشگاه علوم پزشکی تهران بود.
آوردن خوب در فامیلشان بی سابقه نبود اما یک !!!!!!!!!!!! واقعا یک چیز دیگر بود !

مادرفرزانه : سلام علی جان 
علی : به به هانیه خانم سلام احوال خواهر گلم چه طوره ؟
مادر فرزانه : علی کی امتحاناتت تموم میشه؟ !
علی : تموم شدن امروز . مگه اتفاقی افتاده ؟
مادر : اتفاق نه چیزی نشده فقط اگه میتونی بیا و ناگهان شروع به گریستن کرد!!!
علی که هرگز خواهر صبورش را اینطور ندیده بود ؛ حتی فکر هم نمیکرد این اشک اشک شوق باشد. 
به فرودگاه رفت ، شانس آورد یک جا در فرست کلس خالی شده بود .
پس راهی شد و قبل از اینکه استرس فرزانه بر قرص های خوابی که خورده بود غلبه کند خود را به شهرشان و سپس خانه ی خواهر رساند.

علی چند بار زنگ در را زد تا بالاخره در گشوده شد.
علی : سلام هانیه، مامان و بابا که چیزشون نشده ؟
هانیه از دیدن چهره ی برآشفته ی علی خنده اش گرفت اما به روی خود نیاورد وگفت :نه بابا!
علی : پس؟!! نکنه فرزانه ...
هانیه : بله دسته گل به آب داده! اونم چه دسته گلی ....
علی : فرزانه ?!! اون اصلا میدونه دسته گل چیه ؟
علی کمی فکر کرد و ادامه داد :
ببین هانیه هر دختری تو این سن ممکنه دل به یک غیر همجنس بده ولی مطمئن باش فرزانه عاقل تر از اونه که ...
هانیه : دختر من !!!!!!!! نه خیر علی آقا دختر من از این کار ها نمیکنه !

هانیه  یک زن مذهبی به تمام معنا بود ، نه اینکه خشکه مقدس باشد . نه! امابا این  روابط مشکل داشت ؛ مخصوصا برای فرزانه اش. البته مطمئن بود دخترک مظلومش  اگر بخواهد هم توانایی برقراری همچین ارتباطی را ندارد ، او اگر با همجنسان  خود ارتباط برقرار میکرد شاهکار بود ! مادر حسابی دخترکش را دست کم گرفته  بود .

علی : پس چی ؟ میگی تا سکته ام ندادی؟
هانیه شوخی اش گرفته بود . بعد از مرگ فرهاد ، همسرش ، این اولین بار بود که از اعماق وجود احساس شادی میکرد ...
هانیه : سکته !!!!!!! متخصص قلبو سکته !! راست میگن انگار کوزه گر از کوزه ی شکسته آب میخوره ها!!؟ 
و خندید ...
علی : شانس ما رو تو رو خدا ! خانم شوخیشون گرفته !!!
فرزانه : پس سعی کن نمیری !!! از سنجش زنگ زدن و گفتن فرزانه ی من ....
علی : فرزانه ی تو ؟
هانیه : شده رتبه ی یک!
علی فریاد زد : چی ؟!!!!!!!!!!!
صدای فریاد علی باعث شد فرزانه از خواب بپرد.
دخترک جوان اول باور نکرد صدای دائی محبوبش است، تا بلند شد  و به حیاط پر از دار و درختشان آمد مادر همه ی جریان تماس تلفنی را گفته  بود . 
فرزانه : وااااااااااای دائی علی کی اومدی !؟
علی و هانیه یک طور عجیب دخترک  نظاره میکردند .
فرزانه : چیه من شاخ بالای سرم سبز شده ؟
هانیه :نه گلم یک لحظه بیا بشین اینجا .
بیچاره فرزانه ! فکر کرد باز احمد پا برای خاستگاری پیش گذاشته ، پس با بی میلی نشست.
مادر آرام آرام بود و داشت به گل هایی که با فرزانه درون باغچه کاشته بودند  ، نگاه میکرد . زیر لب گفت : فرزانه دخترم تو واقعا مایه ی سر فرازیه منی!
فرزانه غرق در لذت بود ، مادرش که هیشه او را عاشقانه دوست میداشت و شادیش شادی او بود اینک شاد بود .

علی آن شب تمام ماجرا را از سیر تاپیاز برای دختر خواهرش گفت و دخترک آنشب و روزهای بعد احساسات ضد ونقیضی را استشمام کرد ...
از یک طرف بهترین رشته ها و از سمت دیگر جدایی از مادرش دوستانش شهرش و ...
حتی احساس میکرد ، دلش برای باغچه یشان هم تنگ خواهد شد!!! تنها دلخوشیش دائیش بود و بس ! حضور علی در تهران نعمت بود نعمتی بزرگ !
بعد  از مصاحبه و اعلام نتایج تبریک ها بود که از در و دیوار میبارید . بیچاره  احمد پسر همسایه برایش یک قران هدیه آورد برایش آرزوی خوشبختی کرد و رفت .
فرزانه برای اولین بار نسبت به این مرد احساس پیدا کرده بود ، البته نه عشق بلکه  یک حس دلسوزی عمیق ...

گذر روزها و روزها و روزها ... سفر به تهران 
شرکت در سمینار به اصطلاح نخبه ها که حتی شنیدنش فرزانه را به خنده می انداخت ، ن خ ب ه !!!!!!

و بالاخره فرزانه تحت تاثیر قرار گرفت و نانو تکنولوژی تبدیل شد به رشته ی رویایی اش !
نانو سفری بود به ریزترین ذرات یک ماده که خواص کل راداشت ؛ مولکول ها .
چون وضع خانه ها در تهران به هیچ عنوان خوب نبود ؛ قرار شد دخترک بعد از تعطیلات به خوابگاه برود  ...

روزهای خوش تابستان زود سپری شد . مثل همه ی روزهای خوش دیگر ... 
وکم کم زمان جدایی فرا رسید .
مادر دخترکش را به دست تقدیر میسپرد .  مگر چاره ای جز این هم داشت ؟
روز خداحافظی  با وجود اینکه علی تمام سعیش را برای عوض کردن فضا کرده بود ؛  اما فاطمه بهترین دوستش ، که قرار بود در مرکز استان مهندسی کامپیوتر  بخواند و این را مدیون کمک های همیشگی فرزانه بود ، و هانیه وفرزانه گریسته  بودند ...
فرزانه تمام سعیش را کرد تابتواند بین بیم وامید به امید دل ببندد .
و آینده ی نامعلوم را شاد و زیبا ببیند !اما فکر اینکه چه طور با بچه های هم اتاقی رابطه برقرار کند داشت دیوانه اش میکرد .
شب هنگام بود که به تهران رسیده بودند .
تهران مثل یک نگین میدرخشید ، اما این تنها تصویری نبود که در انتظار فرزانه بود .
تا  چشم کار میکرد چراغ ! و هر چراغ نشان از یک خانه ! و هر خانه را اگر نماد 3  نفر هم بگیریم این همه انسان ! این هه عقیده! این همه تقدیر ...
که میدانست ؟ شاید امروز روز ازدواج یک نفر بود ، شاید هم روز طلاق کسی دیگر !تولد یکی و مرگ یکی دیگر ! خیلی پیچیده بود !
در  این شهر بزرگ انسان ها برای هم وقت نداشتند ! شاید یک خواهر و برادر سالی  یکبار بیشتر هم را نمیدیدند اما عجیب بود ، این انسان ها در دنیای مجازی  خیلی گرم از هم استقبال میکردند !!!!


چاره  ای نبود ، دائی علی باید فرزانه را به خوابگاه میرساند و خود به بیمارستان  میرفت . شب کاریهایش به عنوان یک رزیدنت قلب وعروق ، شروع شده بود.
حالا فرزانه مانده بود و یک دنیا دلواپسی !

آرام در زد و وارد اتاق مسئول خوابگاه شد .
خوابگاه هنوز در حال تعمیرات بود ، قبلا اتاقی را در کوی فاطمیه ( یکی از خوابگاه های دانشگاه تهران ) گرفته بود .
فرزانه : سلام !
خانم فرجام : سلام دخترم !
فرزانه : من فرزانه شایسته هستم !
زن لبخند زد : می شناسمت دخترم ، تو تلوزیون دیدمت ! تو واقعا مایه افتخاری گلم! 
فرزانه از اینکه این زن آنقدر مهربان است ، خیلی خوش حال شد .
لحن زن خیلی دوست داشتنی بود .یک زن حدودا 39 &ndash; 40 ساله ی بلند قد با چشمانی بسیار جذاب و یک لبخند منحصر به فرد دوست داشتنی ....
فرزانه : خانم فرجام هم اتاقیام اومدن ؟
خانم فرجام : نه فرزان جون !ببینم میتونم اینطور صدات کنم ؟
فرزانه : بله حتما !
خانم فرجام : میشه منو ترنم صدا کنی ؟
فرزانه : چه اسم قشنگی ! ترنم چشم !
ترنم  و فرزانه در حال گفت وگو بودند که ناگهان صدای زنگ در آمد ترنم برخواست و  جواب آیفون را داد : بله! کوفت ! چی چی ؟! باز زده به سرت حامد ! بیا تو  ببینم چی میگی ؟
و رو به فرزانه گفت : پسرمه !
یک پسر خوش پوش با چشمانی کپی ترنم وارد شد . حدودا 25 ساله وگفت :
How are you mama ? 
ترنم : خدا یا شکرت که این پسر ما عقل درستی نداره ! هوا موا من حالیم نیست ! به زبون آدمیزاد !حرف بزن ببینم چی میگی ؟ 
پسر باخنده گفت : nothing important
ترنم :حامد میزنمتا !
حامد: من چاکر مامان جونمم هستم .
ترنم : چی چی جونم ؟
حامد : آهاخانم فرجام ! و نیشخندی زد .
ترنم د رحالیکه کیفش را برداشت تا به سمت پسرش پرت کند گفت : چی چی ؟
حامد : بابا نزن ترنم جووووووووووووووون خوفه ؟
ترنم رو به فرزانه گفت : میدونه من دوست دارم ترنم صدام کنه اذیتم میکنه !
حامد که تازه متوجه حضور فرزانه شده بود ، چند لحظه فرزانه بر انداز کرد و سلام کرد .
سپس مشغول ور رفتن با موبایلش شد ....

ترنم :فرزانه شام خوردی ؟
فرزانه : راستش ...
ترنم : آخ جون میریم فست فود سروش دوست حامد !
ونگاهی به حامد انداخت ...
حامد : من میرم تو ماشین منتظرم !
مادر برای اولین بار بود که میدید پسرش دختری را با مهر نگاه میکند. 

فرزانه هیچ نگفت .
اماترنم رو به حامد گفت : حامد ! فرزانه رو کمک نمیکنی وسایلشو بالا ببره ؟
برعکس همیشه پسر جوان بی هیچ اعتراضی دو تا از ساک ها را برداشت و شروع به بالا رفتن از پله ها کرد !
ترنم همان شب متوجه شد ،پسرش در دام افتاده است !
پسر بیخیال و زیبایش که تمام دختر های خوابگاه عاشقش بودند ....
ناگهان وسط پله ها در یکی از چمدان ها باز شد و محتوایش که کلش کتاب بود روی زمین پخش شد.... 
حامد : وااااااااااااااای چه قدر کتاب !!!!!!!!
فرزانه با خجالت زیر لب گفت : فکر کردم میخواین بگین وای ریختمشون! 
حامد با شیطنت گفت : دوست داری اینو بگم ؟
فرزانه هیچ نگفت یعنی حامد مهلت نداد!!!!!!!
چون ناگهان فریاد زد: وووووووویییییییی! بار هستی میلان کوندرا میتونم قرض بگیرمش ؟
برق  چشمان حامد باعث شد فرزانه مخالفتی نکند هرچند حامد منتظر اجازه ی فرزانه  هم نمانده بود ! و کتاب را در آغوش گرفته و داشت میرفت ! اصلا انگار یادش  رفته بود 
آمده تا اثاث فرزانه را بالا ببرد !
فرزانه کلافه شروع به بالا بردن وسایلش کرد که آقا باز فیلشان یاد هندوستان کرد !!!! و به سمت فرزانه تقریبا حمله ور شدند !
فرزانه وقتی به خود آمد که کتاب در دستش بود و حامد داشت تمام وسایل را بالا میبرد !
فرزانه به عمر همچین آدم عجیبی ندیده بود !
آنقدر حامد وترنم سر به سر هم گذاشتند که فرزانه ی مظلوم   آنشب داشت از خنده میمرد بیچاره مادر چه قدر ناراحت بود که نکند به دخترش  سخت بگزرد !

ترنم شب را پیش فرزانه ماند ، تا دخترک از تنهایی نترسد و راحت بخوابد! اما  فرزانه از استرس فردا ، روز اول کلاس ها ، نمی دانست چه کند.
هرچند زمان ثبت نام با محیط دانشگاه آشنا شده بود ،اما ...
چند بار تا صبح بلند شد و ساعت را چک کرد تا نکند دیر برسد !!!!!!!!!!

صبح ترنم هر جور بود صبحانه را به خوردش داد !
ترنم مثل یک مادر برایش دلسوزی میکرد .
هر جور بود راهی شد ....
سرویس ها به قطار جلوی درب خوابگاه ایستاده بودند ، هرچند خیلی نو نبودند  ولی خوب شنیده بود خوب سرویس دهی میکنند. از خوابگاه به پردیس مرکزی (  انقلاب ) و سر راه از جلوی تمام دانشکده ها ی دانشگاه  اعم از فنی های بالا  و تربیت بدنی ، زبانهای خارجی ، فیزیک ، مدیریت ، اقتصاد ، علوم اجتماعی  یا به قول بچه های دانشگاه پردیس دو عبور میکرد .
ایستگاه سرویسها جنب درب شرقی دانشگاهش بود ، بچه ها یکی یکی پیاده شدند تا نوبت به فرزانه رسید .

فرزانه نمیدانست چرا؟ اما خیلی دلش میخواست از درب جنوبی از زیر سر در معروف وارد شود  ...
پس قدم زنان خود را به آنجا رساند ؛ با افتخار کارت دانشجویی موقتش را نشان  داد و وارد شد ! باور نمی کرد این همه راه باشد ، حسابی از هوسی که کرده  بود پشیمان بود ! اما چاره ای نبود.
وقتی به دانشکده ی فنی رسید ؛ واقعا نا نداشت و نمیدانست تکلیفش چیست ؟  واز کجا باید بداند کلاس ریاضی یک فنی مهندسی ،که درس ساعت 8-10  اش بود  کجا تشکیل میشود ؟! دو دختر با ظاهر های عجیب متوجه کلافگیش شدند و او را  راهنمایی کردند ، که روی مکان کلاس ها زده شده است !
کلاس اول تازه تمام شده بود که فرزانه باز آن دو دختر را دید ، که پشت سرش بودند .
یکی از آنان جلو آمد وگفت : سلام دوباره ! اسم من مژگانه ، من با دوستم شرط بستم تو رتبه یکه هستی ؟ مگه نه ؟!
فرزانه با خجالت تصدیق کرد و آن دو دختر از این همه تواضع او حسابی کیفور  شدند ! دانشجوی معماری بودند و البته درس های عمومی مهندسی  در فنی پردیس  مرکزی برقرار بود ، پس در چند کلاس هم کلاسی فرزانه بودند .
در حال حرف زدن بودند که ناگهان شادی دختر دیگر رو به مژگان گفت : اون جا رو !!!! جناب خوشتیپ اینجا چه کار میکنن یعنی ؟!!
مژگان : داره دنبال کسی میگرده انگار !
و رو به فرزانه ادامه داد :المپیادی بوده مثل تو داره نانو تکنولوژی میخونه  البته ارشد ! چشم همه دنبالشه ولی آقا به احدی محل نمیده !!!
فرزانه آنقدر ساده بود که به وضوح برگشت و به پسرک نگاه کرد این که حامد بود!!
حامد هم فرزانه رادید و انگار یافت آنچه را که دنبالش بود .

حامد : سلام خانما !
و رو به فرزانه گفت : دو ساعته دارم دنبالت میگردم ! آخه کی روز اول میاد دانشگاه؟
فرزانه : بله ؟
حامد : بده اون برگه ی انتخاب واحدتو ببینم! 
خودش متوجه شد دارد زیادی آمرانه صحبت میکند پس افزود : لطفا !
فرزانه بی حرف برگه را در آورد و به دست حامد داد ...
حامد نگاهی به آن انداخت وگفت : صابریان که نمیاد این هفته رو ، موسوی هم  عمرا بیاد  خوب میمونه  نیکخواه بهرامی  که میاد متاسفانه ... با این حساب  تا 4 وقت داریم!
با کلی ذوق گفت :  پس  بیا بریم میخوام سورپریزت کنم!!!
فرزانه داشت شاخ درمی آورد ! انگار این پسر 100 سال بود او را میشناخت !  نمی دانست چرا با شادی و مژگان ، که داشتند از تعجب می مردند ، خداحافظی  کرد و دنبال حامد راهی شد !
بماند که بدش نیامده بود!
البته فکرش را هم نمیکرد این پسر شوخ بیخیال المپیادی باشد !
حامد بدون هیچ حرفی سوار ماشینش شد و در جلو را نیمه باز کرد .
حامد : منتظر چی هستی بشین دیگه !
فرزانه : میشه من عقب بشینم ؟
حامد : نه خیر خانم ، روزمو نو خراب نکن دیگه! بزار چشمشون حسابی در بیاد !
فرزانه : چشم کیا ؟
حامد : بشین تا بگم .
فرزانه بی هیچ حرفی نشست ، در حالی که فکر میکرد : مامان هانیه کجایی دختر مظلومتو ببینی !
حامد باخنده گفت : جون من نگاشونو دیدی  ؟! حال کردم!
فرزانه : بله ؟
حامد : دختر تو مطمئنی رتبه یک کنکوری ؟! آخه آدم انقدر ساده ؟! نمیگی الان من بدزدمت ؟
فرزانه سرش را پایین انداخت .
حامد باخنده گفت :حالا خجالت بسه ٬ من میخوام بدزدمت!!! پس نباید مسیر رو  یاد بگیری !!!! در داشبردو باز کن و چشاتو با چش بند ببند یالا !
فرزانه دیگر داشت واقعا وحشت میکرد ...
حامد بادیدن قیافه ی فرزانه غش غش خندید ، الهه ی ناز را گذاشت و سعی کرد کمی جدی باشد تا دخترک را نترساند .

حامد : ببینم برنامه نویسی بلدی ؟ 
فرزانه: تا حدی ... ای ... 
حامد : دوست داری کار کنی ؟
فرزانه : اگه بتونم عالیه ولی به درسم لطمه نخوره ؟!
حامد : ببین پیشاپیش بگم تو نه تنها 4 سال آینده رو ، بلکه حداقل ده سال  !سخت رو پیش رو داری همش درس و کار و خستگی ! تنبلی هم نمیتونی بکنی ، فکر  شوهر و بچه و نی نی و مادر شدنم ، باید از سرت حالا حالاها بیرون کنی !
زیر چشمی فرزانه را پایید ، از قیافه اش خواند که دخترک اصلا انتظارش را  نداشت یک پسر به این راحتی با او حرف بزند ، اما فرزانه همه کس نبود حامد  میخواست او را قبل از اینکه شکل بگیرد به زن رویایی اش تبدیل کند ، نه  اینکه بخواهد او را عوض کند ، نه ، میخواست یک همراه تمام عیار برای خودش  بسازد . اما تصمیم گرفت ادامه ی این بحث را به بعد موکول کند .
فرزانه گفت : چرا ؟
حامد خنده اش گرفت ، میخواست بگوید نکنه از همین حالا بچه میخوای ! اما دلش  نیامد دخترک ساده را بیش از این خجالت زده کند و با محبت گفت : چون رتبه  یک کنکوری !!!!حالا بیخیال !

نگه داشت وگفت : حالا نمیپرسی سورپریزم چیه ؟
فرزانه فقط داشت به این مرد عجیب نگاه میکرد !
حامد : کی قراره یخت ذوب شه شما ؟ بگو برم همون موقع بیام ها ؟
فرزانه بالاخره خنده اش گرفت و طلسم شکسته شد .
حامد : اینه ! حالا رانندگی بلدی یا من باید رانندگی هم یادت بدم ؟! 
فرزیانه : تابستون رفتم کلاس رانندگی گواهینامه گرفتم .
حامد : کی با 10 جلسه راننده میشه دختر ؟!
فرزانه : تو تابستون همش من پشت ماشین علی نشستم !
حامد میخواست بپرسه علی کیه ولی فکر کرد ، این دیگر خیلی گستاخانه است.
پس گفت : حالا که رانندگی بلدی ماشین میخوای ؟
فرزانه : میخواین برام بخرید ؟! 
حامد با خنده گفت : ایییییییییییی من اگه پول داشتم ... نه دختر میگم تو رتبه یک کنکوری ؟ ها ؟
فرزانه : فکر کنم !
حامد :گاج هم به رتبه یکی های امسال 206 هدیه میده ! نمیخوای ؟
فرزانه واقعا شوکه شد ...
حامد : نمیدونستی ؟
فرزانه : نه ؟!
تازه فرزانه فهمید ،چرا روبه روی ساختمان بزرگ گاج که منتشر کننده ی کتب کمک آموزشی و تست برای کنکور است ایستاده اند ...
هر دو پیاده شدند و با کلی استقال رو به رو شدند ، البته موسسه هرچه کرد  حامد!!! نپذیرفت ، خواهرش !!!!!در تبلیغات موسسه  شرکت کند پس آنان هم دست  برداشتند و خیلی راحت یک پژوی نقلی را به نام فرزانه کردند !!!
فرزانه باور نمیکرد ، به این زودی کار تمام شود. کلی از حمایت های حامد که  خود را برادرش معرفی کرده بود لذت برده بود کیفور کیفور ...
اگر حامد هم نبود او نمی پذیرفت در تبلیغات شرکت کند اما حامد حتی از او نپرسید میخواهد یا نه !!!!
فرزانه : من با ماشین خودم میرم .
حامد : ماشین خودم ؟!! بابا دست مریزاد ! پیاده شو باهم بریم ، به من نهار  ندی من از همین تریبون به مامانت اعلام میکنم با یه پسر خیلی خوشتیپ تا  حالا بیرون بودی 
ناگهان صدای موبایل فرزانه بلند شد ! 
مادرش بود ....
فرزانه: حالا چه کار کنم ؟
حامد: خوب جواب بده ؟
فرزانه : مامانم اگه بفهمه ؟
حامد : چی رو ؟
فرزانه نشست پشت ماشینش و کلافه بدون اینکه  جواب حامد را بدهد رفت !!!!!!!!!!!
با خود فکر کرد اصلا نمیفهمه ایراد داره ما با هم رابطه داشته باشیم !

تازه وقتی راه افتاد یادش آمد نمیداند کجاست ؟! او که تهران را بلد نبود !
حامد هم که از رفتار دخترک پاک کلافه بود، به خودش قول داد اگر دخترک سالم به خوابگاه برگردد دیگر کاری به کارش نداشته باشد .

آخر او چه طور میتوانست خود را به خوابگاه برساند ؟!
ترافیک فرزانه رادیوانه کرده بود، اصلا نمیدانست چه کند ؟
ناگهان یادش آمد میتواند به دائی علی زنگ بزند .
دخترک جلوی یک رستوران ایستاد به نام کندو !
خودش نمیدانست اما دو راهی یخچال بود بالاتر از ظفر از یک نفر پرسید  کجاست و به دائی زنگ زد ...
فرزانه : سلام علی !
علی : سلام  گلم خوبی؟ دانشگاه خوب بود فرزان ؟
فرزانه : عالیم یه سورپریزم دارم ... اینجانب قصد دارم شما رو به یه نهار دعوت کنم نپرس چرا یالله بیا ...
علی : کجا ؟ چرا ؟ فرزانه تو از این کارا نمیکردی ؟
فرزانه : شیک بیایا!!! شریعتی دو راهی یخچال رستوران کندو ...

  طوری حرف میزد که انگاریک عمر است کندو پاتقش است ! انگار نه انگار که از  ناچاری و گمشدگی !!!! میخواهد نهار بدهد تا او را به دانشگاه برگردانند ! 
علی : تو الان اونجایی ؟ فرزانه !خوبی دائی ؟ 
فرزانه :  خوبم عالیم ... بیا دیگه یالا ! 
علی که فکر کرده بود ، فرزانه میخواهد یکی از ساندویچ های به اصطلاح بچه ها  کارگر خفه کن ! بوفه را به خوردش دهد داشت شاخ در می آورد !
کندو !!!!!!!!!!
راهی شد وقتی ما جرای ماشین راشنید کلی خوشحال شد ! البته او هر گز نفهمید دوست راهنما ،یک پسر بوده است .
فرزانه آن روز را تاشب حسابی با دائی  خوش گذراند بدون اینکه یک  لحظه فکر کند حامد نگرانش میشود ...
علی با وجود کار زیاد  دلش میخواست فرزانه را از تنهایی !!!!!!!!درآورد پس تا شب او را گرداند .
دربند و آلو های جنگلی قرمز رنگش که حتی یادش هم آب به دهان آدم می اندازد ...

اما در آن طرف ماجرا حامد داشت دیوانه میشد نکند برای دخترک اتفاقی افتاده باشد! نکند ...
و اصلا حوصله نداشت به خانه برود دم خوابگاه به امید آمدن فرزانه ایستاده بود ، که ماشین فرزانه رادید ....
پس سریع خودش را مخفی کرد ! هیچ نیازی نبود فرزانه بداند که او چه قدر نگران شده است !!!!!!!
و بیخیال مثل همیشه، موبایلش را در آورد و برای اولین بار به شماره ای که  دیشب از موبایل مادر کش رفته بود sms  زد : نوش جان فرزانه خانم  !!!!!!!!  بشکنه دستی که نمک نداره !
فرزانه با دریافت پیامک یک لرزش نا شناخته در قلبش احساس کرد ...
حتما او بود خودش هم خنده اش گر فت ! 
او !!!!!!!!!!!!!

در دل گفت دست بردار دختر بشین سر درست !
تمرینهای کلاس ریاضی اش را حل کرد و هنوز مشغول بود که صدای در آمد
فرزانه : سلام بفرمائید . 
ترنم : سلام دخترم!
فرزانه مثل یک کودک به سمت ترنم رفت و او رابوسید ترنم که دختری نداشت حسابی این حرکت به دلش نشست ...
ترنم :  دخترک مامان کجا بوده ؟
فرزانه : مامان ؟!!!
ترنم خودش هم خندید : تو بگی مامان اشکال نداره اما من از حامد فقط  15 سال بزرگترم !  باید بهم بگه مامان به نظرت ؟!
فرزانه :واقعا فقط 15 سال ؟
ترنم: بله واقعا ولی بحثو عوض نکن  یالا کجا بودی ؟!!!!! 
فرزانه خندید و با شیطنتی که در خود سراغ نداشت گفت : بعد از اینکه هدیه ی گاج رو گرفتم با علی رفتیم کندو نهار خوردیم بعدم دربند .
چون یاد اس ام اس حامد افتاد به سمت یخچال رفت و یک ظرفی پر از آلوی جنگلی در آورد و گفت : اینم مال شما !
میخواست بگوید برای حامد هم ببرید اما رویش نشد . 
ترنم به سمتش آمد با شوخی گوشش را گرفت و در حالی که چشمانش را نازک کرده  بود و با شیطنت به ترنم نگاه میکرد گفت : علیییییییییییییی  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
فرزانه از لحن ترنم کلی خندید وگفت : دائیمه تخصص قلب میخونه ! 
ترنم : نکنه خیال کردی من فکر کردم دوست پسرت ؟ اگه بود که تو الان زنده نبودی 
حتی اسم دوست پسر باعث شد فرزانه سرخ شود و وقتی یادش آمد امروز تا حوالی ظهر با حامد  ... حسابی شرمنده شد .
ترنم دستش را جلوی چشمان فرزانه که به یک نقطه خیره شده بود تکان داد  وگفت : یا خودش میاد یا خبرش غصه نخور !
فرزانه ناخودآگاه گفت : خدا نکنه !
ترنم خنده اش گرفت و در دل احساس شادی زائد الوصفی میکرد  که این دختر زیبا  و شایسته اینچنین غرق در فکر پسرش است بالاخره مادر بود و همه چیز را  میتوانست در چشمان فرزانه و حامد بخواند حتی اگر به روی خود نمیآورد ....
ترنم : حالا میشه ظرف آلو رو ول کنی ! همش مال من و پسرمه ! 
پسرم را با حالت عجیبی گفت و بعد فرزانه را زیر نظر نگرفت تا راحت باشد . 
ترنم : فرزان بلند شو بریم فست فود سروش حالا دیگه دخترم ماشین داره نیازی نیست منت آقا حامد بد اخلاقو بکشم  ، بریم ؟
فرزانه از بریم کودکانه ی ترنم سر ذوق آمد و گفت : بریم مهمون من !
ترنم : پس من رفتم حاضر شم!

هنوز بچه های خوابگاه نیامده بودند و مشکلی نبود  این همه تحویل گیری ترنم اما مطمئنا با آمدن بچه ها حسادت ها مانع میشد .

فرزانه  تماسی با مادر گرفت و در مورد ترنم توضیح داد  مادر که متوجه شد دخترش  شدیدا در این مدت جذب ترنم شده اظهار تمایل کرد که بیاید و با او آشنا شود   و فرزانه هم کاملا موافق بود هم دیدار مادر را دوست داشت هم اشنایی مادر  با ترنم را ... قرار شد مادر فردا بیاید .

ترنم و فرزانه به راه افتادند ترنم بعد از کلی تعریف از  رانندگی فرزانه با حامد تماس گرفت و تلفن را روی آیفون گذاشت ؛ 
ترنم : سلام خوابالو ی بد اخلاق !
حامد : علیک سلام منو انقدر شرمنده نکن پررو میشما !
ترنم : درس میخوندی ؟
حامد : نه آواز میخوندم !!!!!!!!!!!!!
ترنم  :بخون ، سوتم بزن و تنهایی با کتابات حال کن من و دخترم که داریم میریم  فست فود ! دیگه هم نیازی نیست منت شما رو بکشیم دخترم ماشین داره !
حامد : کی مثل شما و دخترتون ؟!
ترنم : خوبی حامدم ؟
حامد : ایییییییییییییی ، مادر من منو یک بار پسرم خطاب نکرده حالا دختر مردم شده د خ ت ر م ...
ترنم : آها بگو حسودم چرا تعارف میکنی؟
حامد  : ما حسود ! ماچاکر شما ! فقط یادت باشه من اگه برجم بخرم به شما دو تا  شام بده نیستم ! این همراه شما حرف زدن بلد نیست ؟ چقدر ساکته !
ترنم : داره به من و تو میخنده !
حامد : بهش بگو عوض خندیدن بپاد نره تو دیوار یه کاری دستتون بده ، دور درس خوندنم که یه دایره ی درست درمون کشیده فداش شم !
فداش شم را کاملا اصطلاحی به کار برد اما فرزانه سرخ شد .
ترنم : برو برو بزار ما به کیفمون برسیم تو هم به درست !
حامد : هیششششششششکی نمی خواد منو دعوت کنه ؟
ترنم : نه آقا جمع زنونه ی زنونه است !
حامد : باشه باشه هیشششششششششششششکی منو دوست نداره !
ترنم : دقیقا زدی تو خال حالا برو خرجم زیادشد .
وقتی ترنم قطع کرد فرزانه با احتیاط گفت : خوب میگفتید بیاد . 
ترنم : هههههههههههههه حالا میگی ؟!
آنشب شب خوبی بود خیلی خوب !
شاد  و آرام اما بالاخره فرزانه فردا کلاس داشت و بد نبود به جای ولگردی تا  نیمه شب بخوابد تا فردا سر کلاس چرت نزند ! این عین گفته ی ترنم بود !

وقتی  صدای ساعت موبایلش در آمد فرزانه احساس کرد انگار همین یک دقیقه پیش بود  که خوابیده اما وقت دانشگاه رفتن بود هر جور بود بلند شد و راهی شد .

فرزانه  از باشگاه دانشجویان دانشگاه یک نقشه ی تهران هدیه گرفته بود ، همان را  همراهش برداشت اول مسیر رفتنش را چک کرد نقشه را در داشبورد گذاشت و راهی  شد .
به او اجازه نمی دادند ماشینش را وارد  دانشگاه کند فرزانه حسابی کلافه شده بود که با پارتی بازی حامد که ناگهان  پیدایش شد و بعد غیب شد ، قضیه حل شد !
حامد حتی فرصت تشکر را به فرزانه نداده بود !
فرزانه اس ام اس زد : سلام متشکرم !
هنوز  دکمه ی سند را نزده بود که شادی و دوستش را دید مشغول حرف زدن با آنان بود  که حامد جواب اس ام اسش را داد : منم بابت آلو جنگلی ها و اولین اس ام است  واقعا متشکرم خانم . کارت دارم ، کلاست که تموم شد یه اس ام اس بزن plz!
دو دختر شک نداشتند که این خانم دوست حامد است ، اما قبل از اینکه چیزی بپرسند فرزانه گفت : ببخشید بچه ها من کلاس دارم ، فعلا !
و جواب اس ام اس حامد را این طور داد : اگه جایی قراره بهم خونه هدیه بده حتما بهت اس ام اس میدم !
شیطنتش گل کرده بود ، خودش هم تعجب کرد . ناآگاه از آنکه عشق است که شیطانش کرده .....
حامد جواب داد : نه بابا ! شیطون شدی !

فرزانه بالاخره یک بچه درسخوان واقعی بود و تا بعد از ظهر که کلاسش تمام شد حتی یاد حامد هم نکرد !
اما بعد از آخرین کلاس اس ام اس زد : آماده ام بریم خونه رو به نامم کنی !

خسته وکوفته روی نیمکت های جلوی دانشکده نشسته بود و منتظر جواب حامد بود که ناگهان یک نفر از پشت چشمانش را گرفت !
حامد  که از پشت داشت این صحنه را می دید احساس کرد دارد دیوانه میشود. مخصوصا  وقتی دید فرزانه با دیدن مرد کلی هم استقبال کرد ! و در دل گفت: لابد علی  آقاست دیگه هووووووووووم حامد خوش خیال !

علی چند لحظه بیشتر ننشست ، اما فرزانه 1 ساعتی معطل حامد بود که جواب تلفن هایش را هم نمیداد !
پس به سمت خوابگاه رهسپار شد و 100 البته با کلی گله مندی از حامد ...
وارد خوابگاه که شد اول به سمت دفتر ترنم رفت!
حساب ترنم و حامد کاملا جدا بود ...
در زد ولی با هیچ جوابی مواجه نشد در را از روی نگرانی باز کرد ...
با دیدن مادر و ترنم که  هردو داشتند با اشک با هم گفتگو میکردند ناگهان جرقه ای در ذهنش روشن شد ؛  مادر بارها از بهترین دوستش ترنم سخن گفته بود ! یعنی این ترنم همان دوست  محبوب مادر بود !!!!!!
مادر که تا آن موقع متوجه  فرزانه نشده بود ناگهان او را دید و رو به فرزانه گفت : می بینی ترنم  عزیزم چه قدر پیر شده ؟! همون موقع که از ترنم تعریف کردی باید میفهمیدم  خودشه که به این زودی عاشقش شدی !
و دیگر گریه امانش نداد .
فرزانه  ، هانیه و ترنم را تنها گذاشت تا راحت حرف هایشان را بزنند و خودش تمام  سعیش را برای تمرکز روی درسش کرد 2-3 ساعتی گذشت که هانیه به دنبال فرزانه  آمد تا با هم به خانه ی ترنم بروند . 
یک خانه ی  قدیمی جالب و زیبا اما اتاق حامد یک اتاق کاملا امروزی بود ؛ یک تخت  آکواریومی بسیار زیبا و تمیز که نشان از توجه صاحبش به آن بود و یک میز  بزرگ کامپیوتر تشکیل دهنده ی یک قسمت از اتاق بود وقسمت دیگر مانند یک مخزن  کتاب یک کتابخانه بود و یک عکس از مردی که شباهتی با حامد داشت لابد پدرش  بود !
فرزانه سعی کرد وقتش را در اتاق حامد بگزراند تا مادرش و ترنم راحت باشند ...
فرزانه آنقدر غرق آکواریوم و کتاب ها بود که متوجه صدای در نشد .

از  آن طرف حامد خیلی گرفته کلید را را چرخاند و وارد خانه شد ، سر وته سلام و  احوال پرسی را با یک سلام خشک و خالی به هم آورد . هنوز نمی توانست صحنه ی  ملاقات علی و فرزانه را فراموش کند !اینکه این علی که بود آزارش میداد ،  هرچه به خود میگفت دست بردار کی تو چند روز عاشق میشه آخه !
حامد وارد اتاقش شد و متوجه فرزانه که لابه لای قفسه های کتاب خانه غر ق شده بود نشد !
رو  به عکس پدر گفت : بابا پسرت بهت احتیاج داره ! به یه مرد که باهاش درد دل  کنه ، کجایییییییییییییییییییییی  یییی؟ بابا جلو چشم من یه دختر مظلومه ،  اما خودم دیدم با یه پسره وسط دانشگاه ...
دیگه ادامه نداد و رو به ماهیهایش گفت : بی خیال اونم مثل همه !
فرزانه متوجه موضوع شد ، وقت خجالت نبود پس گفت : حامد اون علی بود دائیم تخصص قلب و عروق میخونه! 
حامد  با شنیدن صدای فرزانه اول فکر کرد اشتباه کرده ولی وقتی فرزانه را با یک  جفت چشم باران ی اش دید گفت : تو باید منو متوجه حضورت میکردی !
فرزانه : اینطوری از دستت میدادم ، بعلاوه متوجه نشدم ! 
لحنش را عوض کرد و ادامه داد : ببینم چرا بار هستی منو گذاشتی لای کتابات ! ها !
حامد لبخندی زد ، به سمت در رفت و خیلی آامرانه گفت : کامپیوترو روشن کن !
خودش رفت آبی به سر وصورت زد و آمد !
Adsl داشت وبلا فاصله وصل شد !
حامد : راستی تو این جا چه کار میکنی ؟
فرزانه : مامانم با مامانت دوست قدیمی در اومدن !
حامد : اسم مامانت چیه ؟
فرزانه : هانیه ! 
انگار حامد را برق گرفت : خاله هانیه ؟! 
او در خاطرات دور دستش هانیه را به یاد می آورد ...
مثل یک گربه بیرون پرید !
حامد : وای خاله هانیه !!!!!!! خودتی ؟
هانیه : آره وروجک محل ندادی که !
حامد : نشناختم اعصابمم از دست یک بنده خدایی.... خط خطی بود !
یک ساعتی حامد و خاله هانیه اش مشغول بودند . فرزانه میلش را چک کرد اما انگار حامد ول کن خاطرات گذشته نبود !
فرزانه : آقا حامد !
حامد واکنشی نشان نداد . 
فرزانه تکرار کرد : آقا حامد! کامپیوترو خاموش کنم ؟
هانیه : حامد فرزانه دخترمه ! داره صدات میکنه !
حامد : سعادت آشنایی داشتم ، در ضمن آقا حامد نیستم ! 
هایه خندید : فرزان ، این از بچگیش یه دنده است حامد صداش کن !
فرزانه : من یه دنده ترم ، آقا حامد !
حامد خندید : به فرزانه جوووووووووووون بگید ، باش تا اموراتت نگزره ! 
شوخی های حامد کمی حال هانیه را بعد از یاد آوری خاطره مرگ شوهر عزیزش بهتر کرد .
کامپیوتر همچنان روشن و جمع همچنان درحال خوش گزرانی ... 
حامد به فرزانه اشاره کرد : بیا تو اتاق !
فرزانه هم مطیعانه دنبالش رفت !
حامد .... را به فرزانه معرفی کرد و فرزانه را ثبت نام کرد !
برای انجام پروژه های کامپیوتری ودر واقع یک کار الکترونیکی ...
فرزانه ، کلی خوشحال شد : اما من که کامپیوتر ندارم !
حامد  : تو سایتتون هست میتونی از کامپیوتر قبلی منم استفاده کنی تو سوئیت  بالاست! مودم منم چهار پرته برات کابل کشی میکنم تو هم وصل شی ، بالاخره  میتونی 5 شنبه جمعه ها بیای !
فرزانه و حامد غرق دنیای خود بودند که ترنم در زد!
حامد : بفرمائید !
ترنم با خنده گفت : نه خواهش میکنم حامد خان شما بفرمائید !
حامد : بله !
ترنم : کوفت جلو هم خونه ای جدیدمون اینقدر کلاس نزار بلند شین بیاین برا شام ! 
حامد : هم خونه ی جدید ؟
هانیه گفت : اگه دخترم مزاحمتون نباشه به خاطر اخلاق خاصش گفتم بیاد سوئیت بالا زندگی کنه !
حامد ته دلش قند آب شد و لبخند زد .
رفتند شام بخورند که صدای در آمد ، علی بود ! آن شب به تمام آنان حسابی خوش گذشت .
برای آخر هفته کلی کار داشتند . 
تمیز کردن سوئیت بالا بعلاوه ی آوردن وسایل فرزانه ، چیدنششان ، خرید کتب دانشگاهی ...
هر کدام ساعت ها وقت می برد اما فرزانه و حامد بدون کمک هانیه و ترنم همه ی کارها را راست و ریس کردند !
هانیه : ماشا ا... به بچه ات ! چقدر کاری و آقاست !
ترنم : این طوری نبود این طوری شد !
هانیه : چی ؟
ترنم : گرفتار شده !
هانیه خندید : فکر کنم فرزانه ی من هم همینطور هیچ وقت نمی پذیرفت با یه پسر بیرون بره اصلا خجالت مهلتش نمیداد !
ترنم : هانیه تو مخالفتی که نداری ؟
هانیه : با چی ؟ خودشون که هنوز هیچی نگفتن ...
ترنم جدی ادامه داد : هانیه ! 
هانیه : کی بهتر از تو و پسرت ؟! 
دو دوست داشتند در آغوش هم گریه میکردند ...که حامد سر رسید! 
حامد : بابا بس کنید الان میشینم یک ساعت گریه میکنما مثل فیلم هندیه !
ترنم : بس کن مسخره ! فرزانه کجاست ؟
حامد  : مثل یه فرشته خوابید ( مثل اینکه از دهانش پریده باشد با همان لحن شوخ  همیشگی کفت ) آخرین تابلو رو که نصب کردیم روی مبل غش کرد! 
ولی ترنم سوتی را گرفته بود : که مثل یه فففففرشته خوابید ...
حامد با خجالت راهی اتاقش شد و تا شب هم پیدایش نشد. 
شب راهم گفت با سروش قرار دارد و رفت !
هانیه : ترنم بچه رو اذیت کردی !
ترنم : پسر نداری که ببینی چه لذتی داره سربه سر گذاشتن باهاش ! اونم یکی مثل حامد بیخیال و تفاوت من !!!!!!!! اینجوری گیر افتاده !!
فرزانه حرف های آنان را شنید پس مادر ها همه چیز را میدانستند ...
هانیه فردا صبح زود راهی شهر خود شد .
هانیه : من دخترم و داماد آینده مو به تو میسپارم !
ترنم : فدای عروسم بشم ! تو چهل سالگی عروس دارم شدم !هانیه من برا فرزانه یه وقت آرایشگاه گرفتم برای ابرو و های لایت !
هانیه : ترنم تو که میدونی تو شهر کوچیک چی پشت دخترم میگن !
ترنم : از همین حالا بگم تابستون دخترم دخترم در نیاری تابستون فرزانه زن مردمه نه دختر تو !
هانیه خندید : من که حریف تو نمیشم !
ترنم : معلومه که نمیشی تا جووننن حوصله دارن به خودشون برسن شدن هم سن من و تو که باید عروس داری کننن !!!!!!!!!!!!
هاینه رفت و ترنم بعد از درست کردن سالاد فرانسوی محبوبش دو ساندویچ درست کرد وبه سمت دانشگاه راه افتاد .
شانس آورد فرزانه را راحت گیر آورد .
فرزانه : سلام ترنم جون !
ترنم : سلام کلاسات تموم شد ؟ 
فرزانه : آره هلاک شدم !
- را بیفت میخوایم بریم آرایشگاه ! 
در  راه ترنم پشت ماشین نشست و فرزانه فقط درس خواند در آرایشگاه هم غرق درسش  بود وقتی آرایشگر صدایش زد وشروع به بند انداختن کرد ؛ فرزانه با تعجب گفت :  فکر کنم اشتباه شده !
ترنم خندید : نه خیر کارتون بکنید !
بعد  از اصلاح وابرو ، تازه نوبت لایت بود دخترک داشت شاخ در می آورد ولی هیچ  نگفت ، زیر سشوار هم فقط درس خواند ! بالاخره رتبه یک کنکور بود !
بعد از اینکه آرایشگر کارش تمام شد و موهایش را سشوار کرد تازه نگاهی به خود انداخت ! بدون شک این او نبود !
در راه مدام احساس بدی داشت پس به مامانش زنگ زد : مامان سلام اگه بدونی خاله ترنم چه بلایی !!!! سرم آورده !
هانیه خندید پس لطفا یک عکس از اون بلا بگیر و برام میل کن !
فرزانه باور نمیکرد این مادرش است ، پس بیخیال شد ونشست سر درسش !
وقتی به خانه رسیدند حامد داشت با نوت بوکش ور میرفت !
ترنم و فرزانه : سلام !
بدون اینکه سرش را بلند کند گفت : سلام شکر خدا شما درسم که نداری ! تا حالا کجا بودید؟!
فرزانه : راستش یه مسئله هست که نمی دونم چه طور حل میشه !
حامد : سرش را بالا کرد تا سوال را بگیرد و با چهره جدید فرزانه رو برو شد! 
پسر  ک حسابی سنتی بود و دلش میخواست زنش !!!!! تا شب عروسی فرق شایانی نکند به  خاطر همین حسابی ضد حال خورد ! تازه شانس آورد موهای فرزانه را نمیدید !
حامد : این عوض درس خوندنته ؟
فرزانه ساکت بود وترنم که انتظار این رفتار را نداشت گفت : حامد من بردمش! 
حامد  : مادر من این تو یک شهر خیییییییییلی کوچیک زندگی میکنه شما اصلا کار  خوبی نکردید ببین چه بالایی هم سرش آورده کی دیگه اینو میگیره ؟
جمله ی آخر حامد تا ته دل فرزانه را سوزاند و دخترک به سمت سوئیت خود رفت !
چند لحظه به خود در آینه زل زد دلش میخواست بلند بلند گریه کند مگر قرار بود کسی جز حامد ... ؟!
چند ب]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>سلام به همگی</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/سلام-به-همگی</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/سلام-به-همگی</guid>

<description><![CDATA[
سلام به همه ی دوستای گلم ببخشید که نتونستم وبلاگمو به روز نگه دارم.اخه یه سری مشکلات واسم پیش اومده بود اما الان با قدرت اومدم تا این وبلاگو بهترین وبلاگ لوکس بلاگ کنم.....راستی نیاز به نویسندم دارم.منتظرتونم.نظر بدین..بوسس]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آلبوم جديد و فوق العاده زيبا و شنيدني کامران مولايي با نام انعکاس ...</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/آلبوم-جديد-و-فوق-العاده-زيبا-و-شنيدني-کامران-مولايي-با-نام-انعکاس</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/آلبوم-جديد-و-فوق-العاده-زيبا-و-شنيدني-کامران-مولايي-با-نام-انعکاس</guid>

<description><![CDATA[



آلبوم جديد و فوق العاده زيبا و شنيدني کامران مولايي با نام انعکاس ...
ترانه سرا : مصطفی سامعی,مصطفی اصانلو,آرش دلفان
تنظیم :آرمین محمدی,مهدی لطفی,علیرضا ظریف
خواننده میهمان : آرش دلفان
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
MP3 320
&nbsp;
دانلود یکجا
&nbsp;
&nbsp;

    
        
             &nbsp;01.Jazzab .mp3
            8&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;02.Sokoot.mp3
            8.6&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;03.Havaye Del.mp3
            7.2&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;04. 5 Shanbeha .mp3
            8.2&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;05.Khatereha.mp3
            6.6&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;06. 40.mp3
            10.1&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;07.Yadame.mp3
            7.1&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;08.Gelaye.mp3
            7.8&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;09.Bar Akse Man &ndash; Remix.mp3
            11.8&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
    

&nbsp;
&nbsp;
MP3 128
&nbsp;
دانلود یکجا
&nbsp;
&nbsp;

    
        
             &nbsp;01.Jazzab.mp3
            3.2&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;02.Sokoot.mp3
            3.4&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;03.Havaye Del.mp3
            2.9&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;04. 5 Shanbeha.mp3
            3.3&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;05.Khatereha.mp3
            2.7&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;06. 40.mp3
            4.1&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;07.Yadame.mp3
            2.8&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;08.Gelaye).mp3
            3.1&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
        
             &nbsp;09.Bar Akse Man &ndash; Remix.mp3
            4.7&nbsp;MB
            Feb-25-13
        
    

&nbsp;
&nbsp;
CoverKamran Molaei - Enekaas 

&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان قرار نبود(قسمت ششم)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-ششم</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-ششم</guid>

<description><![CDATA[

- عقلتو از دست دادی ترسا؟!!!
گوشیو از گوشم فاصله دادم تا صدای جیغ آتوسا کرم نکنه. وقتی خوب جیغ کشید گفتم:......


- عقلتو از دست دادی ترسا؟!!!
گوشیو از گوشم فاصله دادم تا صدای جیغ آتوسا کرم نکنه. وقتی خوب جیغ کشید گفتم:
- ای بابا! زندگی منه! حق ندارم خودم براش تصمیم بگیرم؟
-  آخه کیو می خوای از نوید بهتر؟ نیما هم شنیدم ازت خواستگاری کرده و به  اونم جواب رد دادی! می دونی به چه حالی افتاده؟ فکر کردم به اون جواب رد  دادی که نویدو قبول کنی!
- نه این نه اون ... آقا ولم کن دیگه
- حداقل یه دلیل بیار ...
- من هنوز بچه ام ...
- بیست سالته! بچه ای؟!
نفسمو با صدا بیرون دادم و گفتم:
- خودتو یادت رفته بیست و سه سالگی شوهر کردی؟ پا هم که بخوام بذارم جا پای تو سه سال دیگه وقت دارم.
- من خواستگار به این خوبی اگه داشتم هجده سالگی شوهر می کردم احمق!
- بس کن دیگه آتوسا تو تا صبح هم که جیغ جیغ کنی من زیر بار نمی رم نظرمم عوض نمی شه. پس سلام به مانی برسون خداحافظ ...
گوشیو  قطع کردم و پرتش کردم روی تخت. بعدم از جا بلند شدم و رفتم به سمت اتاق  بابا ... باید باهاش اتمام حجت می کردم. تقه ای به در زدم و بعد از شنیدن  صدای بوق ( یا همون بفرمایید بابا) وارد شدم و درو بستم. بابا نگاهی به  سرتاپای من کرد و گفت:
- چیزی شده که تو امدی اینجا؟ عادت نداشتی بیای توی اتاق کار من ...
- اومدم باهاتون جدی حرف بزنم ...
- اوه بله ... بفرمایید منم جدی گوش می کنم.!
- بابا منو دوست داری؟
بابا لحظاتی نگام کرد و گفت:
- مگه می شه نداشته باشم ته تغاری؟
- نمی ذاری برم بابا؟
انگار به کل فراموش کرده بود چون پرسید:
- کجا؟
- کانادا ...
فقط سرش را به نشانه منفی تکان داد ... با عجز گفتم:
- چی کار کنم که بذاری برم؟ یعنی هیچ راهی نداره؟
بابا لحظاتی نگام کرد و سپس گفت:
- چرا یه راه داره ...
- چه راهی؟!
- شوهر کن بعد با شوهرت هر جا که خواستی برو ...
ای  خدااااااااااااااا چرا اینقدر ما دخترا بدبختیم دو روزه دیگه می ترسم  بهمون بگن حق نداری آب بخوری شوهر کن بعد اگه اون گذاشت آب بخور. ایشالله  نسل مردا از روی کره زمین محو می شد. انتظار نداشتم بابا هم حرف بقیه را  بهم بزنه. با خودم گفتم شاید خود بابا راه حل بهتری ارائه بده. ولی انگار  تقدیر برام خوابای دیگه ای دیده بود. با خونسردی گفتم:
- این آخرین راهه؟
- آخرین و تنها ترین راه ...
از جا بلند شدم و گفتم:
- باشه بابا ...
بدون زدن حرف دیگه ای از اتاق اومدم بیرون. عزیزجون لیوانی شربت آناناس دستم داد و گفت:
- نه نه چته؟ چن وقته راه به حال خودت نمی بری؟ عین کفتری که مونده زیر بارون بال بال می زنی؟ چیزیته؟
- نه عزیز جون ... حل می شه ... انشالله که حل می شه ...
- خوب نه نه اگه با من نمی خوای حرف بزنی حداقل با خواهرت حرف بزن اون که جونشه و تو ... خیلی هم نگرانته ...
- باشه عزیز به وقتش با اونم حرف می زنم ...
- شبرتتو بخور یه ذره جون بگیری ...
شربتو  یه نفس سر کشیدم و لیوانشو دادم دست عزیز. دوباره راه اتاقم رو در پیش  گرفتم. فکری تو ذهنم بود که باید حسابی روش کار می کردم....
بالاخره  پنج شنبه رسید. برعکس پنج شنبه های دیگه حسابی استرس داشتم بیشتر از همیشه  به خودم رسیدم ولی باز هم آرایش نکردم ساده بهتر بود! شبنم و بنفشه تو سر  هم می زدن و می خندیدن ولی من انگار توی این دنیا نبودم فقط تو فکر نقشه ام  بودم. بنفشه زد سر شونه ام و گفت:
- چته؟! تو فکری؟!
- هیچی ... چیزی نیست ...
- تو گفتی منم باوز کردم .. عین این اصیل زاده های انگلیسی شدی! کلاس می ذاری؟!
- بخواب مینیم بابا! کلاسم کجا بود .. تو فکرم .
- تو فکر شووور؟
- نمی دونم ... شاید ...
- کسیو پیدا کردی؟
- نمی دونم ... شاید ...
- کاسکو ....
- طوطی عمه اته !
- خب هی حرفتو تکرار می کنی عین طوطی ...
- چی بگم بهت؟
شبنم وارد بحث شد و گفت:
-  از دو هفته پیش که با هم حرف زدیم تا الان رنگ و روت که حسابی پریده تر  شده دل و دماغ درست و حسابیم که نداری. اون هفته هم که نیومدی پاتوق این  هفته هم که اومدی عین برج زهرمار شدی. به ما بگو چته شاید بتونیم کمکت کنیم  ...
بنفشه گفت:
-  تازه یادم رفته بود بگم اون هفته که نیومدی تا رفتیم توی رستوران گربه های  چشم رنگی یهو برگشتن طرفمون و پچ پچشون رفت بالا ... بعد نمی دونم چی بهم  گفتن که آقا آرتان برای اولین بار افتخار دادن سرشونو آوردن بالا و یه نگاه  مرحمت فرمودن سمت ما ... ولی باور کن همچین اخمی به ما و به دوستاش کرد که  هم ما و هم دوستاش شاشیدیم تو خودمون ...
- بی تربیت!
- قربون تو برم من با تربیت!
ماشین را پارک کردم و گفتم:
- بریزین پایین کار داریم ...
- بله دیگه چه کاری واجب تر از شیکم!
شبنم جیغ بنفش کشید:
- وای بنفشه این فراریه دوباره اینجاست!
- اون هفته هم بود ...
- عجیب دوست دارم بدونم مال کیه ...
- شرط می بندم مال صاحب رستورانه ...
دستشونو کشیدم و گفتم:
- اینقدر حرف نزنین بیاین بریم ...
همه  با هم وارد شدیم و اول از همه نگاهم به سمت میز گربه های چشم رنگی کشیده  شد. هر چهارنفر حضور داشتن و قبل از ما حاضریشان را زده بودن. بی توجه به  آنها نشستم سر میز و مشغول باد زدن خودم شدم. بنفشه گفت:
- گرمته؟ هوا که دیگه گرم نیست! من سردمم هست ...
بنفشه  چه خبر داشت از درون سوزان من! از کجا می دونست دوستش چه مسئولیت سنگینی  روی دوشش داره سنگینی می کنه؟ دوباره نگاهم به آن سمت کشیده شد. آرتان هم  یک لحظه سرش را بالا گرفت. چشمان خمار عسلی رنگش در میان صورت گرد و برنزه  اش می درخشید. بنفشه کنار گوشم نالید:
- به خدا حالا قلبم وایمیسه! چرا این بشر اینقدر خوش تیپ و نازه؟
شبنم گفت:
- ازش پیداست مث سگ می مونه ...
بنفشه گفت:
- منم که سگ پسند!
الان وقتش بود. از جا بلند شدم و گفتم:
- یه لحظه با اجازه ...
شبنم از نگاه من که صاف به آرتان دوخته شده بود ترسید و گفت:
- می خوای چی کار کنی؟!
با خنده گفتم:
- می خوام ازش خواستگاری کنم! به هم میایم نه؟
&nbsp;
صدای  داد بنفشه و شبنم در اومد. بی توجه به اونا به سمت میز پسرها راه افتادم  نباید اعتماد به نفسم رو از دست می دادم. نفس عمیقی کشیدم و جلوی میزشان  توقف کردم هر چهار نفر مشغول شوخی و خنده بودند همین که حضورم را حس کردند  نگاه هر چهار نفر به رویم ثابت شد. آب دهانم را قورت دادم و گفتم:
- ببخشید چند لحظه باهاتون کار دارم ...
بهراد زودتر از بقیه دست و پایش را جمع کرد و سریع از جا برخاست و گفت:
- بفرمایید خواهش می کنم ... قدم رو چشم ما می ذارید ...
با خشم به او نگاه کردم و گفتم:
- با شما هیچ کاری ندارم ...
بیچاره بهرادد و نشست. اینبار فربد خواست دهان باز کند و حرفی بزند که آرتان غرید:
- ساکت باش فربد ...
سپس با یک تا ابروی بالا پریده نگاهی به من کرد و گفت:
- امرتونو بفرمایید خانم؟
سعی کردم مثل خودش با غرور نگاهش کنم و گفتم:
- می تونم چند لحظه با شما تنها صحبت کنم؟
آرتان پوزخندی زد و گفت:
- نخیر.
کم  مانده بود با مشت بکوبم تو صورت خوشگلش و بی ریختش کنم. مرتیکه نکبت! تو  فکر کردی چه خری هستی که داری برای من که خودم خدای کلاس گذاشتنم کلاس می  ذاری؟ سعی کردم از در قدرت وارد بشم و از همین رو گفتم:
- شازده پسر ... نمی خوام بخورمت فقط می خوام باهات یه معامله بکنم حالا هم چند لحظه بیا بشین سر اون میز و به حرف های من گوش کن.
سپس با تمسخر اضافه کردم:
- فکر میکردم شجاع تر از این حرف ها باشی!
حسابی  به او برخورد چون بدون لحظه ای مکث از جا برخاست و بدون نگاه کردن به سمت  من و حتی بدون توجه به جایی که نشان داده بودم در گوشه ای ترین نقطه سالن  سر میزی دو نفره نشست. به ناچار من هم کنارش نشستم و یک لحظه نگاهم به  بنفشه و شبنم افتاد که با دهان باز و چشمانی گشاد شده اندازه نعلبکی به من  نگاه می کردند. آرتان که متوجه نگاه من شده بود پوزخندی زد و گفت:
- فکر کنم شرطو بردین! حالا شام امشب مهمون کدوم دوستتون هستین؟
سرم را کج کردم و گفتم:
- این مسخره بازیا مخصوص پسراست! این کارا در شان ما دخترا نیست بعدشم انگار شما خیلی خودتو دست بالا گرفتی!
همان پوزخنده مسخره کنار لبش نشست و زمزمه کرد:
- الان معلوم می شه!
با آمدن گارسون آرتان نیم نگاهی به من کرد و گفت:
- کارتون خیلی طول می کشه؟
- تقریباً ...
- پس من شاممو سفارش می دم.
به تبعیت از او من هم شامم را سفارش دادم و هر دو در سکوت به رو میزی خیره شدیم. آخر آرتان طاقت نیاورد و گفت:
- خانوم کوچولو ... وقت برای من طلاست! اگه حرفی برای گفتن نداری بهتره که من برم پیش دوستام.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-  ببین آقا بزرگ ... دوستام منو خوب می شناسن! من حاضر بودم سرم بره ولی با  هیچ پسری در این روابط هم کلام نشم. حرفایی که می خوام بزنم شاید از نظر  شما خنده دار باشه ولی اینو بدون که من چاره ای جز این نداشتم ...
دستشو به نشانه سکوت بالا آورد و گفت:
- حوصله صغری کبری چیدنای دخترونه رو ندارم ... برو سر اصل مطلب ...
با حرص گفتم:
- ولی باید بشنوی چون به اصل ماجرا کمک می کنه ...
وقتی سکوتش را دیدم ادامه دادم:
-  من اسمم ترساست ... دومین دختر یه خونواده متمول هستم ... تا حالا هر چی  که خواستم به دست آوردم. خواهر بزرگم ازدواج کرده و رفته ... مادرمم یک سال  بیشتره که فوت کرده ... بابام خیلی خیلی دوستم داره و روم حساسه ... فعلا  هم من توی خونه تنها با عزیزم که مادر پدرم هست زندگی می کنم. از اینا  بگذریم ... قصد من اینه که از شما برای انجام یه کاری کمک بگیرم ... خیلی  های دیگه هستن که با کمال میل حاضرن این کارو برای من انجام بدن ولی من  تمایلی به اونا ندارم چون اونا دنبال منافع خودشون هستن ... من دنبال یه  آدم بی طرف می گشتم. من الان بیست سالمه دو ساله که دارم پشت کنکور در جا  می زنمو امسال که قبول نشدم از بابام خواستم که منو برای تحصیلات بفرسته  کانادا ولی بابام بنا به یه سری دلایل بهم این اجازه رو نمی ده ... این  آخری به خاطر اصرار بیش از اندازه من آب پاکی رو ریخت روی دست من و گفت فقط  در صورتی که ازدواج کنم می ذاره که برم ...
حرفم که به اینجا رسید سکوت کردم. آرتان که تا آن لحظه ساکت به حرف های من گوش می کرد به حرف آمد و گفت:
- خب! حالا من باید چی کار کنم؟
سرم  را بالا آوردم و به نی نی چشمان عسلی اش خیره شدم نمی دانم چقدر طول کشید  ولی آرتان به آرامی نگاهش را از من گرفت و به غذاها که گارسون روی میز می  چید خیره شد. بعد از رفتن گارسون فرصت را غنمیت شمردم ... نفسم را آزاد  کردم و گفتم:
- با من ازدواج کن!
ناگهان  آرتان منفجر شد. زد زیر خنده و چنان می خندید که همه نگاه ها به سمتمان  برگشته بود. تا به حال خنده صدادار آرتان را ندیده بود و برای همین هم از  تعجب خشک شده بودم و به او زل زده بودم. بعد از چند لحظه که خوب خندید از  جا بلند شد و گفت:
- دختره دیوونه!
قبل از اینکه فرصت کند از میز فاصله بگیرد صدایش کردم:
- آرتان ... لطفا بگیر بشین و بذار حرفم تموم بشه ...
دستش را به نشانه اینکه برو بابا! تکان داد و خواست برود که پریدم جلویش و گفتم:
- هنوز حرف من تموم نشده ...
کمی به سمتم خم شد که ترسیدم و یک قدم عقب رفتم. همه نگاه ها به سمت ما بود. آرتان که از این وضع کلافه شده بود گفت:
- بشینم بازم به چرت و پرت های تو گوش کنم؟ همه جور ابراز علاقه ای دیده بودم جز این مدلی ... توهم زدی خانوم کوچولو!
اعصابم  خورد شده بود. تا به حال آنقدر تحقیر نشده بودم. دلم می خواست چنان دادی  سرش بکشم که دیگه جرئت نکنه با من ایینطور حرف بزنه. همون لحظه با خودم عهد  بستم که اگه تونستم خرش کنم وقتی خرم از پل جست یک دل سیر بزنمش به تلافی  حرف هایی که بهم زد. چنان دستامو مشت کرد که ناخن هایی دستم توی گوشت فرو  رفت. سعی کردم به خودم مسلط بشم. گفتم:
- تا آخر حرفام بمون و هیچی نگو... فکر نکنم چزی ازت کم بشه! بعدش هر چی که گفتی قبوله!
هر  کاری کردم نتونستم ازش خواهش کنم. با نگاهی به چشمام به حال گندم پی برد.  شایدم دلش برام سوخت که دوباره برگشت و نشست سر جاش. منم نشستم و چند نفس  عمیق کشیدم. عرق سرد روی بدنم سرسره بازی می کرد. وقتی نگاه منتظرش را دیدم  گفتم:
-  ببین! من خودم شخصا از ازدواج بیزارم اونم در حد مرگ! ولی چون رفتن به  کانادا بزرگترین آرزومه مجبورم یه مدت اسم یه مرد رو توی شناسنامه ام تحمل  کنم. فقط یک سال با هم دوستانه زندگی می کنیم من توی این یک سال می رم  دنبال کارای هر دومون ... بعد از اینکه ویزا درست شد با هم می ریم کانادا  ... اونجا از هم جدا می شیم ... تو می تونی بمونی می تونی هم برگردی دیگه  میل خودته. به خاطر اینکه یه اسم قراره وارد شناسنامه ات بشه من حاضرم هر  جریمه ای رو تقبل کنم البته خودم یه پیشنهادی دارم ... ولی اگه تو نظر دیگه  ای داری من قبول می کنم. من تو رشت یه ویلای هزار متری دارم رو به دریا  بعد از اینکه کارام درست شد و خواستم برم اونو می زنم به نام تو ... در ضمن  مهریه هم چیزی نمی خوام که فکر نکنی کاسه ای زیر نیم کاسه است. توی اون یک  سال هم تو می تونی هر کاری که دلت خواست بکنی و هر جا که خواستی بری تو  هیچ تعهدی نسبت به من نداری حتی من خرجی هم ازت نمی خوام. حتی می تونی این  قضیه رو از همه پنهان کنی ... خب حالا نظرت چیه؟ بازم حاضر نیستی به من کمک  کنی؟
سرش را زیر انداخته بود و با غذایش بازی می کرد. معلوم بود که حرفام روش اثر گذاشته بعد از چند دقیقه سرش را بالا آورد و گفت:
- از کجا مطمئن باشم که بعد از یک سال طلاق می گیری؟
-  اولا که قانون اینجا اینجوریه که مرد هر وقت بخواد می تونه زنشو طلاق بده  دوما من بهت تعهد می دم ... حتی شده تعهد محضری! دیگه چی می گی؟!
چند  لحظه خیره خیره نگام کرد. اول چشمو ابرومو بعد گونه ها و دماغمو ... روی  لبام کمی بیشتر مکث کرد و سپس اومد روی هیکلم ... داشتم یه جوری می شدم!  چرا اینجوری نگام می کرد. لجم گرفت و گفتم:
- اومدی بنگاه ماشین بخری حالا داری نگاه می کنی زدگی نداشته باشه؟!
خنده اش گرفت ولی لبخندش را فرو داد و با اخم گفت:
- فکرامو می کنم بعدا خبرشو بهت می دم
وقتی از سر میز برخاست هول شدم وگفتم:
- کی؟!
- هفته دیگه پنج شنبه ...
با خوشحالی از جا برخاستم و گفتم:
- باشه پس پنج شنبه دیگه همین جا منتظرتم ...
سری  تکان دادم و پیش دوستانش برگشت. قبل از اینکه دوستانش فرصت کنند روی سرش  بریزند چیزی به آنها گفت که هر سه ساکت نشستند. عین معلم های بداخلاق می  مانست! بوی عطر تلخش هنوز هم توی دماغم بود. توی فکر و حال خودم بودم که  ناگهان بنفشه و شبنم هوار شدند روی سرم:
- درد تو جونت! چه زری داشتی می زدی دو ساعته؟ حالا دیگه ما غریبه شدیم تنها تنها نقشه می کشی؟
خندیدم و گفتم:
- ای بابا! چرا مثل سگ هار می مونین؟ فکر نمی کردم باهام موافق باشین برای همینم بهتون چیزی نگفتم!
- معلومه که مخالفت می کردیم. آخه من گفتم خوشگل وخوش تپ و پولدار ولی دیگه نگفتم برو سراغ آلن دلون! همون جانی دپ هم راضی بودیم!
شبنم گفت:
- به خدا هر آن منتظر بودم بزنه تو گوشت با اون اخمی که اون کرده بود من جای تو بودم خودمو خیس می کردم.
- بله منم اگه یه ذره جلوش خودمو ول می دادم پدرمو در می آورد. همچین پاچه اشو گرفتم که جرئت نکرد حرف بزنه! خودش توش مونده بود ...
- بهش چی گفتی؟ اون چی گفت؟
- همه شرایط خودمو و شرایط این ازدواج مسخره رو براش گفتم اونم گفت باید فکر کنم ...
- حتما ویلا رو گفتی که کوتاه اومده ...
-  ویلا رو هم گفتم ولی دلیلش این نبود ... از اون بچه خر پولاست اگه تا  الانم شک داشتم الان دیگه مطمئن شدم. بنفشه می دونی ساعتش چه مارکی بود؟
- هان؟
- رولکس!
بنفشه چشماش گشاد شد و گفت:
- کم کمش هشت میلیون تومن پول ساعته!
- آره و فکر نمی کنم اصلا دنبال پول باشه ...
- هه ساده ای ها! این پولدارا بیشتر حرص مال دارن.
- نمی دونم در هر صورت رفته که فکر کنه.
- وای خدا جون من از هیجان دارم می میرم. بلا گرفته قبلش یه ندا بده که اینجوری آدم سکته نزنه!
خندیدم  و از جا برخاستم . باید می رفتم خونه و روی این نقشه حسابی کار می کردم  بدون نگاه کردن به آرتان و دوستاش پول میزو حساب کردم و با بچه ها از  رستوران خارج شدیم. هر چند که به قول بنفشه و شبنم نگاه آرتان تا لحظه آخر  رو من میخکوب بوده ...

خیلی استرس داشتم. تازه دوشنبه بود معلوم نبود تا پنج شنبه چه اتفاقایی قراره بیفته! با صدای زنگ گوشیم پریدم بالا و گفتم:
- مرگ! اونوقت وقتی سایلنتت می کنم می گی چرا!
بچاره  گوشی انگار شعور داشت. عکس مانی روی صفحه بود. اولین بار بود که مانی با  من تماس می گرفت. با تعجب گوشی را برداشتم و جواب دادم:
- الو ...
- سلام خواهر زن عزیز!
- به سلام داماد گلمون ... پارسال دوست امسال آشنا ... شماره گم کردین!
خندید و گفت:
- زلزله ! زبون به دهن بگیر بذار حالتو بپرسم ...
- خوبم مرسی ...
همینطور که می خندید گفت:
- کاملا معلومه که خیلی خوبی ... خانوم بیکاری یا کار داری؟
- چطور؟
- می خوام یه توک پا بیای شرکت ...
- خبری شده؟ باز چک باید حمل کنم؟ ای بابا شما منو حمال کردین رفت ...
- نخیر قرار نیست چک بهت بدم با خودت کار دارم.
- اوضع مشکوکه ها! چی کارم داری؟
- دختر خوب اگه بیای خودت می فهمی!
- خیلی خوب باشه ... الان می یام.
- آفرین پس منتظرم ...
گوشی  را که قطع کردم لباسامو عوض کردم و رفتم بیرون. حال رانندگی نداشتم زنگ  زدم آژانس بیاد. نیمائه عجیب مشکوک می زد! یعنی چی کارم داشت؟ وای خدا جون!  حتما می خواد جوش داداششو بزنه ... کاش گفته بودم سرم درد می کنه و از  زیرش در می رفتم... ولی دیگه کاری بود که شده بود. با اخم سوار آژانس شدم و  هی به جون خودم غر زدم:
-  دختر خنگ! آخه مانی با تو چی کار داره! عین این منگولا می مونی. دو ساعت  تیپ می زنه بعدشم زنگ می زنه آژانس تازه یادش می افته کجا چه خبره! سازمان  عقب افتادگان رو باید بدن تو اداره اش کنی ...
راننده که از زمزمه های من تعجب کرده بود از توی آینه زل زده بود به من. عصبی بودم تازه بدتر شدم. داد زدم:
- هان چیه؟ آدم ندیدی؟
بیچاره  ترسید و نگاشو به جلو دوخت. جلوی شرکت پیاده شدم و پول تاکسی را حساب  کردم. چقدر دلم می خواست زنگ بزنم به مانی بگم تصادف کردم نمی تونم بیام  ولی آخرش که چی؟ بالاخره یه روز منو خفت می کرد. سوار آسانسور شدم و با  خودم گفتم:
- پاچه آتوسا رو می تونی بگیری به مانی چی می خوای بگی؟
از آسانسور پیاده شدم و زنگ در شرکت را زدم. عمو قاسم درو باز کرد و با دیدن من سریع رفت کنار و گفت:
- بفرمایید خانوم خیلی خوش اومدین ...
داشتم  از خنده می ترکیدم! بیچاره چه حسابی برد ازم! وارد که شدم خود عمو قاسم  سریع مانی را خبر کرد. مانی از اتاقش بیرون اومد و با دیدن من گل از گلش  شکفت:
- به به خواهر زن عزیز!
لبخند زدم و گفتم:
- بگو نون زیر کباب ...
- می خوای آتوسا بندازتم بیرون؟
- وا چرا؟
- آخه می گه نون زیر کباب خوشمزه تر و عزیز تر از کبابه!
- حسود خانومه این آتوسا چقدر ...
منو به سمت اتاقش راهنمایی کرد و گفت:
- همین کاراش منو دیوونه اش کرده دیگه ...
- اه اه سطل ماستی هست خدمتتون؟
با تعجب گفت:
- سطل ماست می خوای واسه چی؟
- حالم بد شد از حرفات آخه! نیاز پیدا کردم بهش ...
مانی چند لحظه نگاهم کرد و بعد انگاز تازه متوجه حرف من شد که شروع کرد به خندیدن. نشستم روی مبل چرم و نرمش و گفتم:
- اووه حالا انگار چی گفتم؟ گفتی بیام اینجا دلقک بازی در بیارم بخندی؟
نشست روبروی من و گفت:
- نه گفتم بیای اینجا تا با هم دوستانه گپ بزنیم ....
- اووه کی می ره این همه راهو!
در  اتاق باز شد و عمو قاسم با سه لیوان آب پرتغال وارد شد. ابتدا سینی را  جلوی مانی گرفت و سپس خودش دو لیوان دیگر را جلوی من روی میز قرار داد.  خنده ام گرفته بود شدید ... مانی هم بدتر از من. عمو قاسم با گفتن:
- نوش جونتون ...
از اتاق رفت بیرون و اونوقت تازه من و مانی ترکیدیم از خنده و مانی در میان خنده گفت:
- چه نسخی از این بدبخت گرفتی تو ...
- می خواست درو روی من نبنده ...
- اون بیچاره از کجا باید می دونست که تو کی هستی؟
- خیلی خوب باشه قبول حال کل کل ندارم ... بگو ببینم با من چی کار داری داماد!
جرعه ای از آب پرتقالش رو خورد و گفت:
- شنیدم خواهرزنم بزرگ شده!
- اشتباه به عرضتون رسوندن ...
- ا ولی من شنیدم دو تا دوتا خواستگار برات می یاد ... اونم چه خواستگارایی!
ای خدا شروع شد! گفتم:
- از بس خرن! نمی دونن دارن از چه عجوبه ای خواستگاری می کنن. سند بدبختیشونو می خوان امضا کنن.
- خیلی هم دلشون بخواد تو یه گوله آتیشی تو خونه هر مردی که بری اون مرد خوشبخت ترین مرد روی کره زمینه و چقدر من دلم می خواست ...
- دلت می خواست چی؟
- دلم می خواست که اون مرد داداشم باشه ...
سرمو  پایین انداختم. چی داشتم که به مانی بگم. اگه بگم من بچه ام بعد دو روز  دیگه که شاید با آرتان ازدواج کنم می گه تو که بچه بودی! اگه بگم قصد  ازدواج ندارم تازه بدتر می شه. اگه بگم دلم جای دیگه است هم خودش کلی حرف  داره! چی بگم من به مانی؟ مانی که سکوتمو دید گفت:
-  خانوم خانوما شما حق انتخاب داشتین ... منم نمی خوام بهت بگم باید به  درخواست نیما جواب مثبت بدی فقط خیلی دوست دارم بدونم واسه چی بهش جواب رد  دادی. شاید ایرادی توی داداش من دیدی که اون ایراد قابل رفع شدن باشه.
- حرف سر اینا نیست مانی.
- پس چیه؟
- من و نیما به درد هم نمی خوردیم ...
-  چرا؟ چون جفتتون شیطونین؟ اتفاقا نیما اصلا پسر شیطونی نیست فقط وقتایی که  تو رو می دید هم به خاطر شادی دیدن تو و هم به خاطر شخصیت شیطون تو بود که  شیطنت می کرد.
-  مشکل اینم نیست ... مشکل اینه که من نمی تونم به نیما به چشم شوهر نگاه  کنم ... هیچ وقت اونجوری نگاش نکردم. من به نیما و تو به چشم داداشای  نداشته ام نگاه می کنم.
ارواح عمه ات! انگار یادم رفته داشتم خر می شدم جواب مثبتو بدم به نیما ... مانی چند لحظه سکوت کرد و سپس گفت:
- هیچ جوره نظرت عوض نمی شه؟
- نه ...
-  حیف شد آخه نیما خیلی داغونه . شاید درست نباشه اینا رو واسه تو بگم و  بیشتر از این غرور داداشمو له کنم ولی دلم براش می سوزه. از وقتی جواب منفی  بهش دادی یه لقمه غذا هم نتونسته بخوره ... به زحمت توی خونه پیداش می شه  وقتی هم که میاد یه راست می ره توی اتاقش ... عشقش به تو سطحی و زودگذر  نبود ... نمی تونه فراموشت کنه ...
دوباره در قالب یخی خودم فرو رفتم:
- فقط می تونم بگم متاسفم و امیدوارم هر چه زودتر فراموش کنه ...
مانی آهی کشید و گفت:
- یه چیزی دیگه هم می خواستم بگم ولی ... شاید بهتره که من نگم ...
با کنجکاوی نگاهش کردم که از جا برخاست و گفت:
- الان بر می گردم ...
از  اتاق که بیرون رفتم تکیه امو دادم به مبل و چشمامو بستم. دلم برای نیما می  سوخت. ولی هیچ دلم نمی خواست کسی فکر کنه توی این جریان من مقصر بودم. مگه  من بهش گفتم عاشق من بشه؟! حسابی توی فکر بودم و نفهمیدم کسی اومده توی  اتاق. از صدایی که درست پشت سرم بلند شد سه متر پریدم بالا:
- سلام ...
سریع برگشتم و نوید را پشت سرم دیدم. با دیدن رنگ و روی پریده من سریع گفت:
- خیلی عذر می خوام قصد ترسوندنتون رو نداشتم ...
با اخم گفتم:
- حالا که اینکارو کردین ... اصلا شما اینجا چی کار دارین؟ مگه اینجا اتاق مانی نیست؟
قدمی جلو اومد و گفت:
- مانی از من خواست که بیام ...
- مانی خواست که بیاین؟ به چه دلیل؟
- که در مورد جواب منفی شما با هم صحبت کنیم ...
نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:
- ای بابا! این مانیم امروز چه گیری داده هی دنبال دلیل می گرده ها!
- مانی دنبال دلیل نمی گرده ... این منم که می خوام بدونم چرا ؟
قبل از اینکه حرفی بزنم گفت:
- می تونم بشینم؟
- خواهش می کنم شرکت شماست! از من می پرسین؟
- اختیار دارین ... خوب نگفتین؟
- آخه چی بگم؟ دلایل من شخصیه!
- فکرشم نمی کردم که جواب رد بشنوم! فکر میکردم دست روی هر کسی که بذارم بهم نه نمی گه.
ب]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان قرار نبود(قسمت پنجم)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-پنجم</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-پنجم</guid>

<description><![CDATA[
جلوی  در خانه آتوسا که خانه ای ویلایی و بزرگ بود از تاکسی با عزیز جون پیاده  شدیم. دستی به مانتویم کشیدم و به طرف زنگ رفتم. عزیز پول تاکسی را داد و  کنار من ایستاد.......

جلوی  در خانه آتوسا که خانه ای ویلایی و بزرگ بود از تاکسی با عزیز جون پیاده  شدیم. دستی به مانتویم کشیدم و به طرف زنگ رفتم. عزیز پول تاکسی را داد و  کنار من ایستاد. زنگ را فشردم و چیزی طول نکشید که در باز شد. بدون اینکه  منتظر عزیز بمانم پریدم تو ... پرادوی مشکی نیما هم در کنار بی ام و مانی  پارک شده بود و من مطمئن شدم که او هم حضور دارد. حیاط بزرگ و پر دار و  درختشان را سریع طی کردم و به در شیشه ای رسیدم. در کمال تعجب متوجه شدم که  نیما پشت شیشه ها ایستاده و به من زل زده و در آرامش چایی می نوشد. وقتی  فهمید متوجه نگاهش شده ام سری تکان داد و عقب رفت. در را باز کردم و گفتم:
- سلام بر همگی! من اومدم.
مادر مانی و نیما &ndash; تهمینه جون- که زن خوش سیما و مهربانی بود از جا برخاست و در حالی که به رویم آغوش می گشود گفت:
- خوش اومدی دختر گلم ...
در  بغل مهربانش فرو رفتم و لحظاتی باقی ماندم. چقدر دلم می خواست مادرم زنده  بود اینچنین بغلم می کرد. خود او هم فهمیده بود چه حالی دارم که محکم منو  توی بغلش گرفته بود و می فشرد. شالم از سرم افتاده بود سر شانه ام و تهمینه  جون به نرمی موهایم را نوازش می کرد. صدای اعتراض نیما بلند شد:
-  اووه مامان! چند ساله ندیدیش؟ حالا فکر می کنه چه تحوه ای هم هست! همین  کارا رو می کنین که هی برامون طاقچه بالا می ذاره دیگه ... اصلا شده یه بار  افتخار بده بیاد خونه مون؟
از بغل تهمینه جون اومدم بیرون و در حالی که چپ چپ به مانی نگاه می کردم گفتم:
- تا وقتی یه عزب اوقلی عین تو توی اون خونه راه می ره من پامم اونجا نمی ذارم!
- اهان! واقعاً چه دلیل خوبی ... شاید من بخوام تا آخر عمر یالغوز بمونم اونوقت توام هیچ وقت نمی یای اونجا؟
بدون  اینکه جواب نیما رو بدم مشغول سلام و احوالپرسی با بقیه شدم. نیما هم لم  داد روی مبل و با چشمانش مشغول کاویدن من از نوک انگشت پا تا فرق سرم شد.  از خودم مطمئن بودم سارافون مشکی رنگی پوشیده بودم با بلوز مشکی. و گردنبند  مرواریدم را هم دور گردنم بسته بودم. نیما به صندلی کنارش اشاره کرد و  گفت:
- بیا بشین اینجا ببینمت وروجک ...
- دیدن دارم؟
- معلومه که داری!
با خنده نشستم و کنارش و در حالی که از ظرف میوه ای که آتوسا جلویم گرفته بود یک پرتغال بر می داشتم گفتم:
- چه می کنی با دانشجوهای دخملت آقای دکتر؟
نیما  استاد دانشگاه آزاد بود ... تازه یک سال بود که دکترایش را گرفته بود و از  همان سال هم در دانشگاه استخدام شده بود و شده بود سوژه من برای خنده.  نیما دماغم را فشار داد ( این کار عادتش بود) و گفت:
- اینقدر شیطون نباش ... یه ساله مخ منو تیلید کردی با این حرفات ...
-  خب مگه دروغ می گم ... همه می دونن اکثر دانشجوهای دختر دانشگاه آزاد هلو  هستن ... حالا من نمی دونم تو چته که چشمت یکی از این هلو ها رو نمی گیره.
نیما با شیطنت گفت:
- فعلا که چشم همه اون هلوها منو گرفته ... کم الکی نیست! استاد بیست و هشت ساله اونم به این خوش تیپی و خوشگلی!
- اووووه کی می ره این همه راهو؟! بذار یکی دیگه برات در نوشابه باز کنه.
- تو که باز نمی کنی مجبورم خودم باز کنم ... راستی شنیدم بازم دانشگاه قبول نشدی.
با اینکه بی منظور این حرف را زد ولی ناراحت شدم و اخم هایم در هم شد. نیما سریع فهمید. دستش را زیر چانه ام گذاشت و گفت:
- ناراحت شدی خانومی؟
- نمیا ... من خنگ نیستم!
چشمان درشت خاکستری اش را گرد کرد و گفت:
-  من کی گفتم تو خنگی عزیزم؟ من غلط بکنم تو خیلی هم باهوشی ... من فقط تعجب  کردم که با رتبه 3000 چیزی قبول نشدی. حالا هم طوری نشده که عوضش می یای  دانشگاه خودمون می شی شاگرد سوگولی خودم.
- نمی خوام ... نیما ...
- جونم؟
- با بابام حرف بزن ...
نیما لحظاتی با تعجب نگام کرد و سپس گفت:
- در مورد چی؟
از خنگیش لجم گرفت و با غیض گفتم:
- در مورد ازدواج با من ...
- هان؟!!!
- درد بگیری نیما که اینقدر خنگول تشریف داری!
- خب من نمی فهمم باید در مورد چی با بابات حرف بزنم؟
- نیما من می خوام برم ...
- کجا؟
- می خوام برم کانادا برای ادامه تحصیل ولی بابام نمی ذاره ... مرغش یه پا داره سفت و سخت می گه نه که نه.
- خب لابد دلیلی داره ...
نمی تونستم بهش بگم به خاطر اتوساست. چون نمی دونستم مانی چیزی در مورد گذشته آتوسا به خونواده اش گفته یا نه؟ از این رو گفتم:
- می ترسه من برم اونور غرب زده بشم یا چه میدونم ... بوریچی های اونور از راه به درم کنن ... از همین دلیلای مسخره!
خندید و گفت:
- اینا دلیل مسخره نیست دختر خانوم ... از نگرانی یه پدر عاشق سرچشمه می گیره.
- نیما تو منو می شناسی ... من همچین دختری ام؟
- نه ولی شاید جو زده بشی.
- گمشو ... منو باش از کی کمک می خوام.
- تو باز یادت رفت نه سال از من کوچیک تری؟
- خودت نمی ذاری آخه ...
- شاید بشه یه کاری کرد.
با خوشحالی گفتم:
- چه کاری؟!!!
از جا برخاستم ودر حالی که به سمت نیما دستشویی می رفت گفت:
- اونشو دیگه بعدا ها بهت می گم. الان چه عجله ای داری برای رفتن.
داد زدم:
- دیر می شه به خدا نیماااااااااااااااااااا.
مانی جای برادرش نشست و گفت:
- واسه چی دیر می شه؟ چرا هوار می زنی؟ باز این نیما سر به سرت گذاشت؟
- دق می ده این آخر منو ... من نمی دونم چرا همه پسرا دوست دارن دخترا رو بذارن توی خماری و بعدش از جلز ولز کردنشون حال کنن.
- بقیه پسرا رو نمی دونم ولی نیما از بچگی عادتش بوده ... حالا چی می گفتین.
نمی خواستم حالا چیزی در این مورد بداند از این رو گفتم:
- طبق معمول چرت و پرت ...
آتوسا که با آن بلوز شیک بنفش رنگ و شلوار چسبان نقره ای کلی خواستنی شده بود آن طرف نشست و در حالی که دستم را می فشرد گفت:
- آبجی کوچولوی خودم چطوره؟
صدای  آتوسا یک دنیا آرامش در خود نهفته داشت. خدایی صدایش جذاب و گیرا بود. از  لحاظ چهره هم به اندازه یک آسمان با من تفاوت داشت. چشم و ابروی کشیده مشکی  رنگ داشت با بینی کوچولوی سربالا و لب و دهان غنچه و سرخ ... برعکس من که  همه چیزم ته رنگ سبز داشت ... دستش را فشردم و گفتم:
- من که خوبم ... تو ولی انگار بهتری ... هیچ یادی از من و عزیز و بابا نمی کنی. فکر نمی کردم اینقدر شوهری باشی!
مانی خندید و آتوسا چشم غره ای رفت و گفت:
- ااا بی تربیت ... جلوی مانی اینجوری می گی باورش می شه.
- منم می گم که باورش بشه ... راستی آتوسا چقدر این شلوارت خوشگله ... از کجا خریدی؟
- مانی برام از ایتالیا آورده ...
چپ چپ به مانی نگاه کردم و گفتم:
- به من لبخند ژوکوند تحویل نده ها ... مگه نگفتم هر چی برای آتوسا آوردی باید برای منم بیاری؟ هان ؟ گفتم یا نگفتم؟
مانی دستانش را به نشانه تسلیم بالای سرش برد و گفت:
-  منو عفو کن خواهر زن جان. آخه لنگه این شلوارو منتها رنگ طلائیشو نیما از  همون بوتیک برات خرید که به عنوان سوغاتی بهت بده. فکر می کردم تا حالا  دیگه داده.
با اخم به در دستشویی نگاه کردم و گفتم:
- گوشتو دادی دست گربه؟ حالا چی می شد خودت برام می آوردی؟ این بین یه گله دختره تا حالا لابد یکیشون هاپولیش کرده رفته ...
- نه بابا نیما اهل این حرفا نیست.
- آره والا آخه پسر پیغمبره نیما خان ..
نیما از پشت سرم گفت:
- کسی منو صدا کرد؟
مانی گفت:
- ذکر خیرت بود ...
- خب خدا رو شکر که ذکر خیرم بوده نه شرم ... شما برای چی نشستین اینجا؟ پاشین ببینم دو دقیقه رفتیم مضطراح و بیایم جامونو گرفتین؟
- خوش گذشت نیما جان؟ خسته نباشی ...
نیما با خنده سر جای مانی که تازه بلند شده بود نشست و گفت:
- وروجک ...
خیاری از داخل ظرف میوه برداشتم و در حالی که خرچ خرچ می جویدم گفتم:
- نمی خوای بگی راه حلت چیه؟ من کلی فکر کردم تا حالا نیما هیچ راهی به دهنم نمی رسه ....
- زیاد فکرتو مشغول نکن ... راه حلمو وقتی بهت می گم که مطمئن بشم عملیه .
- کی؟
- به زودی زود ...
- باشه می دونم اونقدر سرتقی که خودمو هم بکشم نم پس نمی دی ...
- په نه په ... نم هم پس می دم که تو برام دست بگیری بگی نیما شاشو ...
غش غش خندیدم وگفتم:
- آباجی عنقوت کجاست؟ نمی بینمش ...
- نیومد ...
- اوا چرا؟
- درس داشت ...
برای اولین بار با حسرت گفتم:
- خوش به حالش ...
مانیا  دانشجوی کارشناسی ارشد بود و من همیشه به دانشجو بودنش غبطه میخوردم. نیما  با یک دستش دست سمت راستم را گرفت و با دست دیگرش دماغم را کشید و گفت:
- نبینم وروجک من غصه بخوره ... مطمئن باش توام یه روزی خانوم دکتر می شی و اون روز خیلی هم دیر نیست.
از ته دل گفتم:
- انشالله ...
آن  شب شام را در کنار هم خوردیم و بعد از آن همه با هم در حیاط بساط پهن  کردیم. نیما و مانی مشغول کشیدن قلیان شدند. تهمینه جون و آتوسا و عزیز جون  مشغول گپ زدن با همدیگه بودن و بابا و آقای ستوده هم از کار حرف می زدند.  حوصله ام حسابی سر رفته بود. بلند شدم و خورده چوب های کنار دیوار را روی  هم چیدم و بلند داد زدم:
- آی مردم کی بنزین و کبریت داره ؟
نیما ادای گریه در آورده و گفت:
- آخه این چه کاریه که می خوای با خودت بکنی؟ خودسوزی که نشد راه ... بذار من باهاش حرف می زنم تا بیاد بگیرتت.
دمپاییمو در آوردمو به طرفش پرت کردم. مانی گفت:
- می خوای چی کار؟
- می خوام چهارشنبه سوری راه بندازم ...
نیما اولین کسی بود که استقبال کرد. از جا بلند شد و گفت:
- ایول منم هستم ...
چهار لیتری بنزین را از داخل ماشینش در آورد و مقدار کمی روی چوب ها ریخت و درحالی که کبریتی آتش می زد دست من را کشید و گفت:
- بیا وایسا کنار ...
- نترس بابا بادمجون بم آفت نداره ...
- بادمجون بم بله ... ولی شما بادمجون تهرانی!
کبرت  را روی چوب های انداخت و آتش زبانه کشید. به همین سادگی! دست هم را گرفتیم  و با شادی و هیاهو از روی آتش پریدیم. با جیغ می خواندم:
- زردی تو از من .... سرخی من از تو ...
کم  کم آتوسا و مانی و تهمینه جون و بابا و آقای ستوده هم به جمع ما اضافه  شدند. عزیز ترجیح می داد فقط نظاره گر باشد. نیما ضبط ماشینش را روشن کرد و  صدای موسیقی تکنو حیاط را پر کرد. خودش هم شروع کرد به رقصیدن دور آتش. ما  هم دست می زدیم. خداییش رقص تکنوش حرف نداشت! چنان بیریک می زد و رقص پا  می رفت که فک من می افتاد کف حیاط. کم پیش می آمد برقصد ... وقتی رقصش تمام  شد همه با هم شروع کردیم به دست زدن. قر توی کمر من هم داشت بالا و پایین  می پرید و چقدر دوست داشتم برقصم و فقط منتظر یک بهانه بودم. نیما کنارم  آمد و گفت:
- جمعه که می یاد باهام بیا کوه تا بهت راه حلمو بگم ....
با خوشحالی گفتم:
- راست می گی؟!
صدایش همزمان با آهنگ تند و تیز نانسی بلند شد.
- آره عزیزم ...
همین  بهانه برای رقصیدنم کافی بود. همیشه اوج شادیم را با رقصیدن تخلیه می  کردم. آن لحظه هم با شادی پریدم وسط و شروع کردم به تخلیه قرهای خشک شده  کمرم. رقص عربیم حرف نداشت و هنوز کسی نتوانسته بود روی دستم بلند شود ولی  زیاد نمی رقصیدم چون به قول عزیز رقصم عشوه اش زیاد بود و هیچ وقت نمی  خواستم مردها با نگاه کردن به من تحریک بشن. نیما محو ومات به ماشینش تکیه  داده و به من خیره شده بود. حتی دست هم نمی زد ولی آتوسا و مانی و بابا و  آقای ستوده و عزیز مشغول دست زدن بودن. کش موهایم را باز کرده و چنان با  موهایم دلبری می کردم که ناگهان نیما از جمع خارج شد و سراسیمه به سمت  ساختمان دوید! با خودم اینطور فکر کردم که لابد گوشیش زنگ خورده کمی دیگر  هم رقصیدم و تمامش کردم. حسابی خسته شده بودم. همگی دوباره روی زیر انداز  نشستیم. آتشمان هم خاموش شده بود و دیگر شعله نمی کشید. کمی که گذشت نیما  هم به ما پیوست ولی دیگر آن شادابی اولیه را نداشت. تا پاسی از شب همه کنار  هم گل گفتیم و گل شنیدیم. ساعت دوازده شب بود که به خاطر خمیازه های مکرر  من بالاخره رضایت به رفتن دادیم و برخاستیم. وقتی با نیما خداحافظی می کردم  دستم را لحظاتی در میان دستان قوی و مردانه اش نگه داشت و سپس گفت:
- جمعه ساعت شش صبح دم خونه تونم ... منتظرم نذاری ...
- منتظرتم که بذارم خودش عالمی داره! کم الکی نیست که ! افتخار همراهی با یه دختر خوشگل و تو دلبرو رو پیدا کردی.
- بر منکرش لعنت خانومی ...
حس  می کردم نیما عوض شده انگار مثل قبل نبود. ولی برایم چندان اهمیتی نداشت.و  فعلا فقط راه حلش برایم مهم بود. بالاخره خداحافظی کردیم و به سمت خانه به  راه افتادیم . 
&nbsp;
پنج  شنبه ها هم برای خودش عالمی داشت. دوباره از صبح با شبنم و بنفشه قرار  گذاشته بودیم برای رفتن به پاتوق. بابا هم دیگه به پاتوق رفتنای پنج شنبه  من عادت کرده بود. برای همین هم گیر نداد و حتی سوئیچ ماشین را به عزیز جون  داده بود که به من بدهد. می دونستم که می خواد در دهن منو ببنده. می دونست  که اگه یه ذره دیگه بهم فشار بیاره یهو منفجر می شم و گندش شهرو پر می  کنه. یه تیپ جیغ دیگه زدمو ساعت هشت از خونه زدم بیرون. بنفشه و شبنم را هم  سوار کردم و با شادی و سر خوشی به سمت پاتوق راه افتادیم. بنفشه گفت:
- چقدر خوشحالم که امشب جیگرو می بینم ....
- بترکی تو که سیری نداری ... آخه واسه چند تا پسر می خوای غش و ضعف کنی؟ بسه دیگه ...
- نه قول می دم این آخریش باشه ...
- ا پس اگه دوباره یه فیلم از گلزار رفت رو پرده و تو خواستی غش کنی من می دونم و تو ...
- خب اون که تو دسترس نیست فعلا می چسبیم به همین که در دسترسه ...
من وسط بحث رفتم و گفتم:
- اسمشم نمی دونی هنوز بیچاره ...
-  آره واقعاً ... اون چشم خاکستریه که فربد بود ... اون چشم سبزه بهراد ...  اون چشم آبیه آرسام ... ولی این خوشگل شهر غصه ها هنوز اسمشم معلوم نیست  ...
- ولی خیلی با شخصیته!
- بله البته اگه تو بذاری ... یهو دیدی با این تابلو بازیات لج پسره رو در میاری و میاد می شوره می ذارتت کنار ...
- غلط کرده ...
-  یعنی می میرم برای این احساسات تو ... تا همین حالا داره جون می ده برای  پسره بعد یهو می گه غلط کرده ... خره اگه کسیو دوست داری که نباید از دستش  ناراحت بشی.
-  راست می گه عین رابین توی کتاب الهه شرقی ... هی این دختره این پسره رو  چزوند اون وقت رابین چی می گفت؟ بمیرم الهی! می گفت من به خودم حق نمی دم  از دست تو ناراحت بشم!
بنفشه با غیض گفت:
- من کی گفتم عاشقشم؟ فقط ازش خوشم می یاد!
- عشق از همین شروع می شه.
- پاشین جمع کنین کاسه کوزتونو ... من عمرا اگه عاشق بشم ... همین شبنم خر شده بسه دیگه.
رو به شبنم که اخم هایش در هم شده بود گفتم:
- شبنمی سه چهار ساله که با مایی ولی هیچ وقت نگفتی چی شد که عاشق این پسر خاله ات شدی ...
شبنم پوزخندی زد و گفت:
- عاشقی که دلیل نداره ...
- یعنی هیچ ماجرایی نداری؟
- چرا اتفاقا ماجرا برای گفتن زیاد دارم.
بنفشه خیز گرفت و گفت:
- خو پ بگو ... منم که مشتاق شنیدن!
منم با خنده گفتم:
- منم حساس!
شبنم گفت:
- قضیه اش مفصله!
بنفشه گفت:
- خواهش می کنم بگو ...
شبنم به رستوران اشاره ای کرد و گفت:
- فعلا که رسیدیم. بذارین بریم تو براتون تعریف می کنم ...
ماشین  رو توی پارکینگ پارک کردیم و وارد شدیم. میزی که همیشه سر آن می نشستیم  خالی بود. بی اراده نگاهم به سمت وسط رستوران کشیده شد. بهراد و آرسام و  فربد سر میز نشسته بودند و طبق معمول با نگاهشان داشتند ما را می خوردند.  بنفشه با لب و لوچه آویزون گفت:
- نیومده!
شبنم هم خندید و گفت:
- فهمیده تو براش تور پهن کردی
- واه واه دلشم بخواد.
روی صندلی نشستم و گفتم:
- بتمرگین اینقدر قال نکنین. تابلو نیستین شما دیگه بنر شدین!
بنفشه و شبنم با خنده نشستند و بنفشه گفت:
- به درک که نیومده ... برای من چیزی که زیاده پسره! بنال شبنم ببینم این اردلان با تو چی کار کرده؟
شبنم خندید و گفت:
- چه احترامی هم به من گذاشت!
- خیلی خب حالا خانوم دکتر لطفا بفرمایید ...
قبل  از اینکه شبنم شروع کنه گارسون اومدو سفارش غذا گرفت. بعد از سفارش دادن  من و بنفشه زل زدیم توی دهن شبنم. شبنم هم که متوجه کنجکاوی ما شده بود آهی  کشید و گفت:
-  از وقتی که خودمو شناختم و تونستم دست چپ و راستمو تشخیص بدم فهمیدم که  نسبت به اردلان احساس عجیبی دارم. یعنی زیر بار زور از طرف هیچ کس نمی رفتم  ولی اردلان هر چی که می گفت من می گفتم باشه. کتکم می زد صدام در نمی  یومد. حرصم می داد اعتراضی نمی کردم و خلاصه ... من از بچگی عاشق بودم. ولی  صدام در نمی یومد و هیچ وقت هم نمی خواستم بذارم که اون بفهمه من چقدر  دوسش دارم... پونزده سالم بود که یه بار به طور اتفاقی قرار شد با اردلان  از خونه مادربزرگم بریم خونه ما ...اولین بار بود که با هم تنها شده بویدم.  اردلان اولش اصلا حرفی نمی زد ولی یهو گفت:
- شبنم بریم کافی شاپ یه چیزی بخوریم؟
یهو  مات شدم. اردلان بود که از من درخواست می کرد بریم کافی شاپ؟ نمی دونستم  باید خوشحال باشم یا ناراحت؟ باید برداشتی می کردم یا نه؟ اینو یادم رفت  بگم که اردلان با اینکه خیلی مغرور بود ولی بعضی وقتا نگاهاش خیلی خاص می  شد. حس می کردم که اونم نسبت به من بی تفاوت نیست ... برای همینم پیش خودم  گفتم شاید می خواد حرفی بزنه. اون موقع اردلان نوزده سالش و سال اول  دانشگاه بود. دردسرتون ندم ... رفتیم کافی شاپ و هر دو آب پرتغال سفارش  دادم. اردلان برام حرف می زد از دانشگاهش می گفت از برخوردش با دخترای  جلبرگ دانشگاه ... اونایی که خودشونو می چسبونن به پسرا و اینا ... کلی از  دستش خندیدم ... کم کم حرف زدن اردلان عوض شد به من من افتاده بود ...  انگار یه چیزی می خواست بگه ولی نمی تونست. منم که کلی تو شوک بودم و نمی  تونستم برای کمک کردن بهش چیزی بگم. بالاخره دلو زد به دریا و از احساسش  گفت. از اینکه منو دوست داره!
یهو بنفشه پرید وسط حرفش و گفت:
- جدی؟ بهت اعتراف کرد که دوستت داره؟! پس چته دیگه؟
شبنم پوزخندی زد و گفت:
-  آره گفت ... ولی ... این تازه اولش بود شنیدی که می گن که عشق آسان نمود  اول ولی افتاد مشکل ها؟ قضیه منه ... اون روز منم به اردلان گفتم که دوسش  دارم و اردلان ازم خواست شش سال صبر کنم تا درس و سربازیش تموم بشه و بیاد  خواستگاریم. به قول خودش فقط می خواست از اینکه منو داره مطمئن بشه. منم که  سرخوش! گفتم براش صبر می کنم. خلاصه اون روز تموم شد ولی تازه دوستی من با  اردلان شروع شده بود با هم بیرون می رفتیم تلفنی حرف می زدیم و کلی تو عشق  هم غرق بودیم. بهش گفتم می خوام به مامانم همه چیزو بگم تا راحت تر باشیم.  فکر می کردیم هم مامانم از خداشه که اردلان دامادش بشه ... هم خاله ام منو  خیلی دوست داره و حرفی نداره که من عروسش بشم. من و اردلان هر دو اینجوری  فکر می کردیم. ولی وقتی من قضیه رو برای مامانم تعریف کردم مامانم عین بمب  منفجر شد:
- تو غلط کردی ... تو گه خوردی ... من جنازه تو رو هم روی دوش اردلان نمی ذارم! اون آدمه که تو بهش دل بستی؟
من  دهنم عین دهنه غار باز مونده بود و نمی تونستم حرفی بزنم اصلا فکرشو هم  نمی کردم که این عکس العمل مامان باشه! بابا هم وقتی فهمید بدتر از مامان  بهم توپید و گقت دیگه حق ندارم اردلان رو ببینم. از اون طرف خونواده اردلان  هم مخالفت کرده بودن شدیییید!
- آخه چرا؟
- قضیه بر می گرده به گذشته ها ... من اصلا فکرشو هم نمی کردم که پشت قضیه ما جریاناتی نهفته باشه.
- چی بود آخه؟
-  یه بار که کلی گریه و زاری کردم و از مامانم خواستم برام دلیل مخالفتشون  رو بگه برام تعریف کرد که بابای اردلان توی جوونی با یه زن خراب ریخته روی  هم ... قبل از ازادواج با خاله من! می زنه و اون زنه ازش حامله می شه. زنه  هم می ره شکایت می کنه که شوهر خاله منو مجبور کنه باهاش ازدواج کنه. شوهر  خاله منم بدون اینکه به کسی چیزی بگه می یاد خواستگاری خاله من و بی سر و  صدا عقدش می کنه. به دلیل اینکه اون زنه خودش بره بچه رو سقط کنه. اون فکر  می کرده زنه راضی نمی شه زن دوم بشه و می ره بی سر و صدا بچه رو می ندازه و  قال قضیه می خوابه. در حالی که اشتباه می کرده اون زنه می خواست هر طور که  شده با یکی ازدواج کنه و از زندگی نکبتش خلاص بشه. ساده تر از شوهر خاله  منم کسیو گیر نیاورده بود. دادگاه هم شوهر خاله هه رو مجبور می کنه که زنه  رو عقد کنه.
- خب؟
-  هیچی دیگه شوهر خاله منم می شه یه مرد دو زنه ولی نمی ذاره کسی بفهمه.  هیشکی هم نمی فهمه جز بابای من و پدر بزرگ مرحومم. پدر بزرگم که تا می فهمه  می بینه هیچ کاری از دستش بر نمی یاد و خیلی زود دق می کنه. تخم کینه شوهر  خاله ام از همون روز توی دل مامانم ریشه دووند. چون مامانم عاشق بابا  بزرگم بود. یه عشق عجیب غریب این پدر و دختر نسبت به هم داشتن. بابای من به  مامانم می گه به ما مربوط نیست ولی مامانم ساکت نمی شینه و همه تلاششو می  کنه که طلاق خاله امو بگیره. ولی مادر بزرگم که نمی خواسته مهر طلاق روی  پیشونی خاله ام بخوره قبول نمی کنه و به مامانم می گه به تو هیچ ربطی  نداره! مامان منم دیگه پاشو می کشه کنار ولی همیشه از شوهر خاله ام نفرت  داشته. شوهر خاله امم سر قضیه اینکه مامانم جلوش گارد گرفته و حتی میخواسته  طلاق خواهرشو بگیره از مامان من کینه به دل می گیره. دیگه کسی خبری از اون  زنه نداشت و تا همین حالا هم کسی نمی دونه اونا کجان؟ فقط شنیدن که یه بچه  دیگه هم از اون زنه پیدا کرده. حالا شوهر خاله من هم خاله امو داره با  اردلان و آناهید ... هم از اونور اون زنه رو داره با یه پسر بزرگتر از  اردلان و یه دختر هم سن آناهید. مامان و بابام می گن تره به تخمش می ره  حسنی به باباش! بابای اونم زیر بار نمی ره چون می دونه جیک و پوکشو مامان و  بابای من می دونن. اردلان در این مورد هیچی نمی دونه و مامانم گفته هیچ  وقت هم نباید بفهمه. چون ممکنه به سرش بزنه و کاری بکنه که باعث پشیمونی  بشه. حالا من دلیل مخالفت اونا رو می دونستم ولی اردلان نه. اردلان گیج و  گنگ بود ولی همیشه به من می گفت از همه می گذرم به خاطرت. اوایل برای منم  زیاد مهم نبود ... می گفتم دلیل نمی شه خبط پدر رو پای پسر بنویسن. دلیل  نمی شه که چون باباش هرزه بوده اونم همینجوری باشه ولی اینا همه اش حرف  بود. منم کم کم تخم شک و بد بینی توی دلم کاشته می شد. خون اردلان رو با شک  هام توی شیشه می کردم. کم کم احساسم هم داشت نسبت بهش کم می شد. هی نسبت  بهش سردتر و بی تفاوت تر می شدم. اون هم باید غرغر های پدر و مادرشو تحمل  می کرد هم سردی های منو. دلم براش می سوخت. ولی بالاخره کاری که نباید می  شد شد و من یه بار که حسابی با اردلان دعوام شد رابطه مو باهاش تموم کردم.  گفتم نمی خوام باهاش ازدواج کنم اردلان حسابی جا خورد ولی حتی یه بارم ازم  نخواست که این کارو نکنم فقط ازم پرسید این حرف آخرته و من گفتم آره. بعدش  همه چی تموم شد! به همین راحتی ...
- جدی می گی؟
-  آره ... من فکر می کردم بهتر از اردلان خیلی برای من هست ولی اشتباه می  کردم. شاید بهتر از اون برام باشه ولی مهم اینجاست که هیچ کس برای من  اردلان نمی شه. من روحمو به اون تقدیم کردم هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم.  یک ماه بعد از جداییمون فهمیدم که بی اون هیچی نیستم و چه غلطی کردم حتی  ازش خواستم که منو ببخشه ولی اردلان منو نبخشید و رفت دنبال زندگی خودش.  هنوزم از نگاهاش می خونم که میمیره برام ولی دیگه یه جورایی به احساس من  اطمنیان نداره و جدایی رو ترجیح می ده. خونواده ها خیلی از این جدایی  خوشحال شدن به خصوص خاله ام! و تنها کسی که از اون زمان تا حالا داره زجر  می کشه منم. اردلان درسشو تموم کرد و الانم داره می ره سربازی. بعد از  اینکه سربازیش تموم بشه هم خاله ام خیلی راحت زنش می ده و من می مونم و  عشقی که روز به روز داره تندتر می شه.
- ولی آخه این که نمی شه! این انصاف نیست.
-اشتباهی بود که خودم کردم.
دستشو گرفتم و گفتم:
- شبنم اینایی که تو گفتی رو من نمی دونستم ولی باور کن هر کاری از دستم بر بیاد برای دوباره با اردلان بودنت می کنم. هر کاری ....
- مرسی عزیزم ولی فکر نکنم کاری از دست کسی بر بیاد.
بنفشه گفت :
- بسپارش به ما ...
- می دونین چیه بچه ها؟! به خودم امیدوار شدم.
- واسه چی؟
- فهمیدم حرفام حسابی شما رو میخکوب کرده بود و اینقدر محو شده بودین که اصلا نفهمیدین گربه چشم عسلی هم اومد.
بنفشه از جا پرید و با جیغ جیغ گفت:
- کو کجاست؟
من  و شبنم خندیدیم و بنفشه با شادی به میز آنها نگاه کرد. گربه چشم عسلی با  ژست قشنگ و تیپ محشرتر از بار قبلش سر میز نشسته بود و مشغول صحبت با  دوستانش بود.
بنفشه  از جا برخاست و به بهانه اینکه به گارسون سفارش آب بدهد با ناز از جلوی  میز آنها رد شد تا او را بهتر ببیند. ولی آن پسر حتی نیم نگاهی هم به سمت  بنفشه نینداخت و بنفشه دست از پا دراز تر برگشت و ما کلی او را مسخره  کردیم. وقتی بنفشه نشست اینبار نوبت او بود که بلند شود. از جا برخاست و به  سمت گارسون رفت. شاید می خواست برای خودش غذا سفارش بدهد. مشغول صحبت با  گارسون بود که در یک لحظه حساس (البته از نظر ما) فربد او را صدا کرد و ما  بالاخره اسم این شاهزاده رویایی را فهمیدیم:
- آرتان ... گوشیت داره زنگ میخوره.
بنفشه ول شد روی میز:
- آرتااااااااااااان ...
شبنم گفتم:
- جونم اسم ....
- حالا یعنی چی این اسم؟
بنفشه سریع گوشیش را در آورد و گفت من معنی اسمای اصیل رو توی گوشیم دارم. تند تند سرچ کرد و گفت:
- یعنی پربرکت ... و نام پدرزن داریوش کبیر ... و همینطور یکی از پهلوانان سنتی آریانا ...
سری تکان دادم و گفتم:
- چه اسم اصیلی! ایرانیه ایرانی ...
- خیلی با کلاسه!
زدم تو سر بنفشه و گفتم:
- جدی اگه بهت پیشنهاد دوستی بده قبول می کنی؟
- با کله!
- خاک تو سرت تو یه بار سرت به سنگ خورد یعنی ...
بنفشه جرعه ای از نوشابه ای که گارسون روی میز گذاشت و رفت را نوشید و گفت:
-  بچه ها یه چیزی رو بهتون بگم ... من هر چی می گم شوخی می کنم. فکر می کردم  تا الان منو شناختین. ولی می بینم اینطور نیست. من از دوستی با پسرا  بیزارم. چون همه اشون فقط یه هدف دارن ... می یان جلو می گن سلام ... می گی  علیک سلام ... می گن خونه مون امشب خالیه می یای؟
با شبنم هرهر خندیدیم و گفتیم:
- نه دیگه همه اشون!
- اکثرشون ...
- حالا هر چی! اینو گفتم که بدونین این کارا فقط محض خنده اس وگرنه این آرتان خان هر چی می خواد باشه باشه. ارزونی مامان جونش.
زدم توی کمرش و گفتم:
- باریکلا! حقا که دوست خودمی.
- با بابات چی کار کردی؟
- هیچی شیرشو دادم خوابوندمش و اومدم بیرون
- گمشو ...
- خب چی کارش کنم؟ بابای]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان قرار نبود(قسمت چهارم)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-چهارم</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-چهارم</guid>

<description><![CDATA[

با صدای غصبی عزیز جون چشمام به زور باز شدن:
-  آخه دختر مگه خواب جا کردی؟ ساعت دوازده ظهره! پاشو اینقدر که خوابیدی می  ترسم زردی بگیری! رنگت زرد شده. دم اذون ظهره پاشو مادر ... خوب نیست دم  اذون خواب باشی.
برای مشاهده به ادامه مطلب بروید

با صدای غصبی عزیز جون چشمام به زور باز شدن:
-  آخه دختر مگه خواب جا کردی؟ ساعت دوازده ظهره! پاشو اینقدر که خوابیدی می  ترسم زردی بگیری! رنگت زرد شده. دم اذون ظهره پاشو مادر ... خوب نیست دم  اذون خواب باشی.
خواستم پتو را روی سرم بکشم که عزیز پتو را چنگ زد و گفت:
-  ا هر چی هیچیش نمی گم پرو می شه. پاشو این دوستاتم هزار بار بهت زنگ زدن.  می گن گوشیت خاموشه. این گوشیو بابات برات خریده که خاموش کنی؟ مادر یه وقت  یکی کار مهم بات داشته باشه.
خیر  فایده نداشت! هر چی گوشمو توی بالش فشار می دادم و چشمامو محکم تر روی هم  فشار می دادم که خواب نازنینم نپره فایده ای نداشت. درد اجبار چشم گشودم و  عنق نشستم لب تخت. عزیز تند تند در حال جمع آوری تنقلات و لباس های ریخته  شده کف اتاق بود و در همان حال غر هم می زد. هرچقدر هم که صبح ها بی حوصله  بودم و حوصله کسی را نداشتم حوصله عزیز جون رو داشتم. بلند شدم و بلند  گفتم:
- سلام عزیز جون ... صبحت بخیر ...
-  سلام به روی ماه نشسته ات. برو دست و صورتتو بشور صبحونه ات هم روی میز  آشپزخونه اس ... اگه میلت می کشه بخور اگه هم نه که وایسا یه باره ناهار  بخور.
بی  حرف از اتاق خارج شدم و به سمت آشپزخانه رفتم. تکه ای نان خشک از روی میز  برداشتم و خرچ خرچ جویدم. از آشپزخانه بیرون آمدم و روی کاناپه جلوی تی وی  ولو شدم و با کنترل شروع کردم این کانال اون کانال کردن. پی ام سی داشت  موزیک ویدئوی شادمهر آهنگ حالم عوض شده رو می داد. عاشقشششش بودم. صداشو تا  ته زیاد کردم و پامو دراز کردم و روی میز گذاشتم. فکرم عجیب مشغول بود.  بابا که آب پاکی رو ریخته بود روی دستم. باید خودم یه کاری می کردم. ولی  آخه چی کار؟ هر چی هم که طلاهامو می فروختم و پول رفتن رو جور می کردم آخرش  نیاز به اجازه بابا داشتم. اهل قاچاقی رفتن و این حرفا هم نبودم. همینم  مونده بود برم و بیفتم دست یه آدم نا اهل. پس چه خاکی باید تو سرم می  ریختم. اصلاً حواسم به آهنگ نبود مدام توی ذهنم داشتم نقشه می کشیدم. باید  بابا رو راضی می کردم ولی آخه به چه قیمتی. اینقد توی فکر فرو رفته بودم که  متوجه صدای زنگ نشدم. یکی دستش را روی زنگ گذاشته بود و قصد برداشتن  نداشت. از داد و هوار عزیز متوجه شدم و پردیم آیفون رو برداشتم:
- کیه؟
صدای عصبی بنفشه بلند شد:
- عزرائیل!
- شرمنده ما جون به عزیرائیل نمی دیم.
- به من می دی ... یالا درو باز کن که اومدم جونتو بکشم بیرون
- از کجام؟
- از تو حلقت دختره منحرف! فکر کردی از کجات می کشم بیرون؟ تو باید ناکام از دنیا بری. وا کن این درو تا جرش ندادم!
خنده ام گرفت و درو باز کردم. اینقدر عصبی شده بود که می خواست درو جر بده!!!! چیزی طول نکشید که شبنم و بنفشه پریدن روی سرم:
- نکبتتتت چرا ماس ماسکت خاموشه؟ فکر کردی من دوست پسرتم که گوشیو خاموش کنی برات دق مرگ شم؟
خندیدم و گفتم:
- ای بابا! چته؟ چرا رم کردی؟ جفتک نزنی یه وقت!
- برای چی دیشب تاحالا گوشیتو خاموش کردی؟
- می خواستم لالا کنم می دونستم شما دو تا نمی ذارین. گوشیمو خاموش کردم که راحت بخوابم
شبنم خیز گرفت و گفت:
- حالا ما شدیم مزاحم؟ حالا نشونت می دم مزاحم کیه. شبنم بیارش ...
کشان  کشان مرا به سمت زیر زمین کشیدند. هر چه جیغ و داد می کردم فایده ای  نداشت. در زیر زمین را باز کردند و هر سه وارد شدیم. آب استخر از تمیزی مثل  آینه شفاف بود. هر دو با هم مرا به سمت استخر کشیدند و هلم دادند توی آب.  فرو رفتم زیر آب و چند لحظه نفسم بند آمد. خدا رو شکر شنا بلد بودم. ولی  لباس هایم سنگین شده بود و شنا را برایم سخت می کرد. با بدختی خودم را به  پله ها رساندم و بالا رفتم. شبنم و بنفشه داشتم هر هر می خندیدند. موهایم  را از توی صورتم کنار زدم و در حالی که لباس هایم را از تنم در می آوردم  گفتم:
- تا حالا کسی بهتون گفته عوضی!؟
شبنم گفت:
- نه والا!
- عوضیــــــــــــا! نمی گین خفه می شم؟ مهلت نمی دین آدم لباسشو در بیاره.
- حقت بود. می دونی دیشب تاحالا چقدر نگرانت شدیم. دیگه صبح زنگ زدیم خونه تون که عزیزت گفت خواب تشریف دارین. 
با حوله ای که روی صندلی های کنار اسختر افتاده بود بدنم را خشک می کردم که شبنم سوتی زد و گفت:
- تا حالا لختتو ندیده بودم ...جونم هیکل!
حوله را پیچیدم دور خوردم و گفتم:
- درددددد! بیشعور ندید بدید. نگاه نکنین!
بنفشه اومد کنارمو و گفت:
- هر کی رو بتونی رنگ کنی منو نمی تونی! بگو چرا دیشب گوشیتو خاموش کردی؟ چرا حوصله نداشتی.
بنفشه  از خواهر به من نزدیک تر بود. من می گفتم ز آب زاینده رو سر می کشید و بر  می گشت. محال بود حالم را نفهمد. باید با دوستانم مشورت می کردم سه فکر  بهتر از یک فکر بود. هر چند که بعید هم می دانستم آنها با این مغزهای فندقی  شان چیزی بیشتر از من به ذهنشان برسد. آهی کشیدم و در حالی که روی صندلی  می نشستم گفتم:
- دیشب با بابام حرف زدم.
گوش های بنفشه و شبنم عین رادار دراز شد و این طرفم و آن طرفم چهارزانو روی زمین نشستند و همزمان گفتند:
- خب؟
- خب نداره ... از اولم معلوم بود چی می شه
- نذاشت؟
- نه ... گفت نمی شه!
- اگه میذاشت جای تعجب داشت.
- حالا می گین چی کار کنم؟
- حالا می خوای چی کار کنی؟
چپ چپ نگاهشان کردم و گفتم:
- منو باش با چه دو تا اسکولی دارم یعنی مشورت می کنم! 
بنفشه دستی توی موهایش کشید و گفت:
- آخه چی بهت بگم. با بابات نمی شه در افتاد!
- می دونم ... ولی راه دیگه ای هم برام نمونده.
- بهتره نیروتو صرف یه کار دیگه بکنی.
- چه کاری؟
- راضیش کن اسمتو بنویسه کلاس کنکور که سال دیگه قبول بشی.
- چی می گی بنفشه؟ تو خودتم عین من یه سال پشت کنکور موندی! می دونی چه دردی داره ... حالا انتظار داری من یه سال دیگه هم بمونم؟
-  آخه راه دیگه ای نداری! بابای تو خیلی غد و یه دنده اس. عمراً اجازه نمی  ده. من می دونم حتی اگه اجازه هم بده خونتو تو شیشه می کنه. نمی ذاره اونور  آب یه آب خوش از گلوی تو پایین بره.
- من از اونم غدتر و یه دنده ترم. دختر خودشم! در ضمن اونش مهم نیست. من فقط پام برسه اونور ... بقیه اشو خودم می تونم درست کنم.
- پاسپورتتو گرفتی؟
- پارسال که می خواستیم بریم ترکیه گرفتم. با بابا مشترک بودم ولی چون هجده سالم تموم شده بود مجبور شدم جداش کنم. 
شبنم با هیجان گفت:
- وای گفتی هجده سالت تموم شده یاد تولدت افتادم ... کی بود؟
چپ چپ نگاش کردم که گفت:
- چیه؟ 
- اولا که این وسط چه ربطی داشت؟ به قول معروف کار بد صدادار چه ربطی داره به شقیقه؟ دوما توی قزمیت تولد دوستتو نمی دونی کیه؟
نیشش باز شد و گفت:
- بیست و شش اسفند ... درسته؟
پشت چشمی نازک کردم و گفتم:
- بله.
- تولد می گیری؟ تولد پارسالت خیلی خوش گذشت!
- آره میگیرم. شما پسر ندیده ها بایدم با دیدن اون همه پسر تو تولد من ذوق مرگ بشین.
- خداییش ترسا من موندم با اون همه پسر خوشگل و نانازی که تو فامیل شمان تو چرا تا حالا دست به کار نشدی و یکیشونو تور نکردی.
- نیازی به تور کردن نداره. همه اشون توی تور هستن. 
- خب پس بجن...
یه دفعه مثل انسان های برق گرفته ساکت شد. با تعجب گفتم:
- شبنم چت شد یهو؟ برق گرفتت؟
- به خدا که راهش همینه ترسا!
- راه چی؟
- راه رفتنت اونور آب ...
فقط نگاش کردم. سر از حرفاش در نمی آوردم. بنفشه هم با تعجب نگاش کرد و گفت:
- نکنه منظورت اینه که ...
- آره چرا که نه؟ به خدا راهش همینه.
کلافه داد زدم:
- دِ یکیتون اون زبونو تو حلقش بچرخونه و بگه چی تو فکرتونه؟
بنفشه نفسش را با صدا بیرون داد و گفت:
- هیچی به نظر من اصلا گفتن نداره چون تو زیر بار نمی ری. هر چند که راه خوبیه.
دستم را زیر چانه بنفشه گذاشتم و گفتم:
- بنفشه ... من برای رفتن اونور هر کاری می کنم! هر کاری! پس بگین.
بنفشه شانه بالا انداخت و رو به شبنم گفت:
- خودت بگو ... من جرئت ندارم.
اینبار نگاهم به سمت شبنم که با نگاهی مشتاق به من خیره شده بود کشیده شد.
... 
&nbsp;
بعد از چند لحظه زل زدن به من بالاخره دهان گشود و گفت:
- راهش تو شووره!
بر و بر نگاهش کردم. بنفشه پوزخندی زد و گفت:
-  می گم فایده نداره ... نگاش کن عین بزبز قندی شد ... الان تا چند لحظه  دیگه هم عین آتشفشان می پکه ترکه هاش می خوره تو پوز من و تو ...
سری تکان دادم و گفتم:
- نه جدی من متوجه نشدم ... راهش تو شوهره؟ یعنی چی؟
بنفشه نفس پر صدایی کشید و گفت:
- یعنی اینکه زحمت می کشین می رین شوهر می کنین. اونوقت بابات راحت می ذاره بری ... چرا؟ چون دیگه اختیارت دست یه نفر دیگه است.
چند  لحظه به قیافه های چشمک زن بنفشه و شبنم خیره خیره نگاه کردم و سپس به طور  ناگهانی منفجر شدم. البته نه از خشم بلکه از خنده. چنان زدم زیر خنده که  بنفشه و شبنم پریدند بالا ... اینقدر خندیدم که صندلی از زیر پایم در رفت و  ولو شدم کف زمین. با دیدن این صحنه شبنم و بنفشه هم خنده شان گرفت و زدند  زیر خنده. هر سه به قدری خندیدیم که بی حال شدیم. کم کم خنده ام تبدیل به  لبخند شد و آرام گرفتم شبنم و بنفشه هم همینطور. بنفشه با ته مانده لبخندش  گفت:
- حقت بود! چرا بیخود عین دیوونه ها می خندی؟ حالا خنده ما دلیل داشت ولی علت خندیدن تو چی بود؟ 
- حرفتون برام خیلی عجیب غریب بود ... یه لحظه تصور کردم که دارم شوهر می کنم! همین منو به خنده انداخت.
- خنده داشت؟ آخه دختر کجای شوهر کردن خنده داره؟ من از خدامه یکی بیاد منو بگیره! اونوقت این ...
اخم کردم و گفتم:
- بنفشه سوگند منو یادت رفته؟
بنفشه هم اخم کرد و گفت:
- خاک تو سرت کنم اگه به خاطر یه سوگند ...
-  فقط به خاطر اون نیست. خودت هم می دونی که من از همون وقت که به سن بلوغ  رسیدم حس کردم که نسبت به جنس مخالف هیچ کششی ندارم ... اون سوگند هم به  خاطر همین بود.
شبنم با منگی پرسید:
- چه سوگندی؟
بنفشه گفت:
-  یه بار این گور تو گوری سوزن کرد نوک انگشتش و بعد هم گوشه دفتر خاطرات  مشترکمونو انگشت زد زیرش هم نوشت سوگند به وفاداری که من تا آخر عمرم به  تنهایی خودم وفادار خواهم ماند. هیچ وقت اجازه نخواهم داد هیچ مردی پا به  حریم تنهایی ام گذاشته و آن را در هم بشکند!
شبنم خندید و گفت:
- جونم کتابی!
بنفشه هم خندید و گفت:
- همینو بگو ...خودمم اون روز اینقدر بهش خندیدم.
- حالا از این حرفا بگذریم ... به خدا ترسا راهش فقط همینه.
زدم پس کله اش و گفتم:
-  آخه اینم حرفه که تو می زنی؟ من می خوام از ایران برم چون می خوام دیگه  اسیر بابام نباشم. اونوقت تو می گی شوهر کنم؟ خیلی ببخشیدا ولی من بابامو  ترجیح می دم حداقل دیگه می دونم که اسارتم دائمی نیست. سی سالو که رد کنم  دیگه آزاد می شم. ولی اون مرتیکه رو چه جوری می تونم کله کنم؟
- اشتباهت همینجاست دیگه! من که نمی گم بیا برو دائمی زن یکی شو که ...
جیغ زدم:
- گاله تو ببند شبنم! من بیام برم صیغه بشم؟ مگه فاحشه ام؟
-  اوییییی حرف دهنتو بفهما! فاحشه ها صیغه نمی شن همین جوری راحت حال می  کنن! اولاً ... دوماً کی گفت صیغه؟!!! البته اونش دیگه به خودت مربوطه که  دائمی باشه یا موقت. ولی تو زن یه نفر بشو که میخواد بره اونور آب یه پولیم  بهش بده. اونم تو رو می بره اونور و بعد از هم جدا می شین به همین راحتی!  یا یه نفرو پیدا کن که به شکل صوری با تو ازدواج کنه بعدش تا رفتین اونور  ازش جدا شو. یه پولیم بهش بده. اونم بر می گرده به همین راحتی!
-  چرت و پرت می گیا! می دونی این کار یعنی چی؟ اول از همه دارم به اعتماد  بابام خیانت می کنم. دوما دارم خودمو زیر سوال می برم. بعدشم این کار یه  ریسکه از کجا معلوم که طرف راضی بشه منو طلاق بده؟ اگه دبه در آورد چه خاکی  تو سرم کنم؟
- دیگه اونش به خودت بستگی داره. باید یه جوری شرط و شروط بذاری که نه سیخ بسوزه نه کباب
از جا بلند شدم و در حالی که نفس عمیقی می کشیدم گفتم:
- نه این کار شدنی نیست ... از فکرش بیاین بیرون ... باید بریم دنبال یه راه بهتر.
بنفشه سری تکان داد و گفت:
- می دونستم قبول نمی کنی. ولی اینو هم بدون که بابای تو تحت هیچ شرایطی دیگه ای راضی نمی شه.
همینطور که داشتم از پله های زیر زمین بالا می رفتم گفتم:
- مهم نیست! راضی نشه. بهتر از این کاره.
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
شب  بود. بنفشه و شبنم رفته بودن. تنها نشسته بودم جلوی لب تابو الکی چت می  کردم. کاری جز چت کردن و تلویزیون نگاه کردن نداشتم. پسره عکسشو گذاشته بود  گوشه صفحه. شبیه میمون بود من نمی دونم با چه اعتماد به نفسی این عکسو  گذاشته! نوشت:
- عزیزم asl می دی plz؟
- شما اول ...
- سیامک 26 the
زیر لب گفتم:
- حقا که سیایی!
نوشتم:
- رز 28 teh
سنمو بالاتر گفتم که دمشو بذاره روی کولشو بره. خوشم نیومده بود ازش ولی با اینحال نمی دونم چرا داشتم جوابشو می دادم. نوشت:
- او عزیزم از من بزرگتری
- آره ببخشید که دو سال زود به دنیا اومدم. دوست داری برم توی فیریزر تو بری توی زودپز؟
- نکنی این کارو خوشگل خانوم
- تو مگه منو دیدی که می گی خوشگل خانوم اولا ... دوما چرا اینکارو نکنم؟ برای نجات جون تو هم که شده باید این کارو بکنم.
- نجات جون من؟
- آره عزیز دلم می ترسم افسردگی بگیری خودکشی کنی خونت بیفته گردنم. 
اسمایل خنده گذاشت و نوشت:
- شیطون خانوم ... من اصلا با بزرگتر بودن تو مشکلی ندارم تو چطور؟
- نه چه مشکلی؟ توام جای پسرم ...
(خنده) 
- یعنی دو سالت بوده منو زاییدی؟
- آره اونموقع علم هنوز پیشرفت نکرده بود.
- قربون این علم که توی شهر شما انگار داره برعکس پیشرفت می کنه.
اینبار نوبت من بود که اسمایل خنده بذارم نوشت:
- دانشجویی؟
آهی کشیدم و گفتم:
- نه دیگه از ما گذشته
- تموم کردی؟
- آره ...
- چی خوندی؟
- پزشکی ... 
-wow
- چیه هنگ کردی؟
- پس من دارم با یه خانوم دکتر چت می کنم!
چقدر اوسکول بود! آخه دکتر وقت چت کردن داره مرتیکه نفهم چلمنگ؟! نوشتم:
- آره تخصص زنان و زایمان!
- چه تخصص شیرینی!
مرتیکه هیز! نوشتم:
- واسه آقایون شیرین تره تا خانوما
- شنیدم دیگه این تخصصو به آقایون نمی دن.
اومدم بگم جدی؟! دیدم سه می شه. الکی نوشتم:
- آره 
- می تونی یه لطفی به من بکنی؟
- چه لطفی؟
- می ترسم بگم بگی چه پروئه! هنوز هیچی نشده چه انتظارا داره!
- بگو می شنوم ...
-  راستش من یه دوستی دارم که تازگی با دوست دخترش به هم زده ... ولی دختره  ول نش نیست. چون بالاخره بینشون یه اتفاقایی افتاده و حالا دختره دیگه دختر  نیست.
من  چی فکر م یکردم چی شد! گفتم حالا پیشنهاد بی شرمانه می ده بهم یه ذره سر  کارش می ذارم. ولی با این حال رادارام روشن شد و با کنجکاوی و نیش باز  گفتم:
- خب ...
- حالا میخواستم اگه تو میتونی یه کاری برای این دختره بکنی بلکه دیگه دست از سر دوست من برداره ..
- منظورت اینه که هایمنشو ترمیم کنم؟
حالا خوبه اسم علمیشو می دونستم که یه ذره کلاس بذارم. اونم انگار یه چیزایی حالیش بود که گفت:
- آره ... آره می تونی؟
- معلومه که می تونم ... با این که غیر قانونیه ولی شمایی دیگه کاریش نمی شه کرد.
- وای واقعاً نمی دونم چه جوری ازت تشکر کنم! از خجالتت در میایم.
اوه اوه دو نفره هم می خوان از خجالتم در بیان!!!!
- خواهش می کنم نیازی به جبران نیست
- خانومی! حالا می شه آدرس مطبتو بدی؟ کی بیایم؟
- مطب که نمی شه باید بیاریش خونه ام. چون توی مطب دستم باز نیست
- آهان آره راست می گی. باشه ... باشه ... آدرس خونه تونو با تاریخی که می تونی بگو.
داشتم  از زرو خنده جیش میکردم به خودم. پسره ابله احمق! یه آدرس الکی گفتم و  گفتم پس فردا ساعت 5 صبح بیان که نگهبان ساختمونم خواب باشه. پسره بیچاره  کلی تشکر کرد و خداحافظی کرد رفت. در لبتابو بستم و در حالی که هنوزم می  خندیدم گفتم:
-  حقته! هم حق تو که اینقدر خنگ و خلی که به 4 تا کلمه حرف تو چت اعتماد می  کنی. هم حق دوستته که اون دخترو بدبخت کرده و حالا می خواد ولش کن. هم حق  اون دختره اس که اینقدر شل بوده و گذاشته اون پسره این بلا رو سرش بیاره.  همتون که زابراه شدین اونوقت می فهمین یه من ماست چقدر کره داره. با صدایی  که از پایین اومد از اتاق خارج شدم و دیدم بابا اومده. باهاش قهر بودم. حق  نداشت روی من دست بلند کنه. با اینحال رفتم پایین هنوز کارم بهش گیر بود.
&nbsp; 
بابا  کنار عزیز جون نشسته بود و مشغول گپ زدن بودن. با دیدن من گل لبخند روی  لبهای هر دو شکفت. زیر لب سلامی زمزمه کرد و رو به عزیز جون گفتم:
- گشنمه عزیز جون ... روده ام دیگه داره منو می خوره! کی شام می دی بهمون؟
- قربون اون معده ات برم من مادر ... یه چیکه صبر کن تا بابات چاییشو بخوره بعد شامو می کشم. 
بابا گفت:
- من خوردم عزیز ... شامو بکش که این عزیز دل بابا گشنه نمونه.
پاچه  خوار! تازه رفته فکر کرده دیده چه کاری کرده حالا می خواد دل منو به دست  بیاره. عزیز از جا برخاست و به آشپزخانه رفت. بابا دستشو به سمتم دراز کرد و  گفت:
- نبینم عروسک بابا چشماش غمگین باشه.
جوابی ندادم. پامو روی اون پا انداختم و با ناخن بلند شست پام روی شیشه میز ضرب گرفتم. بابا که دید جواب نمی دم گفت:
- قهری بابا؟
- ....
- ته تغاری؟!
- ...
بابا خم شد و از زیر میز بسته ای رو خاج کرد و گفت:
- خیلی خب حالا که باهام حرف نمی زنی منم این کادوی خوشگلو بهت نمی دم.
اه انگار داشت بچه خر می کرد! اونم با یه آبنبات! خواستم از جا بلند شم و پیش عزیز برم که دستمو گرفتم و گفت:
- بگم ببخشید کفایت می کنه؟
توی چشماش نگاه کردم با یه دنیا کینه و گفتم:
- بار اولت بود بابا!
- عصبیم کردی!
- هر کاری هم که می کردم ... یادم نمی یاد روی آتوسا دست بلند کرده باشی ... با اون گندی که بالا آورد.
- اون مریض بود نیاز به کمک داشت نه کتک!
- منم دیشب دست کمک به طرفتون دراز کردم.
- و من هم بهت کمک کردم. دوست ندارم بذارم بری ... چون می دونم چی در انتظارته ...
- من اگه کاره ای بودم همین طرف صد تا کار کرده بودم تا حالا ... آتوسا قبل از رفتنش اینجا دوست پسر داشت! یادتون که نرفته.
بابا سرشو زیر انداخت و گفت:
- آتوسا شوهر کرده! اینو بفهم .... دیگه حق نداری از این حرفا در موردش بزنی. یه وقت به گوش مانی می رسه.
- مانی خودش همه چیو می دونه.
- در هر صورت ...
- بابا من کاری به این کارا ندارم ... بذار من برم. شما هم ماهی یه بار بیا به من سر بزن.
خندید و گفت:
- این حرفت منطقیه به نظر خودت؟
از خنده بابا شیر شدم. خودمو کشیدم کنارش و در حالی که دست می انداختم دور گردنش گفتم:
-  بابا تو رو خدا ... خودت می دونی که من از هر چی که خلاف باشه بیزارم.  محاله اونور که رفتم اصل خودمو فراموش کنم. بابا به خدا فقط می خوام دکتر  بشم.
بابا که عصبی شده بود گفت:
- محاله ترسا ... اینقدر اصرار نکن! وقتی گفتم نه ... یعنی نه!
از جا برخاستم و با خشم گفتم:
- لعنتی!
خواستم به اتاق بروم که عزیز صدا زد:
- ترسا بدو شام ...
اینقدر  گرسنه بودم که دیدم طاقت قهر کردن با شکمم را ندارم. راهم را به سمت  آشپزخانه کج کردم و پشت میز نشستم. خیلی عنق غذا کشیدم و مشغول خوردن شدم.  کمی که در سکوت سپری شد بابا گفت:
- راستی ترسا یادت باشه فردا بری شرکت مانی ...
دست از خوردن کشیدم و گفتم:
- اونجا برای چی؟
- یه چک نوشتم که باید ببری بدی به مانی ... بعدش هم برو خونه آتوسا برای شام دعوتمون کردن. 
- خونواده مانی هم هستن؟
- نمی دونم شاید ... برای چی؟
- همین جوری ...
دوباره  مشغول خوردن شامم شدم. تا به حال نشده بود ما به خانه آتوسا برویم و  خانواده شوهرش نباشن. یه جورایی می خواست فرق نذاره. مانی یه برادر بیست و  نه ساله به اسم نیما و یه خواهر 24 ساله به اسم مانیا داشت. آبم با خواهرش  ت]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان قرار نبود(قسمت سوم)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-سوم</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-سوم</guid>

<description><![CDATA[

وقتی سر میز برگشتم بنفشه و شبنم عین شترمرغ گردن کشیدن و بنفشه گفت:
- خوردیش؟
- چیو؟
برای مشاهده به ادامه مطلب روید

وقتی سر میز برگشتم بنفشه و شبنم عین شترمرغ گردن کشیدن و بنفشه گفت:
- خوردیش؟
- چیو؟
- چیو نه ! کیو! پسره رو بلعیدی؟
- وا! اصلا به این دهن ظریف می یاد پسر به اون گندگی رو ...
یهو شبنم خم شد رو صورتم و با یه لحن کشدار و خاص در گوشم زمزمه کرد:
- بخورم اون لبارو ...
کوبیدم تو سرش و گفتم:
- اه خاک بر سرت حالمو بد کردی! عین این پسر خرابا چرا حرف می زنی.
بنفشه و شبنم غش غش خندیدن و یهو شبنم گفت:
- بنفشه اومد بیرون.
بنفشه هم متوجه فربد شد و گفت:
- اه اه این وقتی می رفت تو دستشویی که بشاش بود! چرا حالا اینقدر اخمالوئه.
خندیدم و گفتم:
- خب اونوقت شاش داشت که بشاش بود ...
شبنم و بنفشه هر دو با هم جیغ کشیدند:
- کوفت ...
و  من غش غش خندیدم. فربد نگاه خصمانه ای به میز ما کرد و نشست. لابد پیش  خودش فکر می کرد که دارم برای بچه ها تعریف می کنم چه جوری کنفش کردم.  بنفشه گفت:
- اوهو ترسا چه بد نگات کرد! راستشو بگو تو دستشویی چه سکانسی رخ داد که از چشم من پنهان ماند؟
- فضولو بردن جهنم ...
- بله بردن جهنم گفت چرا اینجا خنکه؟
شبنم هم با کنجکاوی گفت:
- راستی اون تو چه خبرا بود؟ کاری نکردین؟
- لا اله الا الله ... چرا کارامونم کردیم تموم شد دو روز دیگه صدا وق وق بچه هم ...
شبنم و بنفشه زدن زیر خنده. خودمم خنده ام گرفت و وسط خنده براشون قضیه رو تعریف کردم. شبنم کوبید تو سرم و بنفشه با حالت گریه گفت:
- خاک تو سرت کونم من الهی ... چرا لگد به بخت ما زدی آخه. بخت خودت که خشک شد رفت به ما چی کار داری؟
- وا مگه من با شما کاری کردم؟
-  خب عین یابو جفتک پروندی تو صورت پسره ... از اخماش پیداست! بمیرم مادر  برای غرورت که این دختر پنجول کشید روش ... بیا بیا بغل خودم یه ذره آرومت  کنم.
- بی حیا!
- قربون تو با حیا! حالا ببین من بی حیا زودتر شوهر می کنم یا توی آفتاب مهتاب ندیده.
شبنم گفت:
- آره واقعاً که آفتاب مهتاب ندیده. نمی بینی رنگ و روش پریده؟
بالاخره  غذا رو آوردن و روی میز چیدن. غذای پسر ها رو زودتر آورده بودن و اونا بی  خیال از همه جا مشغول خوردن بودن. خداییش این پسرا حرف شکمشون که بیاد وسط  دینشون رو هم می فروشن. نگاهی به بنفشه و شبنم انداختم که دیدم با کلی  کلاسو پرستیژ دارن غذاشونو می خورن. خنده ام گرفت و خیلی راحت مشغول خوردن  شدم. با کلاس تر از همه خودم بودم که بقیه برام اهمیت نداشتن. شبنم با دیدن  من اخم کرد و گفت:
- اه اه لب و لوچه اتو جمع کن. خاک تو گورت با این چیز خوردنت.
با دهان پر گفتم:
- چشه مگه؟
- درد بچه اشه!
- وا!
- واکمن...
- زهرمار ... آخه شما به غذا خوردن من چی کار دارین.
- نمی گی می بینن زشته.
نگاهم  به آن سمت کشیده شد. انها بدتر از من مشغول به نیش کشیدن مرغ بودند. فقط  آن پسر مرموز خیلی ارام با قاشق و چنگال غذایش را می خورد. شبنم و بنفشه هم  عین من متوجه او شدند و شبنم گفت:
- این پسره قاطی اینا وصله ناجوره!
- چرا؟
- آخه مثل اینا گاتوری نیست. نگاشون کن دارن عین شتر چیز می خورن ولی اون نه ...
شبنم گفت:
-  از همه لحاظ هم از اونای دیگه یه سر و گردن بالاتره. با کلاس تره مغرورتره  مرموز تره خوشگل تره. چهره اش خیلی خاصه ... پوست برنزه ... موهای بلوطی  .... چشمای عسلی...
غریدم:
- غذاتونو بخورین.
بنفشه گفت:
-  نه جون من نگاش کن. دختر کشه دختر کشه! هیکلش دو ساعته رفته رو اعصاب من.  تازه نکبت برای من یقه اشم تا رو شکمش باز گذاشته که عضله های برجسته سینه  اشو نشون بده. چقدرم پوستش شفافه. گردنبندشو نگاااااا غلط نکنم طلا سفیده!
شبنم با هیجان گفت:
- داره آستیناشو می زنه بالا ...
یک  لحظه نگاهم به او افتاد. پیراهن اسپرت قهوه ای رنگ تنگش در حال ترکیدن  بود. حق را به بنفشه دادم هیکل خفنش بدجوری روی اعصاب راه می رفت. آستینش  را تا آرنج بالا زد که کثیف نشود و آن وقت تازه ما دستان پر مو و عضلانی اش  را دیدیم. رگ های دستانش حسابی برجسته شده و دلبری می کرد. مچ دستش قوی و  ستبر بود و دستبند چرمی دور آن بسته شده بود. به مچ دست راستش هم ساعت بزرگ  استیلی بسته بود که پیدا بود مارک دار است ولی مارکش را نمی دیدم. بنفشه  زمزمه کرد:
- یا امام موسی بن باقر ... من غش!
من و شبنم نگاهی بهم کردیم و زدیم زیر خنده. بنفشه گفت:
- دردو مرض! خنده داره؟
شبنم که از زور خنده اشک از چشماش می یومد گفت:
- امام موسی بن باقر امام چندم ماست؟
- چه می دونم گیر دادینا.
او حرص می خورد و ما می خندیدم. غذای پسر ها زودتر از ما تمام شد و از جا برخاستند. شبنم نالید:
- نرین تو رو خدا .... زوده حالا!
از زیر میز پاشو لگد کردم که آخش بلند شد. فربد رو به پسر چشم سبز گفت:
- بهراد به خدا محاله بذارم تو حساب کنی.
بهراد هم گفت:
- دفعه قبل تو حساب کردی فربد ... مگه سر گنج نشستی اینبار نوبت منه.
پسر چشم آبی در حالی که دندان هایش را به آرامی خلال می کرد گفت:
-  به من نگاه نکنینا! اصلا هم فکر نکین دارین با هم تعارف تیکه پاره می کنین  من مرام می ذارم وسط و می رم حساب می کنم. خودتون با هم کنار بیاین.
فربد با خنده گفت:
- بله آرسام خان هفته آینده که گذاشتیمت وسط اونوقت می فهمی یه من ماست چقدر خامه می ده.
- اون کره است ...
آنها  در حال کلنجار رفتن با هم بودند که پسر چهارم از جا برخاست و به سمت صندوق  رفت. بدون چک و چانه زدن با دوستانش بی سر و صدا پول غذا را حساب کرد. کیف  پولش چشمم را گرفت. چرم خالص با طرحی از فروهر. شبنم کنار گوشم نالید:
- پرستیژت تو حلقم.
بنفشه هم با چشمان گشاد شده گفت:
- این منو کشت رفت ... من الان می رم خواستگاریش ... یا نه! خودم برم زشته ... فردا که جمعه ام هست مامانمو می فرستم در خونه اشون.
خندیدم و گفتم:
- پاشین بریم که دیره.
شبنم نگاهی به ساعتش کرد و گفت:
- تازه ساعت ده و نیمه کجا بریم؟
- خانم گل من که مثل شما آزاد نیستم تا ساعت 1 بتونم بیرون بمونم. بابام فقط تا 11 اجازه داده.
بی  حرف از جا برخاستند. شبنم رفت پول غذا را حساب کند و من و بنفشه از  رستوران خارج شدیم.لحظاتی بعد شبنم هم به همراه گله پسرها خارج شد. از رنگ و  روی سرخش فهمیدم چه زجری را متحمل شده وقتی مجبور شده جلوی آن چهارنفر به  سمت در گام بردارد. حالا خوبه زمین نخورد یا دست و پاش تو هم نپیچید!
وقتی پسرها از کنارمان رد می شدند بهراد گفت:
- بچه ها شنیدین یه سری بچه تو شهر گم شدن پلیس دنبالشونه؟
فربد ادامه داد:
- تازه می گن به جرز دیوارم می خندن!
آرسام هم دنباله حرف را گرفت و گفت:
- وقتی هم می خندن کلی زشت می شن! شنیده بودیم هر صورتی با لبخند خوشگل تره ولی اینا تا می خندن شبیه شتر می شن.
لجم گرفته بود. می خواستم برم بکوبم توی صورتاشون. به اونا چه که ما می خندیم؟ قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم پسر چهارم با اخم گفت:
- ببندین فکتونو ...
علاوه  بر آن سه نفر من هم ماست هایم را کیسه کردم و حرف در دهانم ماسید. شبنم و  بنفشه هم یکی یک قدم عقب رفتند و پشت من پناه گرفتند. سر جایم ایستادم تا  پسرها فاصله گرفتند. نمی خواستم جلوی آنها سوار ماشین بشویم. می ترسیدم با  ماشین دنبالمان بیفتند و بخواهند اذیت کنند. من هم کله خراب ... اگر کل کل  پیش می امد تا دم مرگ پیش می رفتم. از جان خودم نمیترسیدم بابت بنفشه و  شبنم نگران بودم. بنفشه با حرص گفت:
- اینا به ما گفتن بچه؟
شبنم ادامه داد:
- به ما گفتن به جرز دیوار می خندیم؟
پوزخندی زدم و گفتم:
- بله همه اشو با ما بودن ... حتی شترو!
- اه چرا من لال شدم نرفتم یه چیزی به این بچه پروها بگم؟
- همینو بگو انگار هر سه تامون لال شدیم.
- این آخری خواستم برم بکوبم تو دهن اون آرسام زاغول که یهو گربه چهارمیه رم کرد.
- حقا که گربه کمشه! باید به این یکی بگیم یوز پلنگ!
- وای خیلی آقاست دیدین چطور دوستاشو دعوا کرد؟پیداست خیلی ازش حساب می برن.
من  اصلاً تو حال و هوای حرف های آنها نبودم و بی حرف به سمت ماشین رفتم. حتی  نمی دونستم اسم اون پسر چیه؟! ولی قیافه اش خیلی برام آشنا بود. حس می کردم  قبلا جایی دیدمش. هر سه سوار شدیم و راه افتادم. تا خودم خانه شبنم و بنفش  بر سر پسر چشم عسلی دعوا می کردن و توی سر و مغز هم می زدن. برام مهم  نبود. فقط دوست داشتم سر از کارش در بیارم. اینهمه غرورو از کجا آورده بود؟! 
&nbsp;
همین که پا را داخل ساختمان گذاشتم باد خنک کولر حالم را جا آورد اساسی. شالم را از سرم کشیدم و گفتم:
- اههه شهریور و اینقدر گرما؟!!! یعنی داریم می ریم تو پاییزا...
صدای پدرم حرفم را قطع کرد:
- به به دختر وقت شناسم! چه به موقع برگشتی ...
نیشم  گشاد شد و به سمت بابا که روی کاناپه جلوی تلویزیون نشسته بود رفتم. بابا  مردانه با من دست داد و جایی کنار خودش برایم باز کرد. نشستم و نفسم را با  صدای بیرون دادم. بابا گفت:
- خوش گذشت؟
- آره ددی جاتون خالی خیلی خوب بود.
- دوستات خوب بودن؟
- سلام رسوندن اساسی.
- ببینم ماشین که سالمه ...
اخم کردم و گفتم:
- په نه په ... کردمش لا تریلی الانم روح خودمه که جلوتون لم داده ... منتها خودمو زدم به زنده بودن!
بابا خندید و گفت:
- خیلی خب عصبی نشو ... من بیشتر نگران خودتم.
توی دلم گفتم: معلومه! بابا دستی توی موهای طلائی ام کشید و گفت:
- بابت اون قضیه که دیگه ناراحت نیستی؟
با غیض گفتم:
- نه چرا ناراحت باشم؟ تا حالا دو سال از عمرم پشت این کنکور لعنتی تباه شده ... بیست سال دیگه هم روش ...
- تو نباید نا امید بشی ... مگه کنکور آزاد ندادی؟
- چرا ...
- من مطمئنم که اونو قبول می شی.
- و کی به شما این اطمینانو داده که من می رم یونی آزاد؟
- یعنی نمی ری؟
- نخیر ...
- و دلیلش؟
- دوست ندارم بهم بگن دکتر الکی ... یا اینکه بگن با پول مدرک گرفته. من سطح دانشگاه آزادو قبول ندارم اصلا ...
-  داری زیادی تند می ری ... می دونی خیلی از رشته های دانشگاه آزادا توی  کشور قطب محسوب می شن و بهترین رتبه ها و ترازها رو نیاز دارن؟
- اینا رو می گن برای دلخوشکنک ما ...
- شما اگه یه کم تحقیق کنی اونوقت متوجه می شی که بیراه هم نیست.
عصبی تر شدم و در حالی که پایم را روی زمین می کوبیدم گفتم:
- اصلا حرف آخر من اینه .... من دانشگاه آزاد ن ... م ... ی ... ر...م ... فهمیدین؟
بابا شانه ای بالا انداخت و گفت:
-  میل خودته ... من برای اینکه به قول خودت بیست سال پشت کنکور نمونی گفتم  وگرنه چه فرقی برای من داره. مگه آتوسا نرفت خونه شوهر؟ توام می ری!
- اااا؟ خدا از ته دلتون بشنوه. می دونم که اصلا دوست ندارین یکی از بچه هاتون دکتری مهندسی چیزی بشه!
بابا که از حرص خوردن من داشت تفریح می کرد با لبخند گفت:
- حالا تو برای چی اینقدر عصبی شدی؟
- از کوتاهی های شما ...
ابروی بابا بالا پرید و گفت:
- من چه کوتاهی کردم؟
- بهتون گفتم اسم منو بنویسین کلاس کنکور ... نگفتم؟
- چرا گفتی ... ولی خوب می دونی که چرا این کارو نکردم.
-  بله یادمه که گفتین کلاسای کنکور بد مسیره! به خونه ما دوره! تا دیر وقت  دستت بند می شه برگشتنه اذیت می شی و هزار تا بهونه بنی اسرائیلی دیگه.
- برای تو که بچه ای اینا بهونه است ولی برای من که بابای توام و صلاح تو رو می خوام...
آمپر چسبوندم و با صدای بالا رفته گفتم:
- من نمی خوام صلاح منو بخواین ... بذارین صلاحمو خودم تشخیص بدم.
بابا اخم کرد و گفت:
- توی خونه من صداتو نبر بالا ...
بغض کردم. از جا برخاستم و خواستم به اتاقم بروم که عزیز جون با سینی چایی وارد شد. با دیدن من گل از گلش شکفت و گفت:
- ا نه نه اومدی؟ بشین تا برم برات چایی بیارم
و  دوباره با سینی چاییش به آشپزخانه برگشت. دلم نیامد به اتاقم بروم و دلش  را بشکنم. به ناچار دوباره نشستم. مشغول بازی با ناخن های بلندم شدم که  خیلی قشنگ با لاک مشکی و طلائی دیزاین شده بود. برای فرو دادن بغضم مرتب آه  های عمیق می کشیدم. بابا دلش به حالم سوخت. خودش را به طرفم کشید و دستش  را دور گردنم انداخت. خواستم دستش را پس بزنم که عزیز وارد شد و من مجبور  شدم صاف بنشینم. سینی را جلوی من و بابا گذاشت و گفت:
- خوش گذشت نه نه؟
- جات خالی بود عزیز جونم ...
-  دوستان جای ما دخترم ... بابات هم امشب تو نبودی غذا ازگلوش پایین نرفت.  نه نه این چه صیغه ایه که تو هر شب جمعه با دوستات می ری یللی تللی؟
همینو کم داشتم! سعی کردم خودم را کنترل کنم که احترام عزیز را زیر سوال نبرم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
- دلم خوشه به همین عزیز ...
عزیز آهی کشید و گفت:
-  حق داری نه نه ... این خونه خیلی سوت و کوره ادم دلش می گیره توش ... من  که پام لب گوره اگه تو نباشی یه چیزی بیخ نفسمو می گیره دیگه تو که جوونم  هستی و پر شر و شور ... یه مادریم نیست که خونه رو برات گرم کنه....
الهی دورش بگردم که عین بچه ها زود قانع می شد. بالاخره دست بابا را پس زدم و پردیم توی بغل عزیز و گفتم:
-  درسته مامانم نیست ولی عوضش عزیز خوشگلمو دارم. اگه شما دلتون به جفنگ  بازیای من خوشه منم دلم به شما و حرفای شیرینت خوشه. دیگه نبینم از این  حرفا بزنیا! شما رو قد مامانم دوست دارم دورت بگردم الهی.
عزیز پیشینیمو بوسید و گفت:
- الهی سفید بخت بشی نه نه!
بابا هم بالاخره به حرف آمد و میان نوشیدن چاییش زمزمه کرد:
- الهی!
عزیز من را پس زد و گفت:
- شما پدر و دختر بشینین به گپ زدن من از صبح تا حالا روی پا بودم جون تو تنم نمونده. می رم بگیرم بخوابم.
من و بابا همزمان گفتیم:
- شبتون بخیر.
بعد از رفتن عزیز بابا که انگار تحت تاثیر حرف های عزیز قرار گرفته و مهربون تر شده بود گفت:
- چاییتو بخور سرد شد.
چای را برداشتم و تلخ تلخ سر کشیدم. چند لحظه که گذشت بابا گفت:
- تو بگو برات چی کار کنم که خوشحال بشی. باور کن هر کاری که بگی می کنم ...
موقعیت را برای ماهی گرفتن مناسب دیدم و خبیصانه گفتم:
- هر کاری؟
- هر کاری که از عهده ام بر بیاد ...
دلو زدم به دریا و گفتم:
- منو بفرست برم ...
بابا استکانش را روی میز گذاشت. چشمانش را ریز کرد و گفت:
- کجا؟
- اونجا که روی پرچشمش عکس یه برگ داره ...
بابا لحظاتی فکر کرد و سپس اخم هایش را درهم کشید و گفت:
- این خواسته توئه؟!
- آره بابا ... من می خوام برم اونجا درس بخونم ...
بابا پوزخندی زد و گفت:
- مثل آتوسا ...
سریع جبهه گرفتم:
- آتوسا با من فرق داشت ...
- اونم قبل از رفتن همینا رو می گفت ... هدفم فقط درس خوندنه! روسفیدتون می کنم و برمیگردم. ولی چی شد؟
- آتوسا عقده ای بود ...
- در مورد خواهرت درست حرف بزن!
- اگه حماقت اون بخواد باعث عدم پیشرفت من بشه هر جور که دوست داشته باشم در موردش حرف می زنم.
- حماقت نبود ... استعداد داشت! از کجا معلوم که تو نداشته باشی.
- استعداد چی؟
- هرزه شدن ...
خون  جلوی چشمامو گرفت. خواستم جیغ بزنم که جلوی خودمو گرفتم. راحت تر از داد و  فریاد کردن می تونستم جواب بابا رو بدم. زل زدم توی چشماشو گفتم:
- دست پروردتونیم! کلاتون رو بذارین بالاتر ...
همین  که اینو گفتم نصف صورتم سوخت. لعنتی! کتک نخورده بودم که خوردم. دیگه  موندن رو جایز ندونستم. از جا بلند شدم و بدو بدو از پله ها بالا رفتم.  پریدم توی اتاق و درو بستم. حالا توی خلوت اتاق بنفشم می تونستم از ته دل  زار بزنم.
- مامان کجایی؟ کجایی که شوهرت دست روی ته تغاریت بلند کرد! مامانم آخه چرا رفتی؟
لبتابمو  روشن کردم و آهنگ زود رفتی گلم از علی عبدالمالکی رو گذاشتم و صداشو تا ته  بلند کردم. با آهنگ می خوندم و از ته دل زار می زدم. چراغ گوشیم مدام  خاموش و روشن می شد. بنفشه و شبنم بودن که هی زنگ می زدن. ولی حتی حوصله  دوستامو هم نداشتم. گوشیمو خاموش کردم. با لباس بیرون افتادم روی تخت و  اینقدر گریه کردم که خوابم برد. 
]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>رمان قرار نبود(قسمت اول)</title>
<link>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-اول</link>
<guid>https://asheghanroman.loxblog.com/رمان-قرار-نبودقسمت-اول</guid>

<description><![CDATA[
صدای  آهنگ آنشرلی بلند شد. سرم داشت منفجر می شد. دستم رو از زیر پتو بیرون  آوردم و روی عسلی کنار تخت کشیدم. صدا لحظه به لحظه داشت بلند تر می شد و  من لحظه به لحظه عصبی تر می شدم
برای مشاهده به ادامه مطلب بروید....

صدای  آهنگ آنشرلی بلند شد. سرم داشت منفجر می شد. دستم رو از زیر پتو بیرون  آوردم و روی عسلی کنار تخت کشیدم. صدا لحظه به لحظه داشت بلند تر می شد و  من لحظه به لحظه عصبی تر می شدم. بالاخره دستم خورد به گوشیم. چنگش زدم  وکشیدمش زیر پتو. یکی از چشمامو به زور باز کردم و دکمه قطع صدا رو زدم.  صدا خفه شد. نمی دونم چرا آهنگی رو که اینقدر دوست داشتم گذاشته بودم برای  آلارم گوشیم. دیگه داشتم از این آهنگ متنفر می شد. ساعت چند بود؟ هفت صبح.  لعنتی! خوابم می یومد دیشب تا صبح داشتم چت می کردم و تازه دو سه ساعت بود  که خوابیده بودم. این چه قرار کوفتی بود که من با دوستام گذاشته بودم؟  انگار مرض داشتم! با غر غر از جا بلند شدم و کش و قوسی به بدنم دادم. نگاهم  به در و دیوار بنفش اتاق افتاد. همه دیوارها با کاغذ دیواری بنفش پوشیده  شده بود و بهم آرامش می داد. در حالی که لی لی می کردم تا خورده چیپس هایی  که از دیشب کف اتاق پخش شده بود و حالا چسبیده بود به پایم جدا شود کنار  پنجره رفتم و با ضرب گشودمش. باد سرد توی صورتم خورد و لرزم گرفت. با خشم  خم شدم و چیپس ها را از پایم جدا کردم و غر غر کردم:
- لعنتی!
صدای  زنگ گوشیم بلند شد. اینبار آهنگ ملایمی از کریس دی برگ بود. لب تخت نشستم و  گوشی رو که زیر بالش چپونده بودم در آوردم. صورت دلقکی بلنفشه روی صفحه  چشمک می زد گوشی را در گوشم گذاشتم و گفتم:
- بنال ...
- اه باز تو صبح زود پاشدی اعصابت مثل چلغوز شد؟
- هر چی باشم بهتر از توام که ...
- من که چی هان؟
خندیدم و گفتم:
- قیافه ات شبیه چلغوزه!
صدای جیغ جیغویش بلند شد:
-  بیشعووووووووووور! تو هنوز اون عکس روی گوشی نکبتتو عوض نکردی؟ خیلی  خرییییییی من می دونستم این عکس اتو می شه تو دستای توی خرچسونه.
خوابیدم روی تخت و گفتم:
-  بنفشه جون سگ بابات حال ندارم از خونه بیام بیرون. تازه حالا از اتاق که  برم بیرون اعصابمم چیز مرغی می شه چون با بدختی باید ماشین دودر کنم.
- ترسا خیلی خری! هیجانش به روزنامه اشه!
- آخه کثافت ...
صدای بوق پشت خطی مانع از ادامه حرفم شد. بنفشه گفت:
- صدات قطع شد.
- خف بابا پشت خطی دارم.
بنفشه رو گذاشتم تو لیست انتظارو و جواب شبنمو دادم:
- هان؟
- هان و درد تو گور خواهر جوون مرگت!
- وا خاک تو سرت کنم الهی با خواهر من چی کار داری؟
- بسکه تو بی شعوری! اول صبحی گوشیو بر می داری بگو جوووووونم ... تا منم یه حال اساسی بکنم با اون صدای ناناز تو ...
- خیلی عوضی شدی شبنمااااا ... برو با صدای بابات ... استغفرالله!
غش غش خندید و گفت:
- چی کاره ای؟
- والا اگه شما دو تا نکبت اجازه بدین من بلند شم یه آب تو این صورت جیشی ام بزنم. بعدم یه چیزی کوفت کنم و بیام.
- اووه اون وقت دیگه لاشه روزنامه هم بهمون نمی رسه.
-  نرسه به درک! انگار دارن تو عهد میرزا کوچک خانوم سیبیلو زندگی می کنن. لا  گور کنم شما رو الهی. خفه مرگ بگیر برو کاراتو بکن بذار منم به کارام  برسم.
- خیلی خب بدو که دل تو دلم نیست.
زیر لب گفتم:
- تو که غمی نداری ...
- چی؟
- هیچی ... بای.
- بای.
دوباره صدای بنفشه بلند شد:
- اووووووووووووی چه خری بود؟
- همزادت بود.
- درد !
- ولم کن تو رو خدا صبح اول صبحی فحشی نبود که تو بار من نکنی.
خندیدم و گفتم:
- ببخشید عشخ من ... مودونی که من صپا اخلاخ ندالم ...
- کی بود؟
- دردو کی بود؟ ببین فقط باید فحشت بدم لیاقت نداری باهات عین ادم حرف بزنم! فضولی تو؟ به تو چه ربطی داره که کی بود؟
- اینقدر فک زدی خو یه کلمه می گفتی چه خری بود؟
- شبنم بود ...
- چی می گفت؟
- عین تو نشسته منتظر سرویس
- خب پس عزیزم زود باش اینقدر مردومو معطل نذار زشته.
جیغ کشیدم:
- بنفشههههههههههههه ....
- کی می تونه با تو طرف شه؟
خندیدم و گفتم:
- گمشو کاراتو بکن الان می یام.
- منتظرم عشق من بای.
- بای.
گوشیو  قطع کردم و از جا بلند شدم. شلوارک کوتاه آدیداسم رفته بود لای پام. نق  نقی کردم و با دست کشیدمش بیرون. جلوی آینه میز آرایشم ایستادم و خودمو دید  زدم. شده بودم عین میت! بعضی وقتا از قیافه خودم می ترسیدم. گوستم زیاد از  حد سفید و بی رنگ بود. چشمامم یه رنگ خاصی بود. سبز خیلی خیلی روشن که به  سفیدی می زد. برای همینم بنفشه و شبنم چشم سفید صدام می کردن. موهام بی رنگ  و بی حال ریخته بودن کنار صورتم. عین خون آشام شده بودم. کش مومو برداشتم و  موهای بلندمو که تا وسط وسط کمرم بود با کش بستم. دمپایی ابری هامو پام  کردم و با غر غر رفتم بیرون. اتاق من توی طبقه دوم ساختمون بود و خوبیش این  بود که دستشویی و حمام مجزا داشت. رفتم تو دستشویی و درو بستم. بدجور ذهنم  مشغول بود. اگه قبول نمی شدم چی؟ اگه ... ای خدا می دونی که تنها امیدم به  همینه که قبول شده باشم. ولی خودمم می دونستم که امیدم الکی بود با رتبه  3000 مگه می شد پزشکی قبول شده باشم؟ مسواک زدم و آبی هم توص صورتم پاشیدم و  رفتم بیرون. بالای پله ها که رسیدم نشستم روی نرده و لیز خوردم تا پایین:
- هورااااااااااااااااا...
عزیز  جون پایین پله ها بود و داشت با چشمای گشاد نگام می کرد. با دیدن نگاهش  خنده ام گرفت و در حالی که لپای باد کرده و پر چینش رو می بوسیدم گفتم:
- صبح عزیز جونم بخیر!
- نه نه حالت خوبه؟
- آره نه نه جونم از این بهتر نمی شم؟
نشست لب پله و در حالی که خودشو به چپ و راست تکان می داد گفت:
-  من از دست تو چی کار کنم؟ ای مادر نمی گی می افتی من خاک به سرم می شه؟  فکر کردی عین این یارو عنکبوتیه ایه؟ نخیرم هیچم عنکبوت نیستی. می افتی  ضربه مغزی می شی و خودت خلاص می شی ما رو در به در می کنی! ای خدا منو بکش  از دست این راحت شم. این دختره تو آفریدی؟ من مطمئنم تو قرار بوده پسر بشی  خدا وسط راه پشیمون شده.
از حرف عزیز غش غش خندیدم و گفتم:
- عزیز جونم چرا اینقدر جوش می زنی الهی من پیش مرگت بشم؟ من کلاس این کاراو رفتم. هیچیم نمی شه. بلدم چی کار کنم.
-  آره دیگه اینا کلکه پوله مادر! دلت خوشه که بلدی وقتی می افتی یه کاری کنی  ضربه مغزی نشی. آخه مگه ممکنه نه نه؟ می افتی و تا می یای به خودت بیای  زرتی زبونم لال می میری. آدمی ... نعوذبالله فرشته نیستی بال دربیاری که  ... بچه های مردمو با این چیزا گول می زنن جفنگ بازی یادتون می دن بعد می  گین برین شما شدین عنکبوتی.
با عشق بغلش کردم و گفتم:
- الهی دور عزیز شیرین زبون خودم برم. چشم دیگه سر نمی خورم شما اینقدر حرص نخور برات خوب نیست.
- وا مگه چمه؟ ماشالله هزار ماشالله بزنم به تخته از هزار تا جوونای حالا هم سرحال ترم. می خوای از همین نرده سر بخورم بیام پایین؟
از خنده دل درد گرفته بودم. دست عزیزو که داشت می رفت سمت نرده ها گرفتم و در حالی که چلپ چلپ ماچش می کردم گفتم:
- نه عزیزم می دونم شما هزار بار بهتر از منی هر چی باشه دود از کنده بلند می شه ..
- خوبه می دونی.
از جا بلند شدم و در حالی که سمت آشپزخونه می رفتم گفتم:
- صبحونه تو بساطت هست عزیز یا باید گشنه برم؟
- کجا می خوای بری نه نه؟ اصلاً چی شده که تو کله سحر پاشدی؟
- امروز جواب انتخاب رشته می یاد عزیز ...
- جواب چی؟
- جواب کنکورم عزیزم. جوابش می یاد که ببینم می تونم برم دانشگاه یا باید شوور کنم؟
اینو گفتم و خودم غش غش خندیدم. عزیز در حالی که تر و فرز صبحانه مرا آماده می کرد گفت:
-  ایشالله که قبول شدی مادر ... قبولم که نشده باشی طوری نیست ... شوهر که  چیز بدی نیست ... تا وقتی شوهر نکردی فکر می کنی ترسناکه ولی وقتی شوهر  کردی تازه می فهمی چی بوده و تو خبر نداشتی!
میان خنده گفتم:
- عزیز این دوره زمونه برعکس شده. دخترا فکر می کنن شوهر چی هست! ولی تا می کنن تازه می فهمم چی هست!
اینو گفتم و خودم زدم زیر خنده. عزیز که متوجه منظور من نشده بود سری تکان داد و گفت:
- آره عزیز دخترای این دوره زمونه آبرو رو سر کشیدن حیا رو قی کردن ... اون دوره تا می گفتی شوهر ...
پریدم وسط حرفشو و گفتم:
- دخترا رنگ لبو می شدن و از خجالت خودشونو تو هفت تا سوراخ قایم می کردن ... ولی این دوره ...
- آره مادر این دوره تا میگی شوهر ورنپریده ها نیششون تا بناگوش که چه عرض کنم تا ناقولوسیشون گشاد می شه.
ای الهی دور عزیزم بگردم که اینقدر باعث شادی من می شد. بعضی وقتا مثل امروز اینقدر از دستش می خندیدم که همه غم هام یادم می رفت.
در  میان خنده صبحانه مو خوردم و پاشدم. عزیز هنوز هم غر می زد و ظرف و ظروف  رو توی سر هم می کوبید. از آشپزخونه اومدم بیرون و بدو بدو از پله ها رفتم  بالا و شیرجه زدم توی اتاقم. سر سری موهامو برس کشیدم و دوباره با کش بستم.  جلوی در کمدم ایستادم و با دعا و ثنا در کمد را باز کردم. باز کردن همانا و  غرق شدن زیر یک من لباس همانا! من آدم بشو نبودم! لباس ها را تند تند کنار  زدم و یک مانتوی سرمه ای بلند با یک شلوار جین یخی و یک روسری آبی روشن  جدا کردم. اتو را به برق زدم و تند تند اتو کشیدم. کم کم داشت دیر می شد.  لباس را پوشیدم و موهای روشنم را یک وری توی صورتم ریختم. حال آرایش کردن  نداشتم. بدون آرایش هم به اندازه کافی اعتماد به نفس داشتم. کفش های پاشنه 5  سانتی سورمه ایم را هم به پا کردم و از در بیرون رفتم. بالای پله ها  دوباره خواستم نرده سواری کنم که چشمم به عزیز افتاد که پایین پله ها  ایستاده بود. طوری به چشمانم زل زده بود که یاد گربه توی تام و جری افتادم  وقتی که چشمش به جری می افتاد. از فکر خودم خنده ام گرفت و با متانت پله ها  را یکی یکی پایین رفتم. حسرت نرده سواری به دلم ماند. عزیز جون زیر لب  چیزی شبیه ورد را تند تند می خواند. وقتی جلوی پایش ایستادم بلند گفت:
- چشم حسود کور بشه ایشالله! لا حول ولا قوة الا بالله علی العظیم!
- اوووه کی می ره این همه راهو! عزیز داری برای من خرچسونه قزمیت اینا رو می خونی؟ کی میاد منو چشم کنه؟
- وای نه نه ماشالله عین سرو می مونی! تا داشتی می یومدی پایین یاد مادر خدابیامرزت افتادم ...
بغض  گلوی عزیزو گرفت و نتونست حرفشو ادامه بده. آهی کشیدم و لبم را جویدم تا  اشکم سرازیر نشود. مامان کجایی که وایسی پایین این پله ها و برای دخترت دعا  بخونی که قبول شده باشه. کجایی که حض دخترت رو ببری؟ مامانم زود رفتی خیلی  زود رفتی ... چند نفس عمیق کشیدم و کنارش لب پله نشستم. دستمو سر شونه اش  انداختم و گفتم:
-  ا عزیز یعنی چی گریه می کنی؟ نمی گی صبح اول صبحی منو اینجوری راهی کنی من  کلی موج منفی می گیرم بعد این موج منفیا روی روزنامه اثر می ذاره و به جای  پزشکی و دارو سازی و دندون پزشکی رشته کون شوری بچه ...
به اینجا که رسید عزیز سرشو بالا آورد و گفت:
- اه مادر! تو به کی رفتی اینقدر بی تربیت شدی؟ خجالت نمی کشی؟
غش غش خندیدم و گفتم:
- پاشو عزیز جونم ... پاشو قربونت برم مسافرو که اینجوری بدرقه نمی کنن!
توی صورتش کوبید و گفت:
- خدا مرگم بده! مگه داری می ری مسافرت؟
میون خنده دستشو کشیدم و گفتم:
-  نه جیگر من! دارم می رم پای دکه روزنومه فروشی سر خیابون. زودم بر می گردم  البته اگه این آتیش به جون گرفته ها بذارن. دارم بهت می گم که یعنی دیگه  گریه نکنی.
اشکاشو پاک کرد و گفت:
- باشه مادر بدو پس تا دیرت نشده ... برو و زود برگرد می خوام برای ناهارت بادمجون درست کنم.
خودمو زدم به غش و گفتم:
- جونم بادمجون ...
- برو دختر خودتو لوس نکن
دست عزیزو چسبیدم و گفتم:
- عزیز جونم ... بابا خوابه!
- سرت تو جایی خورده مادر؟ بابات اگه خواب بود با این همه غش و ضعفی که تو کردی و سر و صداهایی که راه انداختی چسبیده بود به سقف که.
با ذوق گفتم:
- نیست؟
- نخیر ... قبل از بیدار شدن تو رفت سر کار.
- آخ جون ... پس عزیز جونم بدو سوئیچ ماشین مامانو بیار بده به من.
- نه مادر. بیخیال ماشین شو و برو پیاده برو نه نه جوونی خدا بهت پای سالم داده.
- ا عزیز این درسته که ماشین به اون مامانی گوشه پارکینگ خاک بخوره بعد من پیاده برم؟
- خب نه نه لابد تصدیق نداری که بابات اینقدر روی سوار ماشین شدنت حساسه!
-  چی می گی عزیز؟ من ماه پیش گواهنیامه گرفتم. فقط چون تند می رم بابا می  ترسه ماشین بهم بده یهو طوریم بشه. ولی من قول می دم یواش برم. حالا شما  برو سوئیچو بیار.
نه مادر من دلم لا هول می شه تا تو بری و بیای سه بار جون می دم. ولش کن بیا تاکسی بگیر با تاکسی برو.
- اه عزیز اذیت نکن. تو رو جون بابا ...
- ا قسم نده دختر!
- خب پس بیار.
عزیز چس و فس کنان به سمت اتاقش رفت تا سوئیچ را بیاورد. زیر لب غر هم می زد:
-  ای امان از جوونای امروز . الان می گه یواش می رم ولی تا بشینه پشت فرمون  همه چی یادش می ره اول صدای ضبطش محله رو ورمی داره بعدم جیغ تایرای ماشین  نه نه خدا بیامرزش.
دیگه  صداشو نشنیدم. دم در این پا اون پا می کردم تا بالاخره سوئیچو آورد.  سوئیچو قاپیدم و هوار کشان خداحافظی کرده و از در بیرون رفتم. پرشیای بژ  مامانم زیر نور آفتاب برق می زد. با شادی پریدم پشت فرمون و ماشینو روشن  کردم. در پارکینگ رو با ریموت بازکردم و رفتم بیرون. همین که از در رفتم  بیرون صدای ضبط رو تا ته بلند کردم. صدای جیغ لاستیکا هم بلند شد. جلوی  خونه بنفشه اینا که یه کوچه با خونه مون فاصله داشت ایستادم و دستم رو روی  بوق گذاشتم. پرید بیرون. توله سگ چه تیپی زده بود. مانتو کتی قهوه ای رنگ  با جین کرمی و روسری کرم قهوه ای. موهای قهوه ایشو هم از اینور و اونور  ریخته بود بیرون. عاشق فر درشت موهاش بودم. پرید روی صندلی کنار منو جیغ  کشید:
- چه دیر اومدی بیشعور!
- می دونی که سرم گرم عزیزه.
- آره می دونم عزیز جونت عشقته ایشالله به پای هم پیر بشین.
انگشتمو بردم سمت چشمش که سرشو برد عقب و گفت:
- نکن تو رو خدا پدرم در اومد تا خط چشممو صاف در آوردم. دست بزنی اشکم در میاد ریده می شه توش.
- پس زر نزن
- باشه بابا راه بیفت شبنم داره زنگ می زنه.
پامو  گذاشتم روی گازو و اینبار جلوی خونه شبنم وایسادم. شبنم هم با یه تیپ جلف  تر از ما دو تا پرید عقب. مانتوی آبی و نقره ای تنگ و کوتاهی پوشیده بود با  شلوار جین پاره پاره موهای حالت دارشو با اتو مو لخت شلاقی کرده بود و از  یه طرف شال سفیدش ریخته بود بیرون تا روی سینه اش. آرایشش تکمیل تکمیل بود.  من و بنفشه سوتی زدیم و همزمان گفتیم:
- اولالا!
شبنم پشت چشمی نازک کرد و گفت:
- چطوره می پسندین؟
- درد تو جون پسر کشت!
- وای نگوووو جون به اون پسر!
- خاک بر سر هیزت کونم.
هر سه خندیدم و شبنم گفت:
- بدو برو روزنامه اومده.
-  همچین هول می زنه انگار چه خبره! بابا فقط ما سه تا عین اوسکولا می خوایم  روزنامه بخریم. همه همون دیشب تو سایت دیدن الان هم خیالشون راحت تخت نشستن  زیر باد کولر دارن فیلم نگاه می کنن که خستگیشون در بره.
- نخیرم همونا که دیدن قبول شدن حالا می یان دنبال روزنامه که اسمشونو یادگاری دورش خط سرخ بکشن.
جلوی دکه روزنامه فروشی وایسادم و گفتم:
- بدوین برین بخرین و بیاین جا پارک نیست.
حق  با بنفشه و شبنم بود. جلوی دکه حسابی شلوغ بود. نفهمیدم چطوری این دو تا  ورپریده سه سوته روزنامه رو گرفتن و برگشتن. چنان جیغ و هواری می کردیم که  همه به سمتمون برگشته بودن. بنفشه صفحه س را برداشته بود و بلند بلند تکرار  می کرد:
- سمیعی بنفشه سمیعی بنفشه ...
یهو جیغ زد :
- ایناهاش ... ایناهاش! وای خدای من قبول شدم .... قبول شدم قبول شدم.
روزنامه های مچاله شده رو کنار زدم و گفتم:
- درد بگیری چی قبول شدی حالا؟
بنفشه که از هیجان زیاد سرخ شده بود و داشت خودش را باد می زد گفت:
- ژنتیک قبول شدم ... همون که می خواستم وای خدا الان بال در میارم.
یهو صدای جیغ شبنم هم بلند شد:
- وااااااااااااای شبنم نیازی .... رشته داروسازی .... خداااااااااااااا جوننننننننن ماااااااااااااااااااااچچچ چچچ!
از  خوشحالی دوستام شاد شدم و هر دوشون رو محکم بوسیدم اونا هم توی بغل هم کمی  اشک شادی ریختن و دست آخر بنفشه که تازه متوجه من شده بود گفت:
- تو چی؟
در حالی که پوست لبم را می جویدم شانه بالا انداختم. بنفشه با حرص گفت:
- شونه و درد ! بده ببینم این روزنامه رو ....
صفحه ر را قاپید و تند تند و زمزمه وار شروع به گشتن کرد:
- رادمهر ترسا ... رادمهر ترسا ... رادمهر ترسا ....
شبنم هم افتاد روی روزنامه و دو تایی شش چشمی مشغول گشتن شدند. روزنامه را کشیدم و گفتم:
- گشتم نبود نگرد نیست ....
بنفشه و شبنم هر دو با بغض نگاهم کردند. خندیدم و با بیخیالی گفتم:
- چتونه عین گریه شرک زل زدین به من؟ به جهنم که قبول نشدم.
- کاش یه ذره سطح پایین تر انتخاب رشته می کردی آخه تو فقط سه تا رشته های بالا رو زدی.
- چون اگه چیز دیگه هم قبول می شدم نمی رفتم.
- حالا آزاد که قبول می شی.
- بشمم نمی رم.
- یعنی چی ؟ مگه دست خودته؟ باید بری.
- می رم .... ولی نه دانشگاه.
- پس کجا؟
- می خوام برم اونور ... فقط منتظر یه بهونه بودم که این قبول نشدن شد برام یه بهونه!
]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 00:05:55 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

